ผู้มาเยือนจากส่วนกลาง

สนามพลังสีครามสะท้อนเงาของรอยร้าวบนกระจกนิรภัย เสียงปลดล็อกเกราะสนามพลังภายนอกดังขึ้นราวกับเสียงคำรามของสัตว์ร้ายในสุญญากาศ มันไม่ใช่เสียงของการบุกรุกแบบโจ่งแจ้ง แต่เป็นกระบวนการทางกฎหมายที่ถูกบังคับใช้ด้วยอำนาจเด็ดขาด อาชวินยืนนิ่งอยู่หน้าแผงควบคุมหลัก นัยน์ตาสีเข้มสะท้อนแสงไฟกระพริบสีแดงฉานของระบบเตือนภัยระดับวิกฤต ร่างกายของเขายังคงจดจำแรงกระแทกจากอดีตได้ดี—อดีตที่พรากทุกสิ่งทุกอย่างไปจากชีวิตเขาในพริบตาเดียว และตอนนี้ ประวัติศาสตร์กำลังจะซ้ำรอยอีกครั้ง ภายใต้ชื่อของ "ความมั่นคงแห่งสภาจักรวาล" เซเรน่าไม่ขยับเขยื้อน รอยยิ้มมั่นใจที่เคยประดับอยู่บนใบหน้าสวยคมได้มลายหายไป เหลือเพียงความเรียบเฉยที่เย็นชาดั่งน้ำแข็งในเขตขั้วโลก เธอยกมือขึ้นแตะเครื่องสื่อสารขนาดจิ๋วที่หลังใบหู เสียงคำสั่งลอดผ่านคลื่นความถี่ต่ำที่แม้แต่วิศวกรหนุ่มก็แทบไม่ได้ยิน "ยืนยันรหัสผ่าน 09-Omega ถอนกำลังพลหน่วยจู่โจมรอบนอก ให้เหลือเพียงทีมเจรจา... ฉันต้องการคุยกับเขาตามลำพัง" สิ้นเสียงคำสั่งของเธอ แรงสั่นสะเทือนจากการปิดล้อมรอบห้องควบคุมก็ค่อยๆ สงบลง เหลือเพียงเสียงลมหายใจของคนทั้งสองที่สอดประสานไปกับเสียงฮัมต่ำของเครื่องปฏิกรณ์อลูมิเนียมฟิวชันที่ใกล้ถึงจุดวิกฤต อาชวินหันกลับมาเผชิญหน้ากับเธอ ดวงตาคู่นั้นคมกริบราวกับใบมีดผ่าตัด "คุณเล่นเกมอะไรอยู่กันแน่, เซเรน่า? ส่งหน่วยจู่โจมระดับดาวอาณานิคมมาปิดล้อมสถานีวิจัยส่วนC-4 เพื่ออะไร... หรือว่าถังปฏิกรณ์ระเบิดนี่มันยังสร้างความตื่นเต้นให้สภาฯ ของคุณไม่พอ?" "คุณกำลังเข้าใจผิด อาชวิน" เซเรน่าก้าวเท้าเข้ามาใกล้หนึ่งก้าว กลิ่นหอมจางๆ ของน้ำหอมกลิ่นกฤษณาผสมผสานกับกลิ่นอوزอนจางๆ ของชุดสูทอวกาศลอยแตะจมูก มันเป็นความใกล้ชิดที่อันตรายในพื้นที่ปิดตาย "ฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อจับกุมคุณ... อย่างน้อยก็ยังไม่ใช่ตอนนี้" "คำว่า 'ยังไม่ใช่' ของคุณฟังดูน่ารื่นรมย์เสียจริงครับ" อาชวินหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปาก แต่นัยน์ตากลับไร้ซึ่งความขบขัน "เชิญนั่งลงเถอะครับ หรือว่าเก้าอี้ของสถานีภาคพื้นดินมันต่ำต้อยเกินกว่าที่เจ้าหน้าที่ระดับสูงจากส่วนกลางจะหย่อนก้นลงนั่ง?" เซเรน่านิ่งงันไปชั่วขณะ เธอไม่ได้ถือสาคำพูดเหน็บแนมนั้น นัยน์ตาสีเทาคู่สวยจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของวิศวกรหนุ่ม ราวกับกำลังพยายามอ่านรหัสผ่านที่ซับซ้อนที่สุดในจักรวาล ก่อนที่เธอจะค่อยๆ ถอดถุงมือสีดำสนิทออก เผยให้เห็นเรียวนิ้วเรียวยาวที่สั่นเทาน้อยๆ—เป็นพิรุธเพียงเล็กน้อยที่คนช่างสังเกตอย่างอาชวินไม่มีทางมองข้าม เธอยื่นแผ่นข้อมูล (Data Chip) ขนาดเท่าเหรียญบาท วางลงบนแผงควบคุมที่ยังคงสั่นระริก "นี่คือคำสั่งลับจากสภาความมั่นคงสูงสุด... รหัสลับระดับ 'ไททั่น'" เซเรน่าเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เบาลง ราวกับกลัวว่าผนังห้องจะฟังอยู่ "และมันเกี่ยวข้องโดยตรงกับโศกนาฏกรรมที่ดาวเคราะห์น้อยเซกเตอร์ 7 เมื่อสิบปีก่อน... ครอบครัวของคุณ" บรรยากาศภายในห้องควบคุมอุณหภูมิลดฮวบทันที อาชวินชะงักค้าง มือที่กำลังจะกดปิดระบบฉุกเฉินหยุดกิ้งกลางอากาศ ร่างกายของเขาแข็งทื่อราวกับถูกแช่แข็งด้วยไนโตรเจนเหลว ชื่อของเซกเตอร์ 7 คือรอยแผลเป็นที่ไม่มีวันจางหาย เป็นความลับสุดยอดที่ถูกรัฐบาลกวาดล้างจนไม่เหลือแม้แต่เศษซาก แล้วเหตุใด... เจ้าหน้าที่ระดับสูงอย่างเธอถึงหยิบมันขึ้นมาพูดในสถานการณ์ที่ความเป็นความตายอยู่ห่างกันแค่เส้นด้าย? "คุณพูดว่าอะไรนะ?" อาชวินเค้นเสียงลอดไรฟัน น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ความเยือกเย็นเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยคลื่นอารมณ์ดิบเถื่อนที่พยายามสะกดกลั้นไว้ "เอาเรื่องนั้นขึ้นมาพูดทำไม... คุณรู้อะไรเกี่ยวกับวันที่ครอบครัวของผมต้องตาย?" "ฉันรู้ว่ามันไม่ใช่ 'อุบัติเหตุ' อย่างที่รายงานทางการระบุไว้" เซเรน่าตอบกลับทันควัน นัยน์ตาสีเทาฉายแววเจ็บปวดวูบหนึ่งก่อนจะกลับมาเรียบเฉยดังเดิม "และฉันก็รู้ด้วยว่า พลังงานที่กำลังรั่วไหลจากเตาปฏิกรณ์ตัวนี้... ไม่ได้เกิดจากความผิดพลาดทางวิศวกรรม แต่มันคือ 'ร่องรอย' ที่ใครบางคนจงใจทิ้งไว้ เพื่อดึงตัวคุณออกมาจากหลุมหลบภัย" อาชวินก้าวเข้าไปประชิดตัวเธออย่างไร้ความลังเล มือหนาคว้าเข้าที่ข้อศอกเรียวของเธอโดยไม่สนว่าอีกฝ่ายจะเป็นถึงเจ้าหน้าที่ระดับสูงจากส่วนกลาง แรงบีบที่สะท้อนความโกรธเกรี้ยวและคำถามนับร้อยในหัวทำให้เซเรน่าต้องนิหน้าเล็กน้อย แต่เธอไม่มีทีท่าว่าจะถอยหนี "พูดความจริงออกมา, เซเรน่า!" อาชวินคำรามเบาๆ ใบหน้าของเขามีระยะห่างจากเธอเพียงไม่กี่คืบ "ใครเป็นคนบงการเรื่องนี้? หรือพวกคุณ... สภาความมั่นคงกำลังต้องการปิดปากผมเหมือนกับที่เคยทำกับพ่อแม่ของผม!" เซเรน่าเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาของเธอไม่มีความหวาดกลัว มีเพียงความเด็ดเดี่ยวและแรงดึงดูดประหลาดที่ทำให้หัวใจของวิศวกรหนุ่มกระตุกวูบ เธอโน้มตัวเข้าไปกระซิบข้างใบหูของเขา เสียงของเธอดังก้องฝ่าความเงียบงันของห้องควบคุม "ถ้าคุณอยากรู้ความจริง... จงเลิกใช้ตรรกะบ้าๆ ของคุณ แล้วเปิดแผ่นข้อมูลนั้นซะ" เธอกระซิบต่อด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า "ก่อนที่ระบบทำลายตัวเองของสถานีแห่งนี้จะทำงาน... ในอีกสามนาทีข้างหน้า" ติ๊ด! เสียงสัญญาณเตือนภัยรอบใหม่ดังขึ้นพร้อมกับหน้าจอหลักที่ดับวูบลงเหลือเพียงหน้าจอสีดำสนิท ก่อนที่ตัวอักษรสีแดงฉานจะปรากฏขึ้นทีละตัวอย่างช้าๆ บนจอภาพเบื้องหน้า... *รหัสผ่านถูกถอดถอด: ยินดีต้อนรับ, ดร.อาชวิน* *ไฟล์ลับถูกเปิด: บันทึกภาพเหตุการณ์ก่อนการระเบิด... จากสถานีอวกาศที่ควรจะถูกทำลายไปแล้วเมื่อ 10 ปีก่อน* และในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เสียงฝีเท้าปริศนาจำนวนมากก็ดังขึ้นจากท่อระบายอากาศเหนือศีรษะ พร้อมกับเสียงกระซิบผ่านคลื่นความถี่วิทยุที่ดังลอดเข้ามาในห้องควบคุม... *"เป้าหมายอยู่ในตำแหน่งแล้ว... จัดการเก็บกวาดให้เรียบร้อย"* --- ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางท่องไปในความเวิ้งว้างนี้ด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ — **เนบิวลาสตาร์**