การตัดสินใจของวิศวกร

ความเงียบงันภายในห้องควบคุมหลักของสถานีอวกาศเนบิวลาเซนทอรีไม่ได้ให้ความรู้สึกสงบเลยแม้แต่น้อย มันคือความกดดันระดับบรรยากาศดาวพฤหัสบดีที่พร้อมจะบดขยี้ทุกอณูความคิดให้แหลกสลาย อาชวินยืนนิ่งเป็นรูปปั้นหิน ดวงตาคู่คมจดจ้องไปยังภาพบนหน้าจอหลักที่ฉายซ้ำแล้วซ้ำเล่า ร่างในชุดคลุมสีดำสนิทและฮู้ดคลุมศีรษะปิดบังใบหน้า แต่สิ่งเดียวที่ไม่เคยเลือนหายไปจากความทรงจำตลอดทศวรรษที่ผ่านมา คือจี้เงินรูปเฟืองจักรวาลที่สะท้อนแสงไฟนีออนสลัว มันแกว่งไกวเบาๆ ตามจังหวะการก้าวเดินของร่างนั้น เบื้องหลังประตูกระจกนิรภัยหนาห้านิ้ว เซเรน่าก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่เคียงข้างเธอ ลมหายใจของหญิงสาวระบายออกมาเป็นไอจางๆ ในความเย็นเยียบของห้องที่ระบบปรับอากาศกำลังรวน อาสายตาของเธอกวาดมองผ่านกระจกไปยังผู้มาเยือน ก่อนจะหันกลับมาสบตากับวิศวกรหนุ่มที่มือทั้งสองข้างกำลังกำเข้าหากันแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาวซีด "คุณรู้ใช่ไหมอาชวินว่ามันหมายความว่าอย่างไร" น้ำเสียงของเซเรน่าเรียบสนิท ไร้ซึ่งความระazทึก แต่กลับแฝงไปด้วยแรงกดดันที่เฉียบคมราวกับใบมีดผ่าตัด "Protocol 9 คือคำสั่งเด็ดขาด หากบุคคลภายนอกที่ไม่ได้รับอนุญาตล่วงล้ำเข้าสู่เขตควบคุมแกนกลาง... ระบบระบายความร้อนต้องถูกตัดขาดเพื่อป้องกันการโจมตีทางไซเบอร์ทันที" "นั่นหมายถึงการทำลายข้อมูลดิบทั้งหมดที่บันทึกไว้ในรอบสิบปี รวมถึงตัวตนของคนที่ยืนอยู่ตรงนั้นด้วย..." อาชวินเค้นเสียงลอดไรฟัน สมองของเขาประมวลผลด้วยความเร็วสูงยิ่งกว่าซูเปอร์คอมพิวเตอร์ ตรรกะทางวิศวกรรมที่เขาเคารพรักกำลังห้ำหั่นกับความจริงอันบิดเบี้ยวตรงหน้า ระบบความปลอดภัยของสถานีถูกออกแบบมาเพื่อปกป้องมวลมนุษยชาติจากหายนะ แต่ตอนนี้ มันกำลังถูกใช้เป็นเครื่องมือในการสังหารหมู่ความทรงจำของเขาเป็นครั้งที่สอง "คุณกำลังเอาชีวิตคนทั้งสถานีมาแลกกับภาพหลอนจากอดีต" เซเรน่าก้าวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด กลิ่นอายเฉพาะตัวของเธอกลบเกลื่อนกลิ่นอับของก๊าซฮีเลียมในห้อง "ตื่นจากฝันเสียที อาชวิน เธอกลายเป็นศพไปตั้งแต่คืนที่สถานีโคจรเซบิอุสระเบิดแล้ว สิ่งที่อยู่ข้างนอกนั่นอาจเป็น AI จำลอง, ไวรัสชีวภาพ หรือสายลับจากสภาบริหารที่ต้องการดึงข้อมูลลับสุดยอดของคุณออกไป" "แต่จี้เงินนั้น..." อาชวินหันไปจ้องหน้าเซเรน่า แววตาไหววับด้วยความเจ็บปวดที่ปิดไม่มิด "คุณก็เห็นมัน ลายมือที่สลักด้านหลัง... เป็นลายมือของผมเองที่สลักให้เธอในวันครบรอบแต่งงาน ไม่มีระบบสแกนไหนในจักรวาลนี้ที่จะปลอมแปลงรายละเอียดระดับจุลภาคแบบนั้นได้โดยไม่มีต้นแบบจากของจริง" นิ้วเรียวยาวของวิศวกรหนุ่มสั่นเทาเล็กน้อยขณะวางลงบนแผงควบคุมหลัก ปลายนิ้วสัมผัสกับปุ่มสีแดงเพลิงที่ถูกล็อกไว้ด้วยรหัสผ่านระดับสูงสุด สามวินาทีคือเวลาที่เขาต้องตัดสินใจ ระหว่างการกดใช้งานระบบความปลอดภัยเต็มรูปแบบเพื่อตัดพลังงานและล็อกดาวน์สถานี ซึ่งจะทำให้ข้อมูลลับทั้งหมดถูกลบหายไปตลอดกาลเพื่อแลกกับความปลอดภัยของสภาความมั่นคง หรือการเปิดประตูกระจกรับร่างปริศนาเข้ามา แล้วยอมเสี่ยงให้ระบบปฏิกรณ์อัจฉริยะล่มสลายจากภายใน เซเรน่ามองการกระทำนั้นด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก เธอยกมือขึ้นแตะที่ปืนเลเซอร์ข้างเอวโดยสัญชาตญาณ "ถ้าคุณเลือกเปิดประตู ฉันมีหน้าที่ต้องเด็ดหัวทั้งคนนอกและคนทรมานที่ฝ่าฝืนคำสั่งสภา... อย่าทำให้ฉันต้องทำมันเลย อาชวิน คุณฉลาดเกินกว่าจะเอาอนาคตของจักรวาลมาทิ้งไว้กับความรู้สึกส่วนตัว" ห้องควบคุมตกอยู่ในความเงียบงันอีกครั้ง มีเพียงเสียงเตือนภัยสีแดงที่กะพริบเป็นจังหวะสะท้อนบนใบหน้าของคนทั้งคู่ อาชวินสูดลมหายใจเข้าลึก ฃเขารู้ดีว่าไม่ว่าทางเลือกไหน ผลลัพธ์ก็คือความสูญหาย แต่วิญญาณความเป็นมนุษย์ที่ถูกกัดกร่อนด้วยความรู้สึกผิดมาตลอดสิบปีบอกให้เขาทำในสิ่งที่ตรรกะห้ามปราม นิ้วของเขาเคลื่อนตัวเข้าใกล้ปุ่มควบคุมประตู... ฉับพลันนั้นเอง เสียงเคาะกระจกเบาๆ สามครั้งก็ดังขึ้นจากด้านนอก มันไม่ใช่เสียงทุบด้วยความรุนแรง แต่เป็นจังหวะการเคาะสามครั้งติดต่อกันที่คุ้นเคย... จังหวะรหัสลับที่เขาและภรรืาใช้เคาะเรียกกันในห้องนอนส่วนตัวเมื่อครั้งอดีต อาชวินชะงักกึก ลมหายใจสะดุดกاری เซเรน่าเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นปฏิกิริยานั้น ร่างในชุดคลุมสีดำค่อยๆ เงยหน้าขึ้นช้าๆ ฮู้ดที่คลุมศีรษะร่วงหล่นลงเผยให้เห็นเส้นผมสีเงินยวดยวงและดวงตาคู่คมที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นจากไฟอวกาศ แต่รอยยิ้มที่มุมปากนั้น... เป็นรอยยิ้มเดียวกับที่เขาฝันถึงทุกค่ำคืน "สวัสดีย่ะ อาชวิน... นายยังความจำดีเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลยนะ" เสียงหวานที่แหบพร่าผ่านเครื่องกรองอากาศดังลอดเข้ามาในระบบสื่อสารภายใน และในวินาทีนั้นเอง หน้าจอหลักทั้งหมดก็ดับวูบลงพร้อมกับเสียงสัญญาณเตือนภัยที่เปลี่ยนจากสีแดงเดือดเป็นสีฟ้าคราม... ระบบควบคุมทั้งหมดไม่ได้ถูกแฮกโดยคนภายนอก แต่ถูกควบคุมจากรหัสผ่านระดับปรมาจารย์ที่ถูกใส่เข้ามาตั้งแต่ก่อนที่สถานีนี้จะถูกสร้างขึ้นเสียอีก! ขอขอบพระคุณท่านรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางฝ่าความเวิ้งว้างนี้ไปด้วยกันนะครับ — เนบิวลาสตาร์