ศัตรูที่คาดไม่ถึง

แสงสีฟ้าจากหน้าจอโฮโลแกรมสาดกระทบใบหน้าด้านข้างของอาชวิน เป็นเงาสะท้อนที่เต้นระริกราวกับคลื่นทะเลในสุญญากาศ ปลายเรียวนิ้วของเขาหยุดค้างอยู่เหนือแป้นพิมพ์สัมผัส ขณะที่ข้อมูลดิบจากกล่องดำของสถานีปฏิกรณ์อวกาศเซก터-9 ค่อยๆ คลี่ตัวออกเป็นรหัสพันธุกรรมดิจิทัลที่ซับซ้อนเกินกว่าที่คนทั่วไปจะจินตนาการถึง "คุณกำลังเล่นกับไฟที่ร้อนแรงที่สุดในแถบกาแลกซี่ทางช้างเผือกนะครับ อาชวิน" เสียงทุ้มต่ำและราบเรียบของเซเรน่าดังขึ้นจากมุมมืดของห้องควบคุม เธอยืนกอดอกพิงผนังโลหะเย็นเฉียบ ดวงตาคู่คมกริบภายใต้แสงไฟสลัวจ้องมองเขาด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก มันเป็นสายตาแบบเดียวกับที่เธอใช้มองนักโทษประหารก่อนส่งเข้าห้องรมแก๊ส เย็นชา เด็ดขาด และไร้ซึ่งความปรานี อาชวินไม่แม้แต่จะหันกลับไปมอง เขาแค่นpหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าจากการอดนอนติดต่อกันสามวันสามคืน "ไฟเหรอครับ เซเรน่า... ผมนึกว่านี่เป็นแค่เศษขี้เถ้าที่พวกคุณพยายามกวาดซุกใต้พรมมาตลอดสิบปีเสียอีก" นิ้วของเขาเคาะลงบนแป้นพิมพ์อีกครั้ง รหัสลับระดับสูงสุดถูกปลดล็อก หน้าจอแสดงผังโครงสร้างการเชื่อมต่อของระบบความปลอดภัยหลัก และวินาทีนั้นเอง ลมหายใจของวิศวกรหนุ่มก็สะดุดกึก ราวกับถูกมือที่มองไม่เห็นกระชากออกไปจากปอด ชื่อบัญชีผู้ใช้งานที่อนุมัติคำสั่งทำลายล้างระบบระบายความร้อนในคืนที่ครอบครัวของเขาต้องสังเวยชีวิต... มันไม่ได้มาจากกลุ่มกบฏเนบิวลาอย่างที่สภาความมั่นคงพยายามป้ายสี แต่มันมาจากรหัสประจำตัวของ 'ผู้บัญชาการทหารสูงสุดแห่งสหพันธ์' ซึ่งเป็นตำแหน่งปัจจุบันของบุคคลที่นั่งอยู่เบื้องหลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ในสำนักงานใหญ่มาโดยตลอด... และคนผู้นั้น ก็คือคนที่ยืนอยู่ห่างจากเขาไม่ถึงสามเมตรในเวลานี้ เซเรน่าขยับตัวเล็กน้อย เสียงรองเท้าบูทหนังกระทบพื้นโลหะดังขึ้นเป็นจังหวะเนิบนาบ เธอดึงตัวออกจากเงาดำ ก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ข้างโต๊ะทำงานของเขา กลิ่นหอมจางๆ ของน้ำหอมกลิ่นกุหลาบป่าผสมกลิ่นอลูมิเนียมเย็นๆ ลอยแตะจมูก มันเป็นกลิ่นที่คุ้นเคยจนน่าใจหาย "คุณเจอสิ่งที่กำลังหาอยู่แล้วสินะครับ" เธอกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบยิ่งกว่าเดิม ราวกับรู้อยู่แล้วว่าผลลัพธ์จะออกมาเป็นเช่นนี้ อาชวินค่อยๆ เงยหน้าขึ้นสบตาเธอ แววตาของเขาไม่ได้มีความโกรธเกรี้ยวหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความว่างเปล่าอันน่ากลัวและความเจ็บปวดที่ถูกบีบอัดไว้จนแน่นอก "คุณรู้เรื่องนี้มาตลอดใช่ไหม เซเรน่า? ทุกอย่าง... แผนการทั้งหมด ตั้งแต่วันแรกที่เราเริ่มร่วมงานกัน" เซเรน่าไม่หลบตาเธอ ริมฝีปากบางเฉียบเม้มเข้าหากันเล็กน้อย ก่อนจะคลายออกเป็นรอยยิ้มจางๆ ที่ไม่มีความสุขเจือปนอยู่เลย "ความจริงในจักรวาลนี้มีราคาที่ต้องจ่ายเสมอครับ อาชวิน และบางครั้ง... หน้าที่ก็เรียกร้องให้เราต้องแลกมาด้วยความศรัทธาต่อคนที่เรารัก" "ความรักงั้นเหรอครับ?" อาชวินแค่นยิ้มหยันให้กับคำพูดนั้น หัวใจของเขารู้สึกเหมือนถูกบีบด้วยคีมเหล็ก "คุณเรียกการฆาตกรรมคนนับร้อยและการปั้นน้ำตัวเป็นตัวตนเพื่อรักษาอำนาจของสภาว่า 'หน้าที่' อย่างนั้นเหรอ? คุณกับผม... เราทำงานร่วมกัน กินกาแฟด้วยกัน ถกเถียงเรื่องสมการฟิสิกส์ด้วยกัน แต่คุณกลับซ่อนคมมีดไว้ข้างหลังตลอดเวลาเนี่ยนะ" "ถ้าไม่มีสภา ความวุ่นวายจะกลืนกินทุกระบบสุริยะภายในสามปีครับ" เซเรน่าก้าวเข้าไปประชิดตัวเขามากขึ้น ระยะห่างระหว่างทั้งสองลดลงจนแทบไม่มีที่ว่าง มือเรียวภายใต้ถุงมือหนังสีดำเอื้อมออกไปแตะที่ขอบจอโฮโลแกรม ปลายนิ้วของเธอเฉียดผ่านหลังมือของเขาไปเพียงนิดเดียว สร้างกระแสความรู้สึกแปลกประหลาดที่วิ่งพล่านไปตามปลายประสาท "คุณเป็นวิศวกร คุณเข้าใจเรื่อง 'ความสมดุล' ดีกว่าใคร อาชวิน บางครั้งโครงสร้างหลักจำเป็นต้องสละเสาเข็มบางต้นไป เพื่อไม่ให้ตึกทั้งหลังพังทลายลงมาทับทุกคน" "แม้ว่าเสาเข็มต้นนั้นจะเป็นครอบครัวของผมเองงั้นเหรอ?" อาชวินเค้นเสียงถาม รangกายของเขาสั่นเทาด้วยความโกรธที่อัดแน่นจนถึงขีด เซเรน่าชะงักไปชั่วขณะ ดวงตาคู่สวยไหววับเป็นประกายความรู้สึกบางอย่างที่เธอพยายามซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากของเจ้าหน้าที่สผู้ไร้หัวใจ เธอยื่นมืออีกข้างขึ้นสัมผัสแก้มสากของเขาเบาๆ ความอบอุ่นจากผิวเนื้อตัดกับความเย็นชาของบรรยากาศรอบตัวอย่างสิ้นเชิง "ฉันเสียใจ..." เสียงกระซิบของเธอแผ่วเบาจนแทบกลืนหายไปกับเสียงฮัมของเครื่องยนต์อวกาศรอบข้าง "แต่ฉันไม่เคยเสียใจที่ได้รู้จักคุณ... อาชวิน" บรรยากาศระหว่างคนทั้งสองตึงเครียดจนแทบจะจุดประกายไฟได้ เคมีอันซับซ้อนระหว่างความเกลียดชังและความหลงใหลเข้าห้ำหั่นกันในพื้นที่สุญญากาศ อาชวินจ้องมองริมฝีปากที่อยู่ใกล้แค่เอื้อม ความรู้สึกโหยหาและต้องการจะทำลายล้างตีรวนกันอยู่ในหัว สมองของเขาสั่งให้ผลักเธอออกไป แต่ร่างกายกลับเรียกร้องให้อยู่ตรงนั้น นานยิ่งขึ้นอีกนิด ทว่า ก่อนที่ใครจะได้ขยับตัวทำอะไรมากไปกว่านั้น เสียงสัญญาณเตือนภัยฉุกเฉินระดับสีแดงก็ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งสถานี! *ตี๊ด! ตี๊ด! ตี๊ด!* แสงไฟสีแดงฉานกะพริบวาบสลับกับความมืด หน้าจอโฮโลแกรมทั้งหมดดับวูบลงพร้อมกัน ก่อนที่ระบบเสียงอัตโนมัติของสถานีจะประกาศด้วยน้ำเสียงไร้ชีวิตชีวา: *[แจ้งเตือน: ตรวจพบรหัสผ่านเข้าถึงระบบทำลายตัวเองจากภายนอก... เวลาในการนับถอยหลัง: สามนาที... ผู้ใช้ที่ไม่ได้รับอนุญาต: กำลังถูกล็อกเป้าหมาย]* เซเรน่าชักมือกลับทันที สีหน้าของเธอบนใบหน้าที่เคยเยือกเย็นแปรเปลี่ยนเป็นความตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัด "ไม่ใช่ฉัน..." เธอกระซิบด้วยความตกใจ "ฉันไม่ได้สั่งการเรื่องนี้" อาชวินหันขวับกลับไปมองที่หน้าจอหลักที่เพิ่งติดขึ้นมาอีกครั้ง ภาพจากกล้องวงจรปิดด้านนอกห้องควบคุมแสดงให้เห็นร่างเงาของใครบางคนกำลังเดินผ่านประตูกระจกนิรภัยเข้ามาอย่างช้าๆ ร่างนั้นสวมชุดคลุมสีดำสนิทฮู้ดคลุมศีรษะมิดชิด แต่สิ่งที่ทำให้อาชวินต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงจนหัวใจแทบหยุดเต้น คืออุปกรณ์สื่อสารที่ห้อยอยู่ที่คอของบุคคลปริศนาผู้นั้น... มันเป็นจี้เงินรูปเฟืองจักรวาลที่สลักชื่อย่อด้วยลายมือ ซึ่งเขาเป็นคนมอบให้มันกับมือ... กับภรรยาผู้ล่วงลับที่ควรจะเสียชีวิตไปในโศกนาฏกรรมเมื่อสิบปีก่อน! ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านห้วงอวกาศอันเวิ้งว้างนี้ไปด้วยกันนะครับ