ขั้วตรงข้ามที่มองหน้ากันไม่ติด

กลิ่นอายของโอโซนสังเคราะห์และคราบน้ำมันเครื่องเกรดพรีเมียมผสมปนเปกันในอากาศระบบปิดของห้องเครื่องยนต์สำรอง ความดันบรรยากาศที่ถูกปรับลดลงเล็กน้อยทำให้ทุกลมหายใจรู้สึกแห้งผาก อาชวินใช้ปลายนิ้วที่สวมถุงมือกันความร้อนกวาดผ่านแผงวงจรควอนตัมที่กำลังส่งเสียงฮัมต่ำอย่างน่ารำคาญ นัยน์ตาสสีนิลของเขาหรี่ลงเพ่งพินิจร่องรอยการเชื่อมต่อที่ถูกตัดแต่งด้วยเลเซอร์ระดับไมครอน ซึ่งเป็นฝีมือของพวกสภาความมั่นคงจักรวาลอย่างไม่ต้องสงสัย "คุณกำลังทำให้ระบบระบายความร้อนของเซกเตอร์เจ็ดเป็นอัมพาตทั้งระบบ อาชวิน" เสียงรองเท้าบูทกระทบพื้นโลหะดังขึ้นก่อนที่เจ้าของร่างเพรียวในชุดยูนิฟอร์มสีครามเข้มของสภาจะก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่เบื้องหลัง เซเรน่าไม่ได้รักษาระยะห่างอันควร เธอยืนประชิดจนสัมผัสได้ถึงความเย็นยะเยือกที่แผ่ออกมาจากตัวเธอ—ไม่ใช่ความเย็นจากอุณหภูมิภายนอก แต่เป็นความไร้ซึ่งความปรานีที่ถูกขัดเกลามาอย่างดีผ่านตำแหน่งผู้คุมกฎ อาชวินไม่แม้แต่จะหันกลับไปมอง เขาใช้ไขควงแม่เหล็กขันน็อตตัวสุดท้ายเข้าที่เดิมด้วยแรงที่พอเหมาะ "ถ้าผมไม่ตัดวงจรสำรองนี้ทิ้ง ปฏิกิริยาฟิวชันในห้องเผาไหม้คงระเบิดใส่หน้าเราทั้งคู่ไปตั้งแต่สามนาทีที่แล้วแล้วครับ ท่านผู้คุมกฎ... หรือว่าคุณอยากให้ภารกิจนี้จบลงด้วยการเป็นเศษขยะลอยเคคว้างอยู่ในวงโคจรดาวเคราะห์น้อยกันแน่" เซเรน่าก้าวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด จนเงาของเธอทาบทับลงบนแผงวงจรที่เขากำลังซ่อมแซม นัยน์ตาสีเทาคู่คมกวาดมองการกระทำของวิศวกรหนุ่มอย่างจับผิด มือเรียวภายใต้ถุงมือหนังสีดำยกขึ้นกอดอก "ความร่วมมือภายใต้ข้อตกลงฉุกเฉินไม่ได้หมายความว่าคุณมีสิทธิ์ที่จะปรับแต่งโครงสร้างพื้นฐานของยานโดยไม่ได้รับอนุญาตจากฉัน จำไว้ว่าฉันคือผู้ควบคุมสถานีนี้ทั้งหมด" "ควบคุม?" อาชวินแค่นหัวเราะในลำคอ ยืดตัวขึ้นเต็มความสูงเพื่อเผชิญหน้ากับเธอ ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ใกล้เสียจนเขาสามารถมองเห็นประกายความเย่อหยิ่งในแววตาคู่นั้น "คุณควบคุมเอกสารและคำสั่งฆ่าได้ดีครับ เซเรน่า แต่ถ้าพูดถึงการประคับประคองเศษเหล็กมูลค่าหลายพันล้านเครดิตนี้ไม่ให้ดิ่งลงไปเผาไหม้ในชั้นบรรยากาศ... มือสะอาดๆ ของคุณคงทำได้แค่นั่งมองมันสลายกลายเป็นฝุ่นผง" ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่ชั่วขณะ มีเพียงเสียงคำรามต่ำของเครื่องยนต์หลักที่สะท้อนผ่านโครงสร้างเหล็กกล้า แรงดึงดูดเทียมรอบตัวคล้ายจะลดระดับลงชั่วขณะเมื่อสายตาของคนทั้งคู่ปะทะกันอย่างไม่มีใครยอมใคร มันคือความอึดอัดที่ผสมผสานด้วยแรงดึงดูดประหลาด—ความลุ่มลึกของคนสองคนที่ยืนอยู่คนละขั้วของอุดมการณ์ แต่กลับต้องมาติดอยู่ในพื้นที่แคบๆ เสมือนนักโทษประหารที่ถูกล่ามโซ่ไว้ด้วยกัน เซเรน่าไม่หลบตา เธอก้าวเข้าประชิดจนปลายจมูกแทบจะชนกับปกเสื้อปฏิบัติการของเขา ใบหน้าเรียบนิ่งไร้รอยยิ้มแต่แฝงไว้ด้วยกระแสอารมณ์อันคุกรุ่น "อย่ามาอวดดีกับฉัน อาชวิน ชีวิตของคุณในตอนนี้มีค่าแค่เพราะอัลกอริทึมของสภาประเมินว่าคุณยังมีประโยชน์ในการไขปริศนารหัสผ่านของพ่อคุณ... คนที่ทิ้งความยุ่งเหยิงไว้ให้จักรวาลต้องตามเช็ดล้าง" คำพูดนั้นสะแทกเข้าที่กลางใจของวิศวกรหนุ่มอย่างจัง ร่างกายของอาชวินเกร็งแน่นขึ้นในเสี้ยววินาที กล้ามเนื้อกรามขยับบดเข้าหากันจนเป็นสันนูน ความโกรธเกรี้ยวพุ่งพล่านขึ้นมาถึงขีดสุด แต่เขาก็ยังคงควบคุมน้ำเสียงให้ราบเรียบและเย็นชาได้ราวกับพื้นผิวของดาวพลูโต "ถ้าข้อมูลของพ่อผมไร้ค่าจริง... คุณคงไม่ส่งหน่วยปฏิบัติการพิเศษบุกเข้ามาค้นห้องทำงานของผมตั้งแต่ก่อนที่ยานลำนี้จะเทคออฟหรอกจริงไหมครับ" อาชวินกระซิบชิดริมหูเธอ ลลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับกรอบหน้าคมคายของหญิงสาว "ความลับที่สภาพยายามปกปิดมันใหญ่หลวงกว่าแค่เรื่องพลังงานใช่ไหมล่ะ เซเรน่า?" เซเรน่าชะงักไปชั่วเสี้ยววินาที—เพียงชั่วเสี้ยววินาทีจริงๆ ที่ม่านตาของเธอขยายออกก่อนจะกลับมาแข็งกร้าวเช่นเดิม นิ้วมือของเธอที่กอดอกอยู่คลายออกเล็กน้อย บ่งบอกว่าคำพูดของเขาได้ล้ำเส้นเข้าไปในเขตหวงห้ามที่เธอพยายามปกป้องด้วยชีวิต "คุณกำลังเล่นกับไฟ อาชวิน" เธอขู่ด้วยน้ำเสียงต่ำลอดไรฟัน "ผมคือนักออกแบบเตาปฏิกรณ์นะคุณเซเรน่า... การเล่นกับไฟคืออาชีพของผมอยู่แล้ว" อาชวินตอบกลับด้วยรอยยิ้มมุมปากที่เปี่ยมด้วยความเย้ยหยันและท้าทาย ก่อนที่บทสนทนาอันเชือดเฉือนจะดำเนินไปไกลกว่านั้น เสียงสัญญาณเตือนภัยระดับสามก็ดังขึ้นกะทันหัน แสงไฟฉุกเฉินสีแดงฉานสาดส่องกระทบใบหน้าของทั้งคู่จนกลายเป็นสีเลือด หน้าจอคอนโซลหลักที่มุมห้องซึ่งควรจะปิดการทำงานไปแล้ว กลับสว่างวาบขึ้นมาเองพร้อมกับชุดข้อมูลเข้ารหัสชุดใหม่ที่วิ่งพล่านบนหน้าจอโฮโลแกรม เซเรน่าผละออกจากร่างของอาชวินทันiที สัญชาตญาณของเจ้าหน้าที่สภาความมั่นคงทำงานเหนือสิ่งอื่นใด เธอพุ่งตัวเข้าไปหน้าจอคอนโซล นิ้วเรียวกดแป้นพิมพ์รัวเร็วเพื่อถอดรหัส แต่สิ่งที่ปรากฏขึ้นกลับไม่ใช่รายงานสถานะของระบบยานตามที่คาดการณ์ไว้ มันคือภาพวิดีโอวงจรปิดจากส่วนลึกที่สุดของสถานี—โซนวิจัยต้องห้ามที่สภาอ้างว่าไม่มีใครเหยียบย่างมานานนับทศวรรษ ภาพบนจอแสดงให้เห็นร่างของใครบางคนกำลังยืนอยู่หน้าแคปซูลนิรภัยที่บรรจุ "บางสิ่ง" เอาไว้ ร่างนั้นสวมชุดวิศวกรสภาแบบเดียวกับที่อาชวินกำลังสวมอยู่ แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจของทั้งสองคนหยุดเต้นไปชั่วขณะ คือการที่บุคคลในภาพหันหน้าตรงมายังกล้องวงจรปิด ปลดหมวกนิรภัยออกเผยให้เห็นใบหน้าที่เหี่ยวย่นและดวงตาที่ไร้แวว... ใบหน้าของอาชวินเอง—ในวัยที่ควรจะแก่กว่านี้อีกสามสิบปี "เป็นไปไม่ได้..." อาชวินพึมพำออกมาเบาๆ ความมั่นใจในตรรกะและเหตุผลทั้งหมดพังทลายลงในพริบตา เซเรน่าหันขวับมามองเขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหวาดระแวงขั้นสุด ปืนพกเลเซอร์ถูกชักออกจากซองข้างเอวอย่างรวดเร็ว ปากกระบอกปืนสีดำสนิทจ่อตรงมาที่หน้าผากของเขาโดยไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย "บอกฉันมา... อาชวิน" เซเรน่าเค้นเสียงลอดไรฟัน มือที่ถือปืนสั่นระริกเล็กน้อย "แกเป็นใครกันแน่... และแกส่งใครเข้ามาอยู่ในยานลำนี้ตั้งแต่แรกเริ่มกันแน่!" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางท่องไปในความเวิ้งว้างนี้ด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ — **เนบิวลาสตาร์**