แรงดึงดูดของสองเรา

"ถ้าคุณยังปรับค่าอัตราส่วนการไหลของไฮโดรเจนเข้าสู่แกนกลางช้ากว่านี้อีกเพียงศูนย์จุดสามวินาที... ผมเกรงว่าเราคงไม่ต้องมานั่งเถียงกันเรื่องอำนาจของสภาความมั่นคงอีกต่อไปแล้วล่ะครับ เซเรน่า" เสียงทุ้มต่ำของอาชวินดังขึ้นท่ามกลางเสียงคำรามต่ำๆ ของระบบระบายความร้อนระดับวิกฤต แสงไฟสีแดงฉานสลับขาวจากแผงควบคุมหลักสาดกระทบใบหน้าคมสันที่เต็มไปด้วยหยาดเหงื่อและความเคร่งเครียด นิ้วเรียวยาวของวิศวกรหนุ่มยังคงรัวลงบนแป้นพิมพ์โฮโลแกรมด้วยความเร็วสูงราวกับนักเปียโนที่กำลังบรรเลงบทเพลงแห่งความเป็นความตาย ภายในห้องควบคุมหลักของสถานีอวกาศรกร้างนอกเขตอาณัติ แรงโน้มถ่วงเทียมสั่นสะเทือนเบาๆ ทุกครั้งที่ปฏิกิริยาฟิวชั่นด้านล่างเกิดอาการสำลัก ออกซิเจนเริ่มบางเบาลงจนสัมผัสได้ถึงความฝาดในลำคอ แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ดึงดูดสายตาของเซเรน่าในวินาทีนี้ หญิงสาวในชุดเครื่องแบบเจ้าหน้าที่ระดับสูงแห่งสภาความมั่นคงยืนกอดอกอยู่เบื้องหลังเขา เรือนร่างระหงนิ่งสนิท ทว่าดวงตาสีเทาเข้มกลับกวาดมองตัวเลขสถิติที่วิ่งพล่านบนจอภาพด้วยความเยือกเย็นที่ขัดแย้งกับสถานการณ์โดยสิ้นเชิง เธอก้าวเข้าไปใกล้อีกนิด ใกล้เสียจนอาชวินสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายเย็นเยียบและเย้ายวนแปลกประหลาดที่ติดตัวเธอมาเสมอ—กลิ่นอายของความตายในห้วงอวกาศลึก "คุณกังวลเรื่องสมการฟิสิกส์ หรือกำลังกังวลว่ามือของคุณจะสั่นตอนที่ต้องหันมาสบตาผมกันแน่ครับ อาชวิน" เซเรน่าเอ่ยตอบ น้ำเสียงของเธอนุ่มนวล ทว่าคมกริบราวกับใบมีดอาบยาพิษที่กรีดผ่านความเงียบ อาชวินชะงักมือไปเสี้ยววินาที—เพียงเสี้ยววินาทีเดียวที่ระบบ AI ของสถานีส่งเสียงเตือนด้วยโทนเสียงแหลมสูง เขากัดฟันกรอด สบถเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะกดคำสั่งยืนยันครั้งสุดท้ายด้วยความแม่นยำระดับมิลลิเมตร แรงสั่นสะเทือนค่อยๆ สงบลง เสียงคำรามของแกนกลางปฏิกรณ์ลดระดับลงเป็นเสียงฮัมต่ำๆ ที่เป็นสัญญาณว่าพวกเขารอดพ้นจากปากเหวแห่งความตายมาได้อีกครั้ง วิศวกรหนุ่มถอนหายใจยาวเหยียด เขาเอนหลังพิงพนักเก้าอี้โลหะ หลับตาลงเพื่อพักสายตาที่พร่ามัวจากแสงโฮโลแกรม แต่ยังไม่ทันที่กล้ามเนื้อจะได้ผ่อนคลาย ปลายเรียวเล็บเย็นเฉียบก็แตะลงบนคางของเขา บังคับให้เขาต้องลืมตาขึ้นสบประสานกับดวงตาคู่นั้นที่อยู่ห่างกันเพียงคืบ "คุณประมาทเกินไป... อาชวิน" เซเรน่ากระซิบชิดริมฝีปาก น้ำเสียงของเธอเปลี่ยนเป็นจริงจัง "ความรู้สึกส่วนตัวของคุณที่มีต่อโศกนาฏกรรมเมื่อห้าปีก่อนกำลังทำให้คุณตัดสินใจผิดพลาดในภารกิจนี้ และสภาจะไม่ยอมปล่อยให้ความอ่อนแอของคุณมาทำลายแผนการทั้งหมด" อาชวินไม่หลบสายตา ความโกรธระอุขึ้นในอกผสมผสานกับแรงดึงดูดประหลาดที่เขาปฏิเสธไม่ได้ มือใหญ่เอื้อมขึ้นควաբข้อมือของเธอไว้แน่น บีบพอให้รู้ตัวว่าเขาไม่ใช่ลูกน้องที่เธอจะมาชี้นำได้ตามอำเภอใจ "ความอ่อนแอเหรอครับ เซเรน่า?" อาชวินแค่นหัวเราะในลำคอ นัยน์ตาสสีนิลฉายแววเจ็บปวดและดุดันในเวลาเดียวกัน "คนที่เอาแต่ซ่อนคำสั่งลับไว้เบื้องหลังเอกสารอนุมัติงบประมาณอย่างคุณต่างหาก ที่ไม่เคยกล้าเผชิญหน้ากับความจริงว่า... สิ่งที่เรากำลังทำอยู่มันไม่ใช่การปกป้องจักรวาล แต่มันคือการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์เงียบๆ ต่างหากล่ะครับ" บรรยากาศระหว่างคนทั้งสองอัดแน่นไปด้วยประจุไฟฟ้าทางอารมณ์ ความใกล้ชิดที่อันตรายทำให้ช่องว่างระหว่างความเป็นศัตรูและคู่คิดเลือนรางลงทุกที เซเรน่าไม่ได้สะดุ้งสะเทือนกับการถูกจับข้อมือ เธอกลับโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้ขึ้นอีก จนลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกัน ความเยือกเย็นบนใบหน้าของเธอยามนี้มีรอยร้าวปรากฏให้เห็นวูบหนึ่ง "ถ้าคุณฉลาดพอก็ควรจะรู้ว่า... บางครั้งการเสียสละคนกลุ่มน้อย ก็คือหนทางเดียวที่จะทำให้มวลมนุษยชาติยังคงหายใจต่อไปได้" เธอกระซิบเสียงพร่า แววตาไหววับชั่วขณะ "และผมก็ไม่ได้อยากเป็นคนร้ายในสายตาคุณ... แต่อาชวินครับ โลกไม่ได้หมุนด้วยความเมตตา" คำพูดนั้นราวกับค้อนที่ทุบลงกลางใจ อาชวินรู้ดีว่าภายใต้เกราะเหล็กของเธอ เซเรน่าก็เป็นเพียงเหยื่ออีกคนของระบบโครงสร้างอันเน่าเฟะแห่งเนบิวลา เคมีที่ก่อตัวขึ้นท่ามกลางความเครียดของภารกิจนี้ช่างบิดเบี้ยวและเร่าร้อนเกินกว่าจะควบคุม มันคือแรงดึงดูดระหว่างสองขั้วอำนาจที่พร้อมจะระเบิดได้ทุกเมื่อหากเข้าใกล้กันเกินไป นิ้วมือของอาชวินที่กุมข้อมือเธออยู่ค่อยๆ คลายน้ำหนักลง เปลี่ยนเป็นสัมผัสแผ่วเบาที่ลากไล้ขึ้นไปตามท่อนแขนเรียวอย่างลืมตัว เซเรน่าเองก็ชะงักค้าง ดวงตาสีเทาเข้มเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อรับรู้ถึงความอ่อนโยนที่หลุดลอดออกมาจากวิศวกรผู้เย็นชา ร่างกายของทั้งคู่แนบชิดกันโดยไม่รู้ตัว ท่ามกลางเสียงฮัมแผ่วเบาของปฏิกรณ์อวกาศที่เปรียบเสมือนจังหวะชีพจรของห้วงสุญญากาศ แต่วินาทีที่ริมฝีปากของทั้งคู่กำลังจะขยับเข้าหากันเพื่อข้ามเส้นแบ่งเขตอันตราย— *ปี๊ب! ปี๊บ! ปี๊บ!* เสียงสัญญาณเตือนภัยฉุกเฉินระดับสามดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วห้องควบคุม จอภาพหลักที่เคยแสดงสถานะความเสถียรกลับเปลี่ยนเป็นสีดำสนิท ก่อนจะปรากฏข้อความตัวอักษรสีแดงฉานสว่างวาบขึ้นมา พร้อมกับเสียงระบบนำทางอัตโนมัติที่รายงานด้วยน้ำเสียงราบเรียบไร้ชีวิตชีวา *“ตรวจพบรหัสผ่านนิรภัยภายนอกกำลังถูกถอดรหัส... มีผู้บุกรุกเข้าสู่เขตฐานข้อมูลชั้นความลับสูงสุด”* เซเรน่านผาดตัวออกจากอาชวินทันที สัญชาตญาณนักฆ่าและเจ้าหน้าที่สภาความมั่นคงกลับคืนสู่ร่างในเสี้ยววินาที แววตาที่เคยไหววับเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความเฉียบขาดดุดัน เธอดึงปืนเลเซอร์พกพาออกจากซองข้างเอวอย่างรวดเร็ว "ไม่ใช่คนของสภา..." เซเรน่าพึมพำเสียงเครียด ดวงตากวาดมองไปยังภาพจากกล้องวงจรปิดบริเวณทางเดินหลักที่กำลังถูกแฮกทีละจุด อาชวินขมวดคัดแน่น รีบก้าวกลับไปที่แผงควบคุมหลัก นิ้วมือรัวแป้นพิมพ์เพื่อตรวจสอบร่องรอยการเชื่อมต่อ และเมื่อหน้าจอแสดงผลภาพเงาของร่างหนึ่งที่ก้าวเดินผ่านม่านควันในทางเดินมืดสนิท—หัวใจของวิศวกรหนุ่มก็แทบหยุดเต้น นั่นไม่ใช่ทหารรับจ้าง ไม่ใช่สายลับของฝ่ายตรงข้าม... แต่เป็นสัญลักษณ์ประจำตัวที่สลักอยู่บนชุดเกราะของผู้บุกรุก ซึ่งเป็นสัญลักษณ์เดียวกับที่สูญหายไปพร้อมกับยานอวกาศของครอบครัวเขาเมื่อห้าปีก่อน ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมากับความระทึกนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ โดย เนบิวลาสตาร์