คำโกหกสีขาว

แสงสีฟ้าจากจอโฮโลแกรมสาดกระทบใบหน้าด้านข้างของเซเรน่า สะท้อนแววตาที่นิ่งสนิทราวกับผิวน้ำในบึงลึก ไร้ซึ่งระลอกคลื่นแห่งความลังเล แม้ว่านิ้วมือเรียวยาวภายใต้ถุงมือสีดำสนิทจะกำลังเคาะลงบนพื้นผิวโต๊ะทำงานอย่างเป็นจังหวะ—สัญญาณเตือนภัยอันเงียบงันที่บ่งบอกถึงพายุภายในที่กำลังโหมกระหน่ำ เบื้องหน้าของเธอคือสภาความมั่นคงจักรวาลผ่านระบบสื่อสารทางไกลแบบเข้ารหัสหนาแน่น ภาพของ "ผู้บัญชาการวาริส" ปรากฏเป็นร่างโปร่งแสงสีคราม ใบหน้าเคร่งขรึมและเต็มไปด้วยรอยย่นแห่งอำนาจกำลังจ้องเขม็งมายังเธอ "รายงานสถานการณ์ของอาชวินมาสิ เซเรน่า" เสียงทุ้มต่ำและเย็นเยียบก้องกังวานในห้องทำงานส่วนตัวที่เงียบสงัด "สภาต้องการคำยืนยันเป็นลายลักษณ์อักษรว่า รอยรั่วของระบบปฏิกรณ์ในเขตเซกเตอร์เจ็ด เป็นฝีมือของเขาในการลักลอบส่งข้อมูลลับให้กลุ่มกบฏนีโอ-เทอร์รอน" คำถามนั้นเปรียบเสมือนคมมีดที่จ่ออยู่บนเส้นเลือดใหญ่ อาชวิน วิศวกรหนุ่มผู้มีดวงตานิ่งสนิทและเต็มไปด้วยตรรกะ ผู้ซึ่งครั้งหนึ่งเคยถกเถียงกับเธออย่างดุเดือดเกี่ยวกับความหมายของการมีชีวิตอยู่ท่ามกลางความเวิ้งว้างของอวกาศ บัดนี้ ชายผู้นั้นกำลังถูกตราหน้าว่าเป็นอาชญากรสงคราม และมีเพียงคำพูดของเธอคนเดียวเท่านั้นที่จะส่งเขาไปสู่ห้องขังชั่วนนิรันดร์... หรือไม่ก็ความตาย เซเรน่าสูดลมหายใจเข้าลึก กลิ่นอับชื้นของโอโซนเทียมผสมผสานกับความเย็นยะเยือกของระบบปรับอากาศในสถานีอวกาศลอยฟ้าแห่งนี้แล่นพล่านเข้าสู่ปอด เธอยกมือขึ้นประสานกันไว้บนตัก เพื่อซ่อนปลายนิ้วที่กำลังสั่นเทาเล็กน้อยจากความขัดแย้งภายใน "จากการตรวจสอบโค้ดเน้นย้ำในระบบปฏิกรณ์ขั้นสุดท้าย ท่านผู้บัญชาการ..." เซเรน่าเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบสนทนาราบเรียบ ไร้ที่ติ ราวกับหุ่นยนต์ไร้หัวใจที่กำลังรายงานตัวเลขทางบัญชี "ไม่มีหลักฐานใดบ่งชี้ว่าอาชวินมีส่วนเกี่ยวข้องกับการถ่ายโอนข้อมูลไปยังกลุ่มนีโอ-เทอร์รอน รอยร้าวที่เกิดขึ้นเป็นเพียงความล้มเหลวทางโครงสร้างของวัสดุศาสตร์ภายใต้แรงดันสุญญากาศที่เกินขีดจำกัดเท่านั้นครับ" ประโยคบอกเล่าที่ถูกบิดเบือนความจริงอย่างแนบเนียนถูกพ่นออกไป... มันคือ "คำโกหกสีขาว" ที่แลกมาด้วยความเสี่ยงต่อตำแหน่งหน้าที่การงาน และอาจรวมถึงลมหายใจของเธอเองหากสภาสืบทราบความจริงภายหลัง ภาพโฮโลแกรมของผู้บัญชาการวาริสขมวดคิ้วแน่น ดวงตาสีเทาเข้มหรี่ลงด้วยความเคลือบแคลงสงสัย "คุณแน่ใจหรือ เซเรน่า? ข้อมูลข่าวกรองของเราบอกว่าเขามีแรงจูงใจส่วนตัวจากเหตุการณ์โศกนาฏกรรมครอบครัวเมื่อสี่ปีก่อน วิศวกรที่สูญเสียทุกอย่างมักจะเป็นภัยต่อความมั่นคงเสมอ" "ดิฉันคือนักวิเคราะห์ความมั่นคงระดับสูงสุดของสภา หน้าครึ่งหนึ่งของรายงานฉบับนี้ถูกกลั่นกรองด้วยมาตรฐานที่เข้มงวดที่สุดแล้วครับท่าน" เซเรน่าสวนกลับทันควัน น้ำเสียงหนักแน่นและเต็มไปด้วยความมั่นใจที่เสแสร้งขึ้นมาเพื่อกลบเกลื่อนพิรุธ "หากเรากล่าวหาบุคลากรระดับมันสมองโดยปราศจากหลักฐานที่หนาแน่นพอ มันจะกลายเป็นชนวนให้เกิดความตื่นตระหนกในหมู่ประชาชน และสภาเองที่จะสูญเสียความน่าเชื่อถือ" ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องทำงานชั่วขณะ เสียงหึ่งเบาๆ ของเครื่องยนต์ขับเคลื่อนสถานีอวกาศดังแทรกขึ้นมาในความว่างเปล่า วาริสจ้องมองเธอนานราวกับจะทะลุทะลวงเข้าไปในความคิดเบื้องลึก ก่อนที่มุมปากข้างหนึ่งจะกระตุกขึ้นเล็กน้อยในลักษณะที่อ่านไม่ออก "หวังว่าความภักดีของคุณจะยังคงบริสุทธิ์ผุดผ่องเช่นนี้ไปตลอดนะ เซเรน่า... เพราะถ้าฉันรู้ว่าคุณกำลังปกป้องใครบางคนด้วยเหตุผลส่วนตัว ผลลัพธ์มันจะไม่จบแค่การปลดประจำการแน่" *ติ๊ด* แสงสีฟ้าดับวูบลง ภาพโฮโลแกรมสลายกลายเป็นความว่างเปล่า เซเรน่าทิ้งตัวพิงพนักเก้าอี้หนังอย่างหมดแรง เปลือกตาทั้งสองข้างปิดลงช้าๆ เพื่อผ่อนคลายกล้ามเนื้อใบหน้าอันตึงเครียด เธอนวดขมับตัวเองเบาๆ ความเหนื่อยล้าจากการเล่นเกมการเมืองระหว่างดวงดาวเริ่มกัดกินจิตวิญญาณ แต่ความโล่งใจยังไม่ทันได้ทาบทับลงบนหัวใจ เสียงสัญญาณเตือนภัยระดับต่ำก็ดังขึ้นที่หน้าจอควบคุมส่วนตัวของเธอ *ข้อความเข้ารหัสใหม่ถูกส่งมาจากเทอร์มินัลในห้องพักของอาชวิน* เซเรน่าขมวดคิ้ว ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเท้าเข้าไปใกล้หน้าจอด้วยความระแวง อาชวินควรจะอยู่ในห้องกักตัวเพื่อรอผลการสอบสวนสิ ทำไมเขาถึงสามารถส่งสัญญาณออกมาได้? หรือว่าระบบความปลอดภัยถูกเจาะ? นิ้วเรียวแตะลงบนปุ่มเปิดอ่านข้อความ หน้าจอโฮโลแกรมสีอำพันปรากฏตัวอักษรไม่กี่บรรทัดที่สลักเสลาด้วยลายมือดิจิทัลอันเป็นเอกลักษณ์ของเขา *[ผมรู้ว่าคุณโกหกอะไรเบื้องบนเพื่อผม... เซเรน่า]* *[และขอบคุณสำหรับโอกาสครั้งที่สอง... แต่คุณประเมินความฉลาดของวาริสต่ำเกินไป]* *[หันหลังกลับมาดูที่ระเบียงกระจกด้านหลังของคุณสิครับ]* หัวใจของเซเรน่ากระตุกวูบ ความเย็นเยือกแล่นพล่านจากสันหลังลามไปถึงปลายนิ้วมือ ประสาทสัมผัสทุกส่วนตื่นตัวถึงขีดสุด เธอกำหมัดแน่นโดยไม่รู้ตัว สติสัมปชัญญะกรีดร้องเตือนภัย เธอค่อยๆ หันขวابกลับไปมองยังบานกระจกใสบานใหญ่ที่ทอดยาวมองออกไปเห็นความเวิ้งว้างอันมืดมิดของห้วงอวกาศและกลุ่มเนบิวลาส่องแสงเรืองรอง เงาสะท้อนในกระจกไม่ได้มีเพียงแค่ตัวเธอเองอีกต่อไป... ร่างสูงโปรดของอาชวินในชุดวิศวกรสีเทาเข้มกำลังยืนกอดอกพิงกรอบประตูทางเข้าห้องทำงานส่วนตัวของเธอ รอยยิ้มจางๆ ที่มุมปากของเขาไม่ได้สื่อถึงความหวาดกลัวต่อสถานการณ์อันตรายเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... มันคือรอยยิ้มของคนที่ถือไพ่เหนือกว่าในเกมที่ไม่มีใครคาดคิด ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดพลิกผันอันระทึกใจนี้ด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ โดย เนบิวลาสตาร์