คำสารภาพของสายลับ

“ความลับไม่ได้มีไว้เพื่อปกป้องความจริง แต่มันมีไว้เพื่อหน่วงเหนี่ยวความพินาศไม่ให้มาถึงตัวเร็วเกินไปต่างหาก คุณอาชวิน” เสียงของเซเรน่าก้องกังวานอยู่ในห้องควบคุมแรงดันอากาศที่เงียบสงัด จนได้ยินเพียงเสียงฮัมต่ำๆ ของระบบพยุงชีพ อากาศภายในห้องเย็นเยียบจนแทบจะกลายเป็นน้ำแข็ง แต่สิ่งที่หนาวเหน็บกว่ากลับเป็นสายตาของหญิงสาวที่จ้องมองมายังอาชวินผ่านแสงไฟสลัวสีน้ำเงินหม่น อาชวินวางประแจวัดแรงดันลงบนโต๊ะโลหะ เสียงกระทบกันของมันดังสนั่นท่ามกลางความเงียบ เขาไม่หันไปมองเธอ แต่จ้องมองภาพโฮโลแกรมของเนบิวลาที่กำลังขยายตัวอย่างผิดปกติผ่านกระจกนิรภัย “คำพูดสวยหรูตามแบบฉบับเจ้าหน้าที่สภาฯ นะครับ” อาชวินแค่นยิ้ม มือที่สวมถุงมือวิศวกรสั่นน้อยๆ “แต่ก็นั่นแหละ ในเมื่อผมถูกลากเข้ามาในเกมของคุณแล้ว กฎเกณฑ์ที่ว่าด้วยการซ่อนความพินาศก็น่าจะถึงเวลาเปิดเผยสักที หรือคุณจะบอกว่าภารกิจที่ยอมเอาชีวิตไปเสี่ยงในเขตแดนที่ไร้การรับรองนี่ เป็นแค่เรื่องของอุดมการณ์บ้าๆ บอๆ ที่สภาฯ ของคุณเพิ่งนึกครึ้มอยากทำขึ้นมา?” เซเรน่าก้าวเข้ามาใกล้ระยะที่เขาสามารถได้กลิ่นจางๆ ของน้ำยาฆ่าเชื้อและกลิ่นโอโซนที่ติดตัวเธอมา เธอหยุดยืนข้างเขา แผ่นหลังของเธอเหยียดตรงอย่างสง่างามเหมือนรูปปั้นกรีก แต่ในดวงตาคู่นั้น... อาชวินเห็นความเปราะบางที่ถูกกักขังไว้ภายใต้ระเบียบวินัยอันเคร่งครัด “คุณคิดว่าฉันมาที่นี่เพื่อรักษาอำนาจของสภาฯ งั้นหรือ?” เธอถามเบาๆ แต่น้ำเสียงนั้นบาดลึก “อาชวิน ฉันไม่ได้อยู่ในตำแหน่งนี้เพราะอยากสั่งการใคร แต่ฉันอยู่ในตำแหน่งนี้เพราะต้องการดูจุดจบของคนที่ทำลายทุกอย่างที่ฉันเคยรัก” “ครอบครัวคุณ?” เขาถาม แทรกขึ้นกลางจังหวะการหายใจของเธอ เซเรน่าชะงัก สายตาที่เธอมองไปที่ห้วงอวกาศอันว่างเปล่าสั่นไหววูบหนึ่ง “พวกเขาส่งรายงานเท็จเกี่ยวกับเสถียรภาพของสถานีขุดเจาะดาวเคราะห์ดวงที่เก้า บอกว่าทุกอย่างปลอดภัย ทั้งที่รู้อยู่เต็มอกว่าแกนพลังงานใกล้ถึงขีดจำกัด การระเบิดครั้งนั้น... ไม่ใช่อุบัติเหตุ แต่มันคือการทดลองที่ผิดพลาดของสภาฯ เพื่อทดสอบอาวุธชนิดใหม่” อาชวินหันขวับมามองเธอ หัวใจของเขากระตุกวูบ ความเย็นชาที่เขาสร้างขึ้นเพื่อป้องกันตัวเองพังทลายลงในชั่วพริบตา เขามีปมเรื่องครอบครัวที่ตายจากเหตุการณ์คล้ายคลึงกัน และนั่นคือเหตุผลที่เขาเกลียดชังความไร้เหตุผลของอำนาจ “คุณกำลังบอกว่า...” “ใช่” เซเรน่าตอบโดยไม่หันมามอง “ฉันคือลูกสาวของหัวหน้าทีมวิศวกรที่ถูกปิดปากในเหตุการณ์เดียวกับที่คุณเสียทุกอย่างไป ฉันไม่ได้มาเพื่อปกป้องสภาฯ แต่ฉันยอมรับภารกิจนี้เพื่อหา ‘รหัสลับ’ ที่จะลากคอพวกระดับสูงในสภาฯ ลงมาติดคุก หรือไม่ก็ให้พวกมันตายตกตามกันไป... นั่นคือเหตุผลที่ฉันต้องการวิศวกรที่เก่งที่สุดอย่างคุณ เพราะระบบความปลอดภัยของคลังข้อมูลลับนั้น ล้ำสมัยเกินกว่าที่เจ้าหน้าที่ทั่วไปจะเจาะเข้าไปได้” ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง แต่มันไม่ใช่ความเงียบที่กดดันเหมือนก่อนหน้า มันเต็มไปด้วยความรู้สึกที่อธิบายไม่ได้—ความเห็นอกเห็นใจที่แฝงไปด้วยความระแวง อาชวินมองมือของเธอที่กำแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในผิวหนัง นี่ไม่ใช่การแสดง แต่เป็นความเจ็บปวดที่ถูกเก็บซ่อนมานานปี “คุณหลอกใช้ผม” อาชวินสรุป แม้จะไม่ได้พูดด้วยความโกรธ “ฉันใช้ความจริงเป็นเครื่องมือต่างหาก” เธอหันมาสบตาเขา แววตาของเธอดุดันและแน่วแน่ “ในจักรวาลที่เน่าเฟะนี้ คุณจะรอดได้อย่างไรถ้าไม่เลือกฝ่าย? ฉันเลือกคุณ เพราะคุณคือคนเดียวที่ความโกรธแค้นยังทำงานได้ดีกว่าตรรกะ... อาชวิน เรากำลังจะเข้าใกล้คลังข้อมูลชั้นในสุดในอีกสิบนาทีข้างหน้า และฉันต้องการให้คุณตัดสินใจเดี๋ยวนี้ ว่าคุณจะช่วยฉันเปิดมัน หรือจะปล่อยให้ความลับพวกนั้นกลายเป็นเถ้าถ่านไปพร้อมกับสถานีนี้” อาชวินนิ่งอึ้ง เขาเหลือบไปเห็นบางอย่างบนคอนโซลหลักของห้องควบคุม ไฟสีแดงกระพริบถี่ๆ บ่งบอกถึงการบุกรุกจากภายนอก แต่ไม่ใช่จากศัตรูที่พวกเขาคาดเดาไว้ “เซเรน่า...” อาชวินเอ่ยเสียงต่ำพลางชี้ไปยังหน้าจอ “นั่นไม่ใช่การเข้ารหัสจากสภาฯ... มีใครบางคนกำลังแอบเข้าถึงข้อมูลในขณะที่เราคุยกัน และดูเหมือนว่ามันจะไม่ได้มาจากภายนอก แต่มันมาจากภายใน... จากฐานข้อมูลลับที่คุณพยายามจะเปิดนั่นแหละ” เซเรน่าหน้าถอดสี เธอรีบปราดเข้าไปที่หน้าจอ โค้ดสีเขียวที่ไหลผ่านจอเปลี่ยนเป็นสีม่วงเข้ม—สัญญาณของโปรโตคอลที่ถูกทำลายทิ้งไปนานแล้ว “เป็นไปไม่ได้...” เธอพึมพำ “รหัสนี้มีเพียงแค่ฉันกับท่านประธานสภาฯ เท่านั้นที่รู้...” ทันใดนั้น เสียงสัญญาณเตือนภัยแหลมสูงดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งสถานี ไฟฉุกเฉินสีส้มหมุนวนไปรอบห้อง พร้อมกับร่างของบุคคลในชุดเกราะสีดำทมิฬที่ก้าวออกมาจากเงามืดหลังประตูไฮดรอลิก—ไม่ใช่ทหารสภาฯ แต่เป็นใครบางคนที่อาชวินรู้จักดี... คนที่ควรจะเสียชีวิตไปนานแล้วในโศกนาฏกรรมครั้งนั้น ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดพลิกผันอันระทึกใจนี้ด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ โดยเนบิวลาสตาร์