รอยร้าวในโครงสร้าง

กลิ่นไอโซโพรพิลแอลกอฮอล์จางๆ ผสมผสานกับความเย็นยะเยือกของระบบปรับอากาศในห้องควบคุมย่อยชั้นบี-เก้า คือสิ่งที่อาชวินคุ้นชินมาตลอดสามปีบนสถานีอวกาศเนบิวลา-โฟร์ แต่ในวินาทีนี้... หยดเหงื่อกาฬที่ซึมอยู่ข้างขมับของเขากลับร้อนผ่าวสวนทางกับอุณหภูมิภายนอก นิ้วเรียวยาวของวิศวกรหนุ่มชะงักค้างอยู่เหนือแป้นพิมพ์โฮโลแกรม แสงสีฟ้าอมเขียวจากชุดข้อมูลการไหลเวียนพลังงานสะท้อนลงบนดวงตาคู่คมที่ฉายแววครุ่นคิดอย่างหนักหน่วง สายตาของเขาไม่ได้มองจอภาพโดยตรง หากแต่กำลังจ้องทะลุผ่านกราฟเส้นตรงที่ควรจะนิ่งสนิท แต่กลับมีรอยหยักประหลาด—รอยหยักที่ถูกลบซ้ำแล้วซ้ำเล่าด้วยอัลกอริธMอัตโนมัติ "ความผิดพลาดของเซ็นเซอร์?" อาชวินพึมพำกับความว่างเปล่า น้ำเสียงของเขาแหบพร่าเล็กน้อย เขากดเรียกชุดคำสั่งย้อนหลัง (Diagnostic Log) ระดับลึกที่สุด ซึ่งโดยปกติจะมีเพียงผู้อำนวยการสถานีหรือหัวหน้าฝ่ายความมั่นคงเท่านั้นที่มีสิทธิ์เข้าถึง แต่ด้วยความที่เป็นสถาปนิกผู้ดูแลโครงสร้างหลักของปฏิกรณ์ฟิวชั่น เขามีสิทธิ์พิเศษในการตรวจสอบความสมบูรณ์ของระบบโดยชอบธรรม หน้าจอเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำ—สัญญาณเตือนภัยระดับต่ำที่ถูกซ่อนไว้ใต้พรมดิจิทัล ข้อมูลดิบ (Raw Data) เผยให้เห็นความจริงที่น่าสะพรึงกลัว ในช่วงสามสัปดาห์ที่ผ่านมา มีการเบี่ยงเบนของกระแสพลังงานความเข้มข้นสูงขนาดเท่ากับมดงานที่แอบเจาะอุโมงค์ใต้เขื่อนใหญ่ พลังงานปริมาณมหาศาลถูกถ่ายเทจากแกนกลางปฏิกรณ์ไปยัง ‘โครงสร้างคานรับน้ำหนักส่วนที่เจ็ด’ ซึ่งเป็นจุดอับสายตาและไม่มีการติดตั้งกล้องวงจรปิด ไม่ใช่ความผิดพลาดของฮาร์ดแวร์ และไม่ใช่ความแปรปรวนตามธรรมชาติ นี่คือร่องรอยของการ "จงใจ" ปรับแต่งโครงสร้างให้เปราะบางจากภายใน... วินาศกรรม "ฉลาดมาก..." เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นจากความมืดบริเวณมุมห้อง ทำานประสาทสัมผัสของอาชวินให้ตื่นตัวถึงขีดสุดโดยไม่ต้องหันไปมอง ร่างระหงในชุดเครื่องแบบเจ้าหน้าที่สภาความมั่นคงจักรวาลสีเทาเข้มก้าวออกมาจากเงาสลัว เซเรน่าไม่ได้พกพาอาวุธปืนเลเซอร์ แต่ความนิ่งสงบในแววตาคู่คมของเธอกลับอันตรายยิ่งกว่ากระสุนนัดใด เธอยืนกอดอกพิงผนึกโลหะเย็นเฉียบ ดวงตาสีรัตติกาลจ้องมองเขาด้วยรอยยิ้มบางๆ ที่มุมปาก ซึ่งไม่อาจคาดเดาความหมายได้ "คุณเข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่" อาชวินถามเสียงเรียบ พยายามควบคุมจังหวะการเต้นของหัวใจให้อยู่ในกรอบของตรรกะ "ตั้งแต่ที่คุณเริ่มตั้งคำถามกับบรรทัดที่สามของโค้ดชุดนั้น" เซเรน่าก้าวเข้ามาใกล้ขึ้น ระยะห่างระหว่างเขากับเธอลดลงเหลือเพียงแค่ก้าวเดียว กลิ่นน้ำหอมกลิ่นจางๆ คล้ายสนอวกาศผสมกับความเย็นของโลหะลอยแตะจมูก "คุณรู้ไหมอาชวิน... ความอยากรู้อยากเห็นเป็นคุณสมบัติที่ยอดเยี่ยมของวิศวกร แต่บางครั้ง... มันก็เป็นสาเหตุหลักที่ทำให้อายุขัยของคนเราสั้นลง" อาชวินหันกลับมาเผชิญหน้ากับเธอ ดวงตาคู่คมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของหญิงสาวอย่างไร้ความเกรงกลัว แม้ความสูงของเขาจะได้เปรียบ แต่พลังกดดันรอบตัวเธอกลับทำให้เขารู้สึกราวกับกำลังยืนอยู่ริมขอบหน้าผาสุญญากาศ "ถ้าผมไม่สังเกตเห็นรอยร้าวนี้ อีกไม่ถึงสองสัปดาห์ แรงดันจากแกนปฏิกรณ์จะระเบิดคานรับน้ำหนักส่วนที่เจ็ด และสถานีอวกาศขนาดเท่าทวีปนี้จะฉีกขาดออกเป็นสองซีก ชีวิตคนนับแสนจะกลายเป็นฝุ่นผงในพริบตา... คุณรู้เรื่องนี้อยู่แล้วใช่ไหม เซเรน่า" คำถามพุ่งตรงราวกับใบมีดโกน เซเรน่าไม่สะทกสะท้าน เธอยังคงรักษาท่าทีเยือกเย็นได้อย่างน่าประหลาด รอยยิ้มบนริมฝีปากของเธอดูเย้ยหยันขึ้นเล็กน้อย "คุณมองเห็นแค่สมการทางฟิสิกส์และการรอดชีวิตของมนุษย์ อาชวิน... แต่มุมมองของสภาความมั่นคงกว้างกว่านั้นมาก บางครั้ง เพื่อรักษาคนแสนคนไว้ เราจำเป็นต้องแลกด้วยบางสิ่งบางอย่าง เพื่อป้องกันความหายนะที่ใหญ่หลวงกว่าในอนาคต" "ความหายนะที่ใหญ่หลวงกว่า?" อาชวินแค่นหัวเราะในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขันโดยสิ้นเชิง "คุณกำลังพูดถึงเรื่องอะไร การเมืองสกปรกบนดาวแม่ หรือผลประโยชน์ของบริษัทพลังงาน? อย่าเอาคำว่า 'ส่วนรวม' มาบังหน้าความจริงที่ว่า กำลังมีหนอนบ่อนไส้ระดับสูงชักใยอยู่เบื้องหลังเรื่องนี้!" เซเรน่าหุบยิ้มทันที แววตาของเธอเปลี่ยนเป็นคมกริบดั่งใบมีด เธอเอื้อมมือเรียวไปแตะที่ขอบจอโฮโลแกรม ปิดกั้นข้อมูลชุดนั้นด้วยสิทธิ์ระดับสูงของเธอทันที หน้าจอกลับคืนสู่ความว่างเปล่าสีดำสนิท "ระวังคำพูดของคุณให้ดี วิศวกร" เสียงของเธอต่ำลงจนเกือบเป็นเสียงกระซิบ แต่มันกลับก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทของเขา "คุณกำลังเหยียบย่ำลงไปในเขตแดนที่คุณไม่มีวันเข้าใจ และถ้าคุณยังดื้อดึงที่จะขุดคุ้ยต่อไป... คุณอาจจะไม่เหลือแม้แต่หลุมศพให้ใครมาวางดอกไม้ไว้อาลัยเหมือนครอบครัวของคุณในอดีต" คำพูดนั้นสะท้อนเข้าที่ปมในใจของอาชวินราวกับค้อนเหล็ก โศกนาฏกรรมเมื่อห้าปีก่อนที่พรากพ่อแม่และน้องสาวไปในอุบัติเหตุยานสำรวจระเบิด—เหตุผลที่ทำให้เขาเลือกใช้ชีวิตอยู่กับเครื่องจักรที่ซื่อสัตย์แทนที่จะเป็นมนุษย์จอมปลอม—ถูกหยิบยกขึ้นมาขยี้อย่างไร้ความปรานี เส้นเลือดที่ขมับของอาชวินปูดโปน มือทั้งสองข้างกำเข้าหากันแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาวโพลน ความโกรธเกรี้ยวพุ่งพล่านจนเกือบจะสูญเสียการควบคุม แต่เขาก็ยังสะกดกลั้นมันไว้ได้ด้วยความเยือกเย็นที่เป็นเกราะคุ้มกันตัวมานาน เขาก้าวเข้าไปประชิดเซเรน่า จนหน้าอกเกือบชิดกัน ลมหายใจของทั้งคู่ปะปนกันในพื้นที่แคบๆ อาชวินก้มลงมองเธอด้วยสายตาที่ลุกโชนไปด้วยไฟแห่งความท้าทาย "คุณกลัวผมจะเจอความจริงสินะ เซเรน่า..." อาชวินกระซิบชิดริมหูของเธอ น้ำเสียงทุ้มต่ำและเปี่ยมด้วยแรงดึงดูดอันตราย "บอกผมมาสิ... ว่าคนที่บงการเรื่องนี้ นั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวเดียวกับคุณในสภา หรือว่า... ตัวคุณเองที่เป็นคนเปิดประตูให้พวกมันเข้ามา?" เซเรน่าชะงักไปชั่วขณะ ดวงตาสีรัตติกาลเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย—เป็นปฏิกิริยาเพียงเสี้ยววินาทีที่ซื่อสัตย์ที่สุดตั้งแต่เธอเดินเข้ามาในห้องนี้ ร่างกายของเธอนิ่งค้างอยู่ใต้เงาของเขา เคมีอันเร่าร้อนและอึดอัดระหว่างคนทั้งสองระอุขึ้นในความเงียบงันของห้องควบคุม ก่อนที่เธอจะทันได้เอ่ยปากตอบคำถามที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจนั้น เสียงสัญญาณเตือนภัยระดับฉุกเฉินสีแดงฉานก็พลันสว่างวาบไปทั่วทั้งผนังสถานี พร้อมกับเสียงประกาศระบบอัตโนมัติที่ดังสะเทือนแก้วหู *[แจ้งเตือน: ตรวจพบการตัดขาดการเชื่อมต่อฉุกเฉิน ณ คานรับน้ำหนักส่วนที่เจ็ด แรงดันแกนปฏิกรณ์กำลังพุ่งสูงเกินขีดจำกัดอันตราย]* เซเรน่าผลักอกอาชวินออกทันที สีหน้าของเธอเปลี่ยนจากความเยือกเย็นเป็นความตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัดเมื่อหันไปมองหน้าจอหลักที่ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นโดยระบบสำรอง ไม่ใช่แค่การซ่อนเร้นข้อมูลอีกต่อไป... ใครบางคนเร่งเวลาให้เร็วกว่ากำหนด และก่อนที่อาชวินจะทันได้คิดวิเคราะห์สถานการณ์ตรงหน้า ประตูห้องควบคุมหลักก็ถูกระเบิดเปิดออกด้วยแรงดันความร้อนสูง ควันสีขาวพวยพุ่งพร้อมกับเงาร่างของบุคคลในชุดเกราะทหารรับจ้างไร้สังกัดสามนาย ที่ก้าวเข้ามาพร้อมปืนพลาสมาประทับบ่า และเป้าหมายของพวกมันไม่ได้อยู่ที่ศูนย์กลางควบคุม... แต่มันหันปากกระบอกปืนตรงมาที่พวกเขาทั้งสองคน ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางท่องไปในความเวิ้งว้างนี้ด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ — **เนบิวลาสตาร์**