ความทรงจำในห้องแล็บ

"รหัสผ่านของคุณยังคงเป็นวันที่เกิดโศกนาฏกรรมครั้งนั้น... ช่างเป็นความดื้อรั้นที่ไร้รสนิยมเสียจริง อาชวิน" เสียงของเซเรน่าดังแวววาดผ่านความเงียบงัดของห้องแล็บร้างระดับเจ็ด แสงสีฟ้าอมม่วงจากจอโฮโลแกรมสาดกระทบใบหน้าด้านข้างของเธอ เผยให้เห็นร่องรอยความเหนื่อยล้าที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้ท่าทีเยือกเย็นและเด็ดขาด มือเรียวภายใต้ถุงมือไนลอนสีดำยังคงขยับพิมพ์คำสั่งชุดสุดท้ายลงบนแผงควบคุมหลักที่ถูกปิดตายมานานกว่าสิบปี อาชวินไม่ได้ขยับเขยื้อn ร่างสูงใหญ่ในชุดวิศวกรสีเทาเข้มยืนนิ่งอยู่เบื้องหลังเธอ ระยะห่างระหว่างพวกเขามีเพียงความอึดอัดที่หนาแน่นราวกับมวลสารในหลุมดำ ดวงตาคมกริบของเขาจ้องมองแผ่นโลหะขึ้นสนิมบนผนังฝั่งตรงข้าม ซึ่งสลักตราสัญลักษณ์ของ "โปรเจกต์ไอคาร์ส" (Icarus Project) ไว้รางเลือน "มันไม่ใช่ความดื้อรั้น เซเรน่า" เสียงทุ้มต่ำของอาชวินเอ่ยขึ้น เรียบเรื่อยแต่สั่นสะเทือนในอากาศ "มันคือความทรงจำที่ระบบของคุณพยายามลบเลือน แต่มันดันติดตรึงอยู่ในโครงสร้างทางจิตวิญญาณของผม... และดูเหมือนว่า คุณเองก็กำลังพยายามค้นหาความจริงชิ้นเดียวกัน มิฉะนั้น คุณคงไม่มายืนอยู่ ณ จุดที่เคยถูกประกาศให้เป็นเขตหวงห้ามระดับสูงสุดของสภา" เซเรน่ายกมือขึ้นหยุดการพิมพ์ เธอหันกลับมาเผชิญหน้ากับเขา ดวงตาสีเทาคู่สวยฉายแววซับซ้อนที่ยากจะคาดเดา ริมฝีปากบางเฉียบยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย ไร้ซึ่งความขบขัน มีเพียงความเย้ยหยันในโชคชะตา "คุณคิดว่าเรากำลังตามหาความจริงแบบเดียวกันงั้นหรือ อาชวิน?" เธอเอ่ยเสียงเบา ทว่าก้องกังวานในความเวิ้งว้างของห้องแล็บ "คุณกำลังมองหาความยุติธรรมให้ครอบครัวที่ตายไปในเหตุการณ์ปฏิกรณ์ระเบิด... แต่สิ่งที่ฉันกำลังมองหา คือหลักฐานที่จะพิสูจน์ว่าระบบที่ฉันรับใช้มาตลอดชีวิตนี้ มันเน่าเฟะจนเกินกว่าจะเยียวยาต่างหาก เราไม่ได้ยืนอยู่บนจุดหมายเดียวกันหรอก เราแค่บังคับตัวเองให้เดินมาตกหลุมพรางเดียวกันในเวลาที่ประจวบเหมาะเท่านั้นเอง" บรรยากาศระหว่างพวกเขาร้อนระอุขึ้นมาทันที แม้อุณหภูมิภายในห้องจะติดลบ เคมีอันดุดันและดึงดูดใจของคนทั้งคู่ปะทะกันอย่างเงียบเชียบ อาชวินก้าวเท้าเข้าไปใกล้เธอทีละน้อย จนกระทั่งระยะห่างลดลงเหลือเพียงไม่กี่คืบ กลิ่นอายเฉพาะตัวของโอโซนผสมผสานกับความเย็นชาของเธอแผ่ซ่านเข้าประสาทสัมผัสของเขา "ถ้ามันคือหลุมพราง..." อาชวินโน้มตัวลงกระซิบใกล้ใบหูของเธอ น้ำเสียงทุ้มต่ำจริงจังจนหัวใจคนฟังกระตุกวูบ "ผมก็ยินดีจะกระโดดลงไปให้ลึกที่สุด เพื่อลากตัวคนที่บงการเรื่องนี้ออกมาสว่างให้ได้... แม้ว่าคนๆ นั้นจะยืนอยู่เบื้องหลังสภาความมั่นคงที่คุณปกป้องนักหนาก็ตาม" เซเรน่าชะงักไปชั่วขณะ ลมหายใจของเธอสะดุดลงไปเสี้ยววินาทีหนึ่ง ดวงตาคู่คมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีดำสนิทของเขา เธอสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดอันดิบเถื่อนที่ถูกแปรเปลี่ยนเป็นแรงขับเคลื่อนอันทรงพลัง มันเป็นความมืดมนที่เย้ายวนและอันตรายยิ่งกว่ารังสีคอสมิกใดๆ ในจักรวาล "ระวังคำพูดของคุณให้ดี วิศวกร" เธอเตือนเสียงพร่า พยายามรักษาความแข็งกร้าวไว้ ทว่าเสียงนั้นกลับสั่นไหวเล็กน้อยอย่างที่เจ้าตัวไม่ตั้งใจ "ผมระวังเสมอ... โดยเฉพาะเวลาที่อยู่ใกล้คุณ" อาชวินตอบกลับด้วยรอยยิ้มมุมปากที่หาได้ยากยิ่ง ก่อนที่เขาจะเบนสายตาไปที่แผงควบคุมซึ่งตอนนี้ปรากฏไฟล์ข้อมูลเข้ารหัสระดับโอเมก้าขึ้นมาบนจอโฮโลแกรม หน้าจอแสดงผลไฟล์บันทึกภาพเหตุการณ์เมื่อสิบปีก่อน วันที่เกิดความล้มเหลวของเตาปฏิกรณ์ควอนตัม อาชวินก้าวไปข้างหน้า มือหนาสั่นเทาเล็กน้อยเมื่อยื่นออกไปแตะสัมผัสปุ่มเปิดเล่นไฟล์ เขารู้ดีว่าภาพที่กำลังจะปรากฏอาจฉีกกระชากหัวใจเขาให้แหลกสลายอีกครั้ง แต่ความกระหายใคร่รู้และความจริงที่ถูดปิดตาย มีค่ามากกว่าความกลัว ภาพวิดีโอโฮโลแกรมฉายขึ้นกลางอากาศ ความคมชัดระดับนาโนเผยให้เห็นห้องควบคุมหลักในอดีต พ่อของเขา—ดร.อัคนี—กำลังพยายามกดปุ่มฉุกเฉินเพื่อระบายความร้อนของแกนปฏิกรณ์ ทว่าระบบควบคุมทั้งหมดกลับถูกล็อกด้วยรหัสผ่านระดับผู้บริหารสูงสุดจากภายนอก หน้าจอคอนโซลปรากฏตราสัญลักษณ์ของสภาความมั่นคงจักรวาลกระพริบเตือนสีแดงฉาน เสียงในวิดีโอดังขึ้นท่ามกลางเสียงสัญญาณเตือนภัย *[แจ้งเตือน: คำสั่งระยะไกลจากศูนย์บัญชาการกลาง—ยกเลิกกระบวนการระบายความร้อน เริ่มต้นกระบวนการโอเวอร์โหลดระบบเพื่อการทดลองภาคสนาม]* อาชวินยืนนิ่งงัน เลือดในกายเย็นเฉียบจนแทบเป็นน้ำแข็ง ภาพตรงหน้าไม่ใช่ความผิดพลาดทางวิศวกรรม ไม่ใช่ความซวยของอุบัติเหตุอวกาศ แต่มันคือ "การฆาตกรรมหมู่" ที่ถูกวางแผนไว้อย่างเลือดเย็นโดยองค์กรที่อ้างว่าปกป้องมนุษยชาติ! "พ่อ..." เสียงกระซิบหลุดออกจากริมฝีปากของอาชวินอย่างแผ่วเบา ดวงตาแดงก่ำเต็มไปด้วยความเคียดแค้นชิงชังที่อัดแน่นมานานนับทศวรรษ เซเรน่ายืนมองเหตุการณ์นั้นด้วยความรู้สึกที่ดิ่งลงเหว เธอเองก็ไม่เคยล่วงรู้ถึงคำสั่งลับระดับโอเมก้าบทนี้มาก่อน มือของเธอเผลอกำเข้าหากันแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาวโพลน ความเชื่อมั่นทั้งหมดที่เธอเคยมีต่อสภาความมั่นคงพังทลายลงในพริบตาเดียว ภาพลักษณ์ของผู้คุมกฎผู้เยือกเย็นและไร้หัวใจถูกแผดเผาจนไม่เหลือชิ้นดี ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังถูกปกคลุมด้วยความโศกเศร้าและความเดือดดาล เสียงบางอย่างก็ทำลายความเงียบขึ้น... *คลิก... แกร็ก...* เสียงฝีเท้าหนักหน่วงและมั่นคงดังขึ้นจากทางเดินมืดมิดนอกห้องแล็บ มันไม่ใช่เสียงของหุ่นยนต์ลาดตระเวน แต่เป็นเสียงรองเท้าหนังบูททหารที่เดินเข้ามาใกล้เรื่อยๆ อย่างจงใจ อาชวินและเซเรน่าหันขวับไปมองที่ประตูทางเข้าพร้อมกันสัญชาตญาณนักรบและผู้รอดชีวิตพุ่งพล่าน ระบบป้องกันอัตโนมัติของห้องแล็บถูกตัดการทำงานลงทีละจุดอย่างรวดเร็ว ราวกับมีใครบางคนกำลังแฮกเข้ามาควบคุมพื้นที่นี้จากภายนอก แสงไฟฉุกเฉินสีแดงฉานกะพริบวาบขึ้นทั่วห้อง เงาร่างสูงใหญ่ร่างหนึ่งปรากฏขึ้นตรงกรอบประตู มือข้างหนึ่งถืออาวุธพลังงานรุ่นล่าสุดที่ยังไม่มีใช้อย่างเป็นทางการในกองกำลังทั่วไป ปลายกระบอกปืนสะท้อนแสงสีเงินยวงท่ามกลางความมืด "น่าประทับใจจริงๆ ที่พวกคุณตามหาเบาะแสนี้จนเจอ..." เสียงทุ้มต่ำและเย็นยะเยือกดังลอดหน้ากากกรองอากาศออกมา "แต่เป็นที่น่าเสียดาย... ความลับของโปรเจกต์ไอคาร์ส จะต้องหลับใหลอยู่ ณ ที่แห่งนี้ตลอดไป" หน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้าอาชวินเกิดความผิดปกติขึ้นทันที รหัสผ่านถูกเขียนทับด้วยระบบทำลายตัวเอง ข้อมูลทั้งหมดกำลังละลายหายไปในเวลาเพียงสิบวินาที พร้อมกันนั้น ทางหนีไฟทั้งหมดถูกปิดตายด้วยม่านพลังงานสนามแม่เหล็กแรงสูง! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดพลิกผันอันระทึกใจนี้ด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ โดยเนบิวลาสตาร์