บันทึกที่หายไป

แสงสีฟ้าจากจอโฮโลแกรมสาดกระทบดวงตาคู่คมที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอยจากการอดนอน อาชวินไม่ได้สนใจความเหนื่อยล้า ร่างสูงในชุดเสื้อช็อปช่างเทคนิคยับยี่ยืนค้ำโต๊ะทำงานในห้องควบคุมใต้ดิน ปลายนิ้วเรียวยาวเคาะรัวลงบนแป้นพิมพ์แสงด้วยความเร็วที่สะท้อนถึงสมาธิขั้นสูงสุด เบื้องหลังเขาคือความเงียบงันของห้องนิรภัยสุญญากาศ ทว่าความเงียบนั้นกลับถูกรบกวนด้วยเสียงฝีเท้าหนักแน่นที่หยุดลงตรงหน้าประตูกระจกฝ้า เซเรน่าก้าวเข้ามาโดยไม่จำเป็นต้องเอ่ยขออนุญาต ร่างเพรียวในชุดเครื่องแบบเจ้าหน้าที่สภาความมั่นคงจักรวาลดูคมกริบและเย็นชาเช่นเคย เธอยืนกอดอกพิงกรอบประตู ดวงตาสีเทาเข้มคู่นั้นกวาดมองสภาพห้องที่เต็มไปด้วยโค้ดคำสั่งรันยาวเหยียดบนจอภาพนับสิบ "คุณกำลังเล่นกับไฟ อาชวิน" น้ำเสียงเรียบเรื่อยแต่ทรงอำนาจเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบ "ไฟล์ข้อมูลของสถานีปฏิกรณ์เซนтаอูรีเซกเตอร์เจ็ด ถูกลบด้วยโปรโตคอลความมั่นคงระดับสูงสุดเมื่อห้าปีก่อน นั่นหมายความว่าต่อให้คุณรื้อระบบฮาร์ดไดรฟ์ทั้งหมดออกมาเป็นชิ้นๆ คุณก็จะได้แค่ขี้เถ้าดิจิทัล" อาชวินหยุดมือที่กำลังพิมพ์ เขาไม่หันไปมองเธอทันที แต่เลือกที่จะจ้องมองสะท้อนเงาของเธอผ่านกระจกหน้าจอ "ขี้เถ้าดิจิทัลมักจะมีคาร์บอนตกค้างเสมอครับ เซเรน่า... และถ้าคุณรู้ว่ามันถูกลบด้วยโปรโตคอลระดับสูงสุดจริง แปลว่าคุณรู้อยู่แล้วว่าใครเป็นคนสั่ง" บรรยากาศในห้องลดฮวบลงจนแทบหายใจไม่ออก ความตึงเครียดระหว่างคนทั้งสองไม่ใช่ความเกลียดชัง แต่มันคือแรงดึงดูดอันตรายของสองขั้วอำนาจที่ยืนอยู่บนเส้นแบ่งระหว่างความถูกต้องกับความอยู่รอด เซเรน่าเดินเข้ามาใกล้ กลิ่นหอมจางๆ ของโอโซนสังเคราะห์ลอยแตะจมูกเมื่อเธอยืนซ้อนหลังเขาในระยะประชิด "บางครั้ง... การรู้ความจริงไม่ได้ทำให้ใครรอดชีวิต แต่มันทำให้เร็วกดปุ่มทำลายตัวเองเร็วขึ้น" เซเรน่าโน้มตัวลงกระซิบข้างใบหู น้ำเสียงของเธอแฝงความห่วงใยที่ถูกห่อหุ้มไว้ด้วยความเยือกเย็นอย่างแนบเนียน "หยุดแค่นี้เถอะ อาชวิน สภาไม่ได้ใจดีเหมือนเมื่อก่อน" อาชวินแค่นหัวเราะในลำคอ เขากลับตัวหันมาเผชิญหน้ากับเธอ ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงจนสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากร่างกาย ดวงตาของวิศวกรหนุ่มจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ ราวกับพยายามค้นหาเศษเสี้ยวของมนุษย์ที่ซ่อนอยู่ภายใต้หน้ากากผู้คุมกฎ "ถ้าสภาบริสุทธิ์ใจจริง พวกเขาคงไม่ต้องส่งคุณมาคุมความประพฤติผมถึงที่นี่หรอกครับ" อาชวินเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ นัยน์ตาคมกริบจ้องประสาน "บอกผมมาดีกว่า ว่าไฟล์ที่หายไป... ครอบครัวของผมอยู่ในบันทึกหน้านั้นด้วยใช่ไหม" เซเรน่าชะงักไปเล็กน้อย กล้ามเนื้อกรามของเธอขยับเกร็งชั่วเสี้ยววินาที ก่อนที่ใบหน้านั้นจะกลับมาเรียบเฉยไร้ร่องรอย เธอยกมือขึ้นสัมบัตปกเสื้อของอาชวินเบาๆ ราจะปัดฝุ่นที่ไม่มีอยู่จริง ปลายนิ้วเรียวเย็นเฉียบแตะผ่านผิวเนื้อจนเขาสั่นสะท้านเล็กน้อย "คุณฉลาดเกินไป อาชวิน... และความฉลาดนี่แหละที่จะฆ่าคุณ" เซเรน่ากระซิบชิดริมฝีปาก "ไฟล์นั้นไม่ได้ถูกลบ มันถูกย้าย... ไปยังเซิร์ฟเวอร์สำรองที่ไม่มีใครเข้าถึงได้ นอกจาก..." *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนจากระบบเซกปิดกั้นความลับดังขึ้นกะทันหัน หน้าจอหลักที่เคยว่างเปล่ากลับปรากฏแถบโหลดข้อมูลสีแดงฉานวิ่งขึ้นถึงร้อยเปอร์เซ็นต์อย่างรวดเร็วโดยที่อาชวินยังไม่ได้กดคำสั่งยืนยัน ทั้งคู่ผละออกจากกันอย่างรวดเร็ว สายตาทั้งสองคู่หันขวับไปมองหน้าจอโฮโลแกรมพร้อมกัน ไฟล์ที่สูญหายถูกเปิดขึ้น... ไม่ใช่เพราะพวกเขาถอดรหัสได้ แต่เพราะมี "รหัสผ่านนิรนาม" จากภายนอกกำลังป้อนข้อมูลเข้ามาแบบเรียลไทม์ และชื่อผู้ส่งที่ปรากฏขึ้นบนหน้าจอกลับเป็นชื่อของบุคคลที่เสียชีวิตไปแล้วในโศกนาฏกรรมครั้งนั้น... พ่อของอาชวินเอง ดวงตาสีเทาของเซเรน่าเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจ ขณะที่อาชวินก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว ลมหายใจสะดุดกຶກ เมื่อหน้าจอฉายภาพวิดีโอบันทึกเหตุการณ์ก่อนระเบิด โดยมีเสียงทุ้มต่ำของใครบางคนเอ่ยทักทายพวกเขาผ่านลำโพงห้องควบคุม โดยที่ประตูนิรภัยด้านหลังกำลังปิดตายลงทีละบานด้วยระบบล็อกฉุกเฉิน --- ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านห้วงอวกาศอันเวิ้งว้างนี้ไปด้วยกันนะครับ