แสงสีครามในเนบิวลา

เสียงคำรามต่ำทุ้มของแผงวงจรควอนตัมในห้องควบคุมหลักดังสะท้อนก้องในโสตประสาท ราวกับเสียงเต้นของหัวใจจักรกลที่กำลังรอคอยความตาย อาชวินยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้ากระจกนิกรีนหนาเตอะ ทอดสายตามองออกไปเบื้องนอก พื้นที่เวิ้งว้างอันไร้ขอบเขตของเนบิวลากลุ่มแครินาที่กำลังเปล่งประกายสีครามและม่วงอมชมพูอย่างเจิดจ้า มันคือความงามระดับจักรวาลที่สะกดทุกดวงตาให้หยุดนิ่ง เนบิวลาขนาดยักษ์กลุ่มนั้นแผ่ขยายอาณาเขตราวกับผืนผ้าใบของพระเจ้า แต่งแต้มด้วยฝุ่นละอองดวงดาวและกลุ่มก๊าซที่สะท้อนแสงระยิบระยับราวกับเพชรเม็ดงามนับล้าน ทว่า... ความงดงามตระการตาเบื้องหน้านั้น กลับถูกคั่นกลางด้วยโครงสร้างเหล็กกล้าสีดำสนิทของสถานีวิจัยร้างที่ลอยเคว้งอยู่ อาชวินกะพริบตาช้าๆ ภาพในอดีตซ้อนทับเข้ามาในห้วงความคิด—โครงสร้างเหล็กเหล่านั้นไม่ใช่แค่ซากปรักหักพัง แต่มันคือหลุมศพของมนุษยชาติที่ถูกสังหารโดยความโลภของสภาความมั่นคงจักรวาล "ความงามมักมาพร้อมกับราคาที่ต้องจ่ายเสมอ... คุณว่าจริงไหมครับ, อาชวิน?" น้ำเสียงราบเรียบแต่เยือกเย็นและทรงพลังดังขึ้นจากความมืดด้านหลัง อาชวินไม่จำเป็นต้องหันไปมอง เขารู้ดีว่าเป็นใคร เซเรน่าก้าวเดินเข้ามาหยุดยืนเคียงข้าง แสงสีครามจากเนบิวลาภายนอกสาดส่องกระทบใบหน้าด้านข้างของเธอ เผยให้เห็นสันกรามคมชัดและแววตาที่ยากจะคาดเด อาชวินยังคงจ้องมองกลุ่มก๊าซสีครามภายนอก รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากของชายหนุ่ม "คุณนิยามการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์นักวิทยาศาสตร์กว่าสามร้อยชีวิต ว่าเป็น 'ราคาที่ต้องจ่าย' อย่างนั้นหรือครับ, เซเรน่า?" เซเรน่าหันมามองเขา ดวงตาสีเทาเข้มของเธอสะท้อนแสงดาวระยิบระยับ เธอยกมือขึ้นกอดอก ท่าทีสงบนิ่งราวกับรูปปั้นหินอ่อนที่ไร้ความรู้สึก "โลกไม่ได้ขับเคลื่อนด้วยความเมตตา, อาชวิน คุณก็รู้ดี วิศวกรอย่างคุณสร้างเครื่องจักรเพื่อให้มันทำงานตามตรรกะ ส่วนพวกเรา... สร้างระเบียบเพื่อให้จักรวาลยังคงหมุนต่อไป แม้ว่าบางครั้งฟันเฟืองชิ้นนั้นจะต้องถูกบดขยี้ให้แหลکสลายก็ตามที" "ฟันเฟืองที่คุณว่า คือมนุษย์นะครับ ไม่ใช่น็อตหรือสกรูในระบบปฏิกรณ์" อาชวินหันขวับมาเผชิญหน้ากับเธอ ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงจนสัมผัสได้ถึงไออุ่นจางๆ และกลิ่นอายเฉพาะตัวที่คุ้นเคย กลิ่นอายของโอโซนและอันตราย "พวกเขามีครอบครัว มีความฝัน และมีสิทธิ์ที่จะมีชีวิตรอดเหมือนกับคุณและผม แต่พวกคุณกลับเลือกที่จะระเบิดสถานีนี้ทิ้ง เพียงเพื่อปกปิดความล้มเหลวในการทดลองอาวุธต้องห้าม" เซเรน่าไม่หลบตา เธอย่างก้าวเข้าไปหาเขาช้าๆ จนแผ่นหลังของอาชวินเกือบจะชิดติดกับกระจกใส ปลายจมูกของทั้งคู่ห่างกันเพียงไม่กี่คืบ ความตึงเครียดทางอารมณ์พุ่งสูงขึ้นจนอากาศรอบตัวราวกับอัดแน่นด้วยประจุไฟฟ้า "คุณโกรธผม... หรือโกรธตัวเองกันแน่ครับ, อาชวิน?" เซเรน่ากระซิบแผ่วเบา น้ำเสียงของเธอเจือความเย้ายวนที่อันตรายอย่างยิ่งยวด "โกรธที่ในคืนนั้น คุณเป็นคนคำนวณพิกัดการปล่อยพลังงาน... และเป็นคุณเองไม่ใช่หรือ ที่เป็นคนกดปุ่มยืนยันรหัสความปลอดภัยให้ระบบล็อกประตูทั้งหมดจากภายนอก?" คำพูดนั้นราวกับคมมีดที่กรีดลึกลงไปในแผลเป็นเก่า อาชวินชะงักไปชั่วขณะ ลมหายใจสะดุดกึก ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ความเจ็บปวดจากการสูญเสียภรรยาและลูกสาวในคืนโศกนาฏกรรมเมื่อห้าปีก่อนถูกกระชากขึ้นมาสดๆ ร้อนๆ มือหนาของเขาเผลอกำหมัดแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาว "วันนั้น... ผมถูกหลอกใช้" อาชวินเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาแดงก่ำด้วยความโกรธแค้นที่อัดอั้นมานาน "พวกคุณบอกว่ามันคือการอพยพฉุกเฉินเพื่อซ่อมแซมระบบระบายความร้อน!" "และคุณก็เชื่ออย่างสนิทใจ เพราะตรรกะทางคณิตศาสตร์ของคุณไม่เคยเรียนรู้เรื่อง 'การหักหลัง' ของมนุษย์" เซเรน่าเอื้อมมือเรียวบางขึ้นสัมผัสแผงอกด้านซ้ายของเขา นิ้วมือเรียวยาวแตะลงบนเนื้อผ้าตรงตำแหน่งหัวใจที่กำลังเต้นระรัว "คุณมองเห็นแต่ตัวเลข สมการ และความสมบูรณ์แบบ แต่มองไม่เห็นเกมการเมืองที่อยู่เบื้องหลัง... อาชวิน, ความไรoเดียงสาทางวิทยาศาสตร์ของคุณนี่แหละ ที่ฆ่าครอบครัวของคุณเอง" คำพูดนั้นร1วบตึงหัวใจของชายหนุ่มจนแทบหยุดเต้น ความโกรธพุ่งทะยานถึงขีดสุด อาชวินใช้มือทั้งสองข้างคว้าหมับที่ต้นแขนของเซเรน่า บีบแน่นด้วยแรงอารมณ์ที่ควบคุมไม่อยู่ เคมีอันเร่าร้อนและดุดันระหว่างคนทั้งสองปะทะกันกลางห้องควบคุมที่ไร้แรงโน้มถ่วง ความเกลียดชังและความปรารถนาที่จะทำลายล้าง หลอมรวมกับความเย้ายวนที่ดึงดูดเข้าหากันอย่างประหลาด เซเรน่าไม่มีทีท่าหวาดกลัว เธอกลับเงยหน้าขึ้นสบตาเขา รอยยิ้มจางๆ ผุดขึ้นที่มุมปากของหญิงสาว ราวกับพึงพอใจที่ได้เห็นรอยร้าวบนหน้ากากความสุขุมของวิศวกรหนุ่ม "ฆ่าผมสิครับ" อาชวินโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้ กระซิบด้วยน้ำเสียงแหบพร่าและสั่นเทา ชิดริมฝีปากของเธอ "ถ้าคุณคิดว่าระเบียบของพวกคุณมันถูกต้องนัก... ทำไมไม่จบชีวิตผมตรงนี้ซะเลยล่ะ?" เซเรน่าหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงนั้นนุ่มนวลแต่น่าขนลุก "ฆ่าคุณเหรอ? เปล่าเลย... ผมยังต้องใช้สมองอัจฉริยะของคุณในการไขปริศนา 'รหัสเนบิวลา' ที่เหลืออยู่ และที่สำคัญ..." เธอยกมือขึ้นแตะริมฝีปากของอาชวินเบาๆ "ผมยังไม่อยากสูญเสียของเล่นชิ้นโปรดไปในตอนนี้หรอกนะ" บรรยากาศระหว่างพวกเขากำลังจะก้าวข้ามเส้นแบ่งอันตราย ทว่า ก่อนที่ริมฝีปากของทั้งคู่จะได้สัมผัสกัน เสียงสัญญาณเตือนภัยฉุกเฉินระดับสีแดงก็ดังขึ้นก้องห้องควบคุม แสงไฟสีส้มกะพริบวาบสลับกับแสงสีครามจากเนบิวลาภายนอก *ติ๊ด! ติ๊ด! ติ๊ด! ติ๊ด!* *ตรวจพบการเข้าถึงไฟล์ลับภายนอก... กำลังดาวน์โหลดข้อมูลสู่เครือข่ายจักรวาล...* ทั้งอาชวินและเซเรน่าผละออกจากกันทันทีด้วยสัญชาตญาณ เซเรน่าหันขวับไปมองหน้าจอหลักที่ตอนนี้แสดงผลการทำงานบางอย่างที่พวกเขาไม่ได้เป็นคนสั่งการ "เกิดอะไรขึ้น? ระบบถูกล็อกไว้ไม่ใช่หรือ?" เซเรน่าขมวดคิ้วแน่น แววตาเยือกเย็นเปลี่ยนเป็นความตื่นตระหนกชั่วขณะ อาชวินก้าวเข้าไปที่แผงควบคุมหลัก นิ้วเรียวรัวลงบนแป้นพิมพ์โฮโลแกรมด้วยความเร็วสูงเพื่อตรวจสอบต้นตอของสัญญาณ ก่อนที่ใบหน้าของเขาจะถอดสีลงอย่างเห็นได้ชัด เหงื่อกาฬผุดขึ้นตามไรผม "ไม่ใช่ฝีมือผม..." อาชวินหันมามองเซเรน่าด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความตกตะลึงระคนหวาดระแวง "และก็ไม่ใช่ระบบของสภาความมั่นคงของคุณด้วย" "แล้วมันคือของใคร?" เซเรน่าถามเสียงเข้ม หน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้าขยายใหญ่ขึ้น เผยให้เห็นข้อความสั้นๆ ที่ถูกส่งตรงมาจากยานสำรวจลึกลับที่เพิ่งปรากฏขึ้นในรัศมีวงโคจรของเนบิวลา—ยานลำที่ไม่ควรจะมีอยู่จริงในฐานข้อมูลของจักรวาล ข้อความสั้นๆ นั้นปรากฏขึ้นพร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักหน่วงที่กำลังดังขึ้นเรื่อยๆ จากทางเดินด้านนอกห้องควบคุม... เสียงฝีเท้าที่ไม่ได้มีแค่คนเดียว และก่อนที่อาชวินจะทันได้เอ่ยปากเตือน ประตูนิรภัยของห้องควบคุมก็ถูกระเบิดออกด้วยลำแสงพลาสมา แรงระเบิดส่งผลให้ควันพวยพุ่งไปทั่วบริเวณ ท่ามกลางกลุ่มควันจางๆ ร่างสูงโปรดในชุดเกราะสีเงินยวงของหน่วยรบไร้เงาก้าวเข้ามา พร้อมกับปืนเลเซอร์ที่เล็งตรงมายังพวกเขาโดยไม่ลังเล... และคนที่ก้าวตามออกมาจากเงาดำนั้น ทำให้อาชวินต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงจนแทบสิ้นสติ ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดพลิกผันอันระทึกใจนี้ด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ โดย เนบิวลาสตาร์