การค้าระดับจังหวัด

เสียงกระดาษโน้ตที่ถูกปลายนิ้วแกร่งของหลี่ฮàoพลิกพับเก็บเข้ากระเป๋าเสื้อนอกอย่างแผ่วเบา ดังบาดลึกเข้ามาในโสตประสาทของอวี้ซินราวกับเสียงนาฬิกาจับเวลาถอยหลัง หัวใจของอวี้ซินกระตุกวูบ เธอหรี่ตาลงทันทีเมื่อเห็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปากของอีกฝ่าย... *หมอนี่ไม่ได้มาบังคับซื้อของ แต่แอบจดจำ "ที่มา" ของสินค้าเธอต่างหากล่ะคะ!* แววตาของหลี่ฮàoในยามนี้ไม่มีความละโมบแบบพ่อค้าตลาดมืดทั่วไปหลงเหลืออยู่ มีเพียงประกายความฉลาดแกมโกงของคนที่อ่านเกมขาด เขากวาดสายตามองกระเช้าไม้ไผ่ที่ว่างเปล่า ซึ่งเมื่อครู่ยังอัดแน่นไปด้วยสตรอว์เบอร์รีลูกโตสีแดงก่ำและแป้งทอดกรอบนอกนุ่มใน ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับเธอตรงๆ "สหายอวี้... สินค้าของคุณภาพระดับนี้ หากวางขายแค่ในตลาดมืดอำเภอเล็กๆ คงเป็นการปิดกั้นโอกาสทำเงินมหาศาลเกินไปหน่อยนะคะว่าไหม?" หลี่ฮàoจงใจเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ รอยยิ้มบนใบหน้าเต็มไปด้วยความมั่นใจว่าตนเองถือไพ่เหนือกว่า อวี้ซินไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกอย่างที่เขาคาดคิด เธอยังคงยืนหลังตรง นัยน์ตาคู่คมกริบราวกับใบมีดผ่าตัดจ้องมองพ่อค้าหนุ่มผู้กุมเส้นสายการค้าในเมืองใหญ่กลับนิ่งสนิท มือเรียวเล็กเอื้อมไปหยิบถ้วยชาน้ำร้อนขึ้นจิบช้าๆ เพื่อซื้อเวลาขบคิดหาหมากตานี้ "คุณพูดถูกครึ่งหนึ่งค่ะ สหายหลี่..." อวี้ซินวางถ้วยชาลงกระทบโต๊ะไม้เสียงดังฟังชัดพอดีคำ รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปาก แต่นัยน์ตากลับเยียบเย็น "แต่คุณลืมคิดไปว่า... สินค้าที่ดี ย่อมต้องเลือก 'ผู้ซื้อ' ที่ไว้ใจได้ ไม่ใช่ใครก็ได้ที่จะมีวาสนาได้ครอบครองมัน" คำพูดตอกกลับอย่างนิ่มนวลแต่เชือดเฉือนทำเอาหลี่ฮàoชะงักไปชั่วขณะ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์บนใบหน้าแข็งค้างไปเล็กน้อย ก่อนจะเปลี่ยนเป็นเสียงหัวเราะในลำคอเบาๆ อย่างนึกทึ่ง สะใภ้ตระกูลทหารผู้นี้ช่างไม่ธรรมดาจริงๆ สมคำร่ำลือในหมู่คนวงใน "ฮ่าๆๆ เป็นตัวของตัวเองสมกับที่เป็นภรรยาของสารวัตรหลู่จริงๆ ครับ... อ้ะ ขอโทษทีค่ะ พอดีติดปาก" หลี่ฮàoรีบเปลี่ยนสรรพนามแทบไม่ทันเมื่อเห็นสายตาคมกริบของอวี้ซินที่ตวัดมอง "เอาเป็นว่า ผมไม่อ้อมค้อมแล้วกันนะฃะ ในฐานะคนที่คุมลู่ทางกระจายสินค้าส่งออกนอกอำเภอ... ผมมีข้อเสนอที่คุณปฏิเสธไม่ลงแน่ๆ" บรรยากาศรอบโต๊ะอาหารในร้านน้ำชาลับมุมตึกเริ่มตึงเครียดขึ้น หลี่ฮàoโน้มตัวเข้าหาโต๊ะ ลดเสียงลงกระซิบ "เมืองหลวงและเมืองท่าทางใต้กำลังต้องการสินค้าเกษตรคุณภาพสูงและยารักษาโรคชั้นดี คุณมีของที่ผมต้องการ... ส่วนผมมีเส้นสายรถบรรทุกทหารที่ไม่มีใครกล้าตรวจค้น เรามาร่วมมือกันผูกขาดตลาดนี้ดีไหมคะ?" อวี้ซินนิ่งเงียบ สมองประมวลผลอย่างรวดเร็ว ระบบมิติลับในหัวของเธอตอนนี้มีผลผลิตสะสมอยู่มหาศาล หากสามารถส่งออกสู่ตลาดระดับจังหวัดหรือเมืองใหญ่ได้ กำไรที่จะได้กลับมาคงไม่ใช่แค่เงินหยวนธรรมดา แต่หมายถึงทุนก้อนโตที่จะพลิกชีวิตเธอและหลู่จวินให้หลุดพ้นจากสายตาอิจฉาริษยาของแม่สามีและชาวบ้านในคอมมูนได้อย่างถาวร แต่ความเสี่ยงก็สูงลิ่วเช่นกัน การค้าขายข้ามเขตในยุค 70 ที่ยังมีนโยบายควบคุมเข้มงวด หากพลาดพลั้งถูกจับได้ ข้อหากบฏเศรษฐกิจหรือเก็งกำไรอาจทำให้พวกเขาพังไม่เป็นท่า "ฉันสนใจข้อเสนอของคุณค่ะ..." อวี้ซินเอ่ยขึ้นในที่สุด น้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงพลัง "แต่เราต้องคุยกันเรื่อง 'สัดส่วนกำไร' และ 'ความปลอดภัย' ให้ชัดเจนก่อน สินค้าของฉันไม่ใช่ของโหลตามท้องตลาด ถ้าจะให้ส่งปริมาณมาก คุณต้องมีโกดังเก็บสินค้าที่ปลอดภัยร้อยเปอร์เซ็นต์ และห้ามสืบสาวราวเรื่องเด็ดขาดว่าของพวกนี้มาจากไหน" หลี่ฮàoตบโต๊ะเบาๆ ด้วยความพึงพอใจ แววตาเป็นประกายระยับ "ตกลงตามนี้! พรุ่งนี้เที่ยงตรง ที่โรงงานร้างท้ายอำเภอ... ผมจะพาคุณไปดูสถานที่จริงสำหรับการค้าระดับจังหวัดของเรา" ขณะที่บทสนทนาอันเข้มข้นกำลังดำเนินไปอย่างดุเดือด อีกด้านหนึ่ง ณ กองพันทหารราบที่ 3 หลู่จวินกำลังยืนกอดอกนิ่งสนิท ใบหน้าหล่อเหลาเคร่งขรึมจนผู้ใต้บังคับบัญชาไม่กล้าเข้าใกล้ สายตาคมกริบมองเอกสารลาหยุดในมือสลับกับนาฬิกาข้อมือ "สารวัตรหลู่ครับ รถบรรทุกเสบียงที่จะวิ่งเข้าเมืองพรุ่งนี้เช้า ตรวจสอบเรียบร้อยแล้วครับ ไม่มีสิ่งผิดกฎหมาย..." นายทหารคนสนิทรายงาน หลู่จวินพยักหน้ารับน้อยๆ แต่ในใจกลับรู้สึกสังหรณ์ใจแปลกๆ เขารู้ดีว่าภรรยาตัวน้อยของเขาไม่ใช่คนที่จะยอมอยู่แต่ในบ้านเฉยๆ ช่วงนี้อวี้ซินมักจะหายตัวไปเข้าเมืองบ่อยครั้งด้วยข้ออ้างเรื่องไปซื้อสมุนไพรและของใช้ *ยายตัวแสบ... แอบไปก่อเรื่องอะไรใหญ่อีกแล้วสินะ* หลู่จวินคิดในใจ มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นนิดๆ ด้วยความหมั่นไส้แกมเอ็นดู ก่อนที่นัยน์ตาจะกลับมาดุดันเช่นเดิม "เตรียมรถจี๊ปให้ผมด้วย... พรุ่งนี้ผมจะตามเมียเข้าเมือง!" ตัดกลับมาที่อวี้ซิน หลังจากแยกทางกับหลี่ฮào เธอก็รีบเร่งฝีเท้ากลับบ้านพักในค่ายทหาร ท้องฟ้าด้านนอกเริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้มอมแดง ดวงอาทิตย์กำลังจะลับขอบฟ้า กลิ่นอายความหนาวเย็นของลมหนาวพัดโชยมาปะทะผิวแก้ว เมื่อเธอเปิดประตูรั้วบ้านเข้ามา กลิ่นหอมฉุยของอาหารมื้อเย็นก็ลอยเข้าแตะจมูกทันที ทว่าบรรยากาศภายในครัวกลับไม่ได้อบอุ่นอย่างที่ควรจะเป็น ร่างอวบอ้วนของแม่สามีจอมร้ายกาจกำลังยืนเท้าสะเอวอยู่หน้าเตาไฟ ใบหน้าบึ้งตึง ดวงตากลมโตสาดส่องความไม่พอใจออกมาอย่างปิดไม่มิด เมื่อเห็นสะใภ้เดินเข้ามา มือหยาบกร้านก็ตบลงบนโต๊ะไม้เสียงดังลั่น "นังตัวดี! ไปเดินแรดที่ไหนมาจนป่านนี้หะ! ปล่อยให้ฉันคนนี้ต้องมานั่งก่อไฟทำอาหารรอพวกเธอเหรอ? คิดว่าแต่งงานกับลูกชายฉันแล้วจะทำตัวเป็นคุณนายไม่ต้องทำอะไรเลยหรือไง!" แม่สามีแผดเสียงแหลมสูงจนคนข้างบ้านต้องชะโงกหน้าออกมามอง อวี้ซินถอนหายใจเฮือกใหญ่ เธอไม่ได้แสดงท่าทีหวาดกลัวหรือลิ้มรสความกดดันเหมือนแต่ก่อนแม้แต่น้อย รอยยิ้มเยдяเยาะผุดขึ้นที่มุมปากอย่างเยือกเย็น เธอวางกระเช้าสะพายลงบนโต๊ะช้าๆ ก่อนจะก้าวเข้าไปประชิดตัวแม่สามีด้วยท่าทีคุกคามจนอีกฝ่ายต้องถอยหลังไปก้าวหนึ่ง "แม่คะ... บ้านหลังนี้หลู่จวินเป็นคนซื้อหามาด้วยเงินเดือนทหารของเขา และข้าวสารในหม้อก็เป็นส่วนที่ฉันหามาได้ด้วยน้ำพักน้ำแรงของตัวเอง... ถ้าไม่อยากกิน จะไสหัวกลับบ้านเดิมไปตอนนี้ก็ไม่มีใครรั้งไว้นะคะ" อวี้ซินเอ่ยด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิทแต่เฉียบขาดจนแม่สามีอ้าปากค้าง พูดไม่ออก ทว่า ในวินาทีที่แม่สามีเตรียมจะกรี๊ดลั่นบ้านเพื่อเรียกร้องความเห็นใจจากเพื่อนบ้านนั้นเอง เสียงเคาะประตูด้านนอกก็ดังขึ้นสามครั้งติดๆ กันอย่างหนักแน่น *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* อวี้ซินขมวดคิ้วมุ่น ใครกันที่มาหาในยามวิกาลเช่นนี้? เธอหันไปมองหน้าประตูบ้านด้วยความสงสัย ขณะที่แม่สามีรีบฉวยโอกาสนี้ตะโกนฟ้องทันที "ใครมา! มาดูสะใภ้อกตัญญูคนนี้ซิ มันกล้าไล่แม่ผัวตัวเอง..." แม่สามีพุ่งไปกระชากเปิดประตูบ้านออกอย่างแรง หวังจะให้ชาวบ้านเห็นความร้ายกาจของอวี้ซิน แต่ทว่า... ทันทีที่บานประตูเปิดออก ร่างสูงใหญ่ในเครื่องแบบทหารยศนาย พันเต็มยศของใครบางคนก็ก้าวเข้ามาหยุดยืนตระหง่านอยู่ตรงหน้า ใบหน้าหล่อเหลาที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าจากการเดินทางไกล แต่แววตากลับคมกริบราวนกอินทรี กวาดตามองเหตุการณ์ในบ้านเพรียวเดียว ก่อนจะหยุดสายตาอยู่ที่อวี้ซินภรรยาตัวน้อยที่ยืนนิ่งอึ้งอยู่กลางห้อง หลู่จวินกลับมาถึงบ้านเร็วกว่ากำหนดถึงสองวัน! และสายตาที่เขากวาดมองกระเช้าว่างเปล่าบนโต๊ะ กับท่าทางลนลานของแม่สามี ทำให้มุมปากของนายทหารหนุ่มกระตุกยิ้มขึ้นช้าๆ อย่างมีความหมาย... ขอบคุณที่ติดตามอ่านมาจนถึงตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะคะ