หายใจรดต้นคอ

เสียงโลหะบิดตัวลั่นเอี๊ยดอาร์ดราวกับกระดูกที่กำลังถูกบดขยี้ด้วยแรงดันมหาศาล คือดนตรีประกอบเดียวที่เรามีในเวลานี้ "แรงดันในห้องเครื่องหลักลดลงต่ำกว่าร้อยละสี่สิบแล้ว อาชวิน ถ้าคุณยังแก้รหัสปลดล็อกมาตรการความปลอดภัยไม่ได้ภายในสามสิบวินาทีนี้ เราทั้งคู่จะกลายเป็นชิ้นส่วนอะไหล่ลอยเคว้งอยู่ในวงโคจรดาวเคราะห์น้อย และผมคิดว่าประวัติการทำงานของคุณคงไม่สวยหรูพอที่จะได้จารึกชื่อไว้บนอนุสรณ์สถานแห่งเนบิวลาหรอกนะครับ" เสียงของเซเรน่าดังลอดผ่านระบบสื่อสารฉุกเฉิน น้ำเสียงของเธอยังคงราบเรียบและควบคุมได้ดีเยี่ยมจนน่าประหลาดใจ แม้ว่าสถานการณ์เบื้องหน้าจะคือปากเหวแห่งความตายก็ตาม เธอกำลังใช้ร่างกายส่วนหนึ่งยึดตรึงแผงวงจรควบคุมหลักที่พังเสียหายเอาไว้ ป้องกันไม่ให้กระแสไฟฟ้าแรงสูงช็อตเข้าใส่ร่างของเราทั้งคู่ ขณะที่ปลายนิ้วเรียวยาวพยายามเชื่อมต่อสายไฟสำรองด้วยมือข้างเดียว เลือดสีแดงเข้มไหลซึมจากขมับข้างขวาลงมาตามกรอบหน้าคมคาย ตัดกับชุดปฏิบัติการสีดำสนิทของสภาความมั่นคงอย่างเด่นชัด ผมไม่ได้ตอบคำถามทันที ปลายนิ้วของผมบนแป้นพิมพ์โฮโลแกรมสั่นเทาเล็กน้อย—ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะสมองกำลังประมวลผลอัลกอริทึมที่ซับซ้อนที่สุดในชีวิตการเป็นวิศวกร เบื้องหลังกระจกนิรภัยชั้นที่สาม รีแอคเตอร์ฟิวชันกำลังส่งเสียงคำรามต่ำอย่างบ้าคลั่ง แสงสีฟ้าอมม่วงสว่างวาบเป็นจังหวะกระพริบถี่ๆ บ่งบอกถึงวิกฤตการหลอมละลายที่ใกล้เข้ามาทุกที ภาพเหตุการณ์ในอดีตเมื่อสัปดาห์ก่อนแวบเข้ามาในหัว สมบัติชิ้นสุดท้ายที่ครอบครัวผมเคยสร้างร่วมกัน... ตอนนี้มันกำลังจะกลายเป็นสุสานเหล็กกล้าที่ฝังร่างเราสองคนไว้ชั่วนิรันดร์ "คุณเงียบไป อาชวิน... หรือว่าตรรกะของคุณกำลังคำนวณความน่าจะเป็นที่จะรอดชีวิต แล้วพบว่ามันเป็นศูนย์?" เซเรน่าหันมามองผม แววตาสีเทาเข้มภายใต้แสงไฟฉุกเฉินกะพริบสีแดงฉานสะท้อนความดื้อรั้นและเด็ดเดี่ยวที่ผมทั้งเกลียดและหลงใหลในเวลาเดียวกัน "ศูนย์จุดศูนย์สองเปอร์เซ็นต์ต่างหากครับ เซเรน่า" ผมตอบเสียงแหบพร่า สายตาไม่ละไปจากหน้าจอโค้ดสีเขียวที่วิ่งพล่าน "และมันจะเป็นศูนย์จริงๆ ถ้าคุณยังเอาแต่วิจารณ์วิธีทำงานของผม แทนที่จะเงียบแล้วส่งประแจแรงดันสูงให้ผม" เซเรน่ามุมปากกระตุกขึ้นเล็กน้อย คล้ายรอยยิ้มเย้ยหยันแต่ก็แฝงความโล่งอก เธอปล่อยมือข้างหนึ่งจากแผงวงจรที่กำลังสпар์คประกายไฟ แล้วคว้าประแจโลหะหนักส่งให้ผมอย่างแม่นยำ "อย่าตายก่อนที่ผมจะได้คำตอบเรื่องไฟล์ลับนั่นก็แล้วกัน อาชวิน" เธอกระซิบ ลมหายใจของเธอหอบกระชั้น ร้อนผ่าว และเจือกลิ่นอายของโอโซนผสมกลิ่นเหล็กจากการเผาไหม้—มันอยู่ใกล้เสียจนผมสัมผัสได้ถึงไอความร้อนจากร่างกายของเธอที่เบียดชิดเข้ามาในพื้นที่คับแคบของห้องควบคุม เราไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากต้องพึ่งพาอาศัยกันและกันในพื้นที่สุญญากาศที่ไร้ซึ่งความปรานีนี้ ร่างกายของเซเรน่าเอนพิงไหล่ผมเพื่อช่วยรับน้ำหนัก ขณะที่ผมต้องโน้มตัวคร่อมร่างเธอเพื่อเอื้อมมือไปขันน็อตยึดวาล์วระบายความร้อนตัวสุดท้ายที่อยู่ลึกที่สุด แรงกดดันมหาศาลจากภายนอกทำให้โครงสร้างสถานีสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ทุกครั้งที่ยานขยับ เราทั้งคู่ต้องแนบชิดกันแน่นขึ้นโดยสัญชาตญาณ เคมีอันตรายที่เคยถูกกั้นด้วยกำแพงแห่งอุดมการณ์และหน้าที่ บัดนี้กำลังหลอมรวมเข้าด้วยกันท่ามกลางความเป็นความตาย "ขันให้แน่นกว่านี้อีกนิด..." เซเรน่าพึมพำเมื่อมือของผมเริ่มหมดแรงเนื่องจากขาดอากาศหายใจ "คุณเป็นวิศวกรมือหนึ่งไม่ใช่หรือไง อาชวิน อย่ามาทำเป็นสำออยตอนนี้" "ถ้าผมมืออ่อนแรง... ก็เป็นเพราะน้ำหนักตัวของคุณที่ทับผมอยู่ต่างหากครับท่านผู้ตรวจการ" ผมตอบสวนกลับทันควัน แม้เหงื่อกาฬจะไหลท่วมใบหน้าจนแสบตา "ปากดีนักนะ..." เธอสวนกลับด้วยเสียงกระซิบที่ชิดริมหูผมจนขนลุกชัน ผมรวบรวมเรี่ยวแรงเฮือกสุดท้าย กระชากประแจในมือสุดแรงเกิด เสียงโลหะกระแทกดังสนั่นลั่นห้อง พร้อมๆ กับที่เสียงคำรามของรีแอคเตอร์เริ่มสงบลง แสงสีฟ้าอมม่วงเปลี่ยนเป็นสีเขียวอ่อนนิ่งสนิท แรงดันอากาศกลับคืนสู่ภาวะสมดุล ระบบช่วยชีวิตอัตโนมัติส่งเสียงปี๊บยาวเบาๆ เป็นสัญญาณว่าเราปลอดภัยแล้ว... สำหรับตอนนี้ พวกเราหอบหายใจอย่างหนักหน่วง ท่ามกลางความเงียบงันที่กลับคืนมา ร่างกายของเรายังคงแนบชิดติดกันโดยไม่มีใครขยับถอยห่าง เซเรน่าเงยหน้าขึ้นสบตาผม ระยะห่างระหว่างเราเหลือเพียงแค่ลมหายใจกั้น สายตาของเธอไม่ได้เย็นชาไร้หัวใจอย่างที่เคยเป็น แต่มันเต็มไปด้วยความซับซ้อนที่อ่านไม่ออก "คุณนี่มัน... เกินความคาดหมายทุกครั้งจริงๆ อาชวิน" เธอกระซิบแผ่วเบา ปลายจมูกของเราเกือบจะชนกันอยู่แล้ว "ผมถือว่าเป็นคำชมก็แล้วกันนะครับ" ผมตอบ พร้อมกับขยับตัวจะผละออกเพื่อจัดระเบียบสถานการณ์ แต่ก่อนที่ปลายนิ้วของผมจะหลุดจากการสัมผัสกับแผงควบคุมหลัก เสียงสัญญาณเตือนภัยรูปแบบใหม่ที่ไม่เคยได้ยินมาก่อนก็ดังขึ้น... *ติ๊ด... ติ๊ด... ติ๊ด...* หน้าจอโฮโลแกรมหลักที่เพิ่งสงบลง กลับสว่างวาบขึ้นมาอีกครั้งโดยปราศจากการป้อนคำสั่ง พร้อมกับข้อความเข้ารหัสระดับสูงสุดที่แสดงผลขึ้นกลางอากาศ เป็นสัญลักษณ์รูป "ดาวหางสีดำ"ตราประทับขององค์กรลับที่เซเรน่าตามล่ามาตลอดชีวิต และที่น่าตกใจยิ่งกว่า... ต้นทางของสัญญาณไม่ได้มาจากนอกสถานี แต่มันถูกส่งตรงมาจาก "คลังข้อมูลส่วนตัว" ภายในเสื้อคลุมของเซเรน่าเอง เซเรน่าชะงักกึก สีหน้าเปลี่ยนเป็นซีดเผือดในเสี้ยววินาที เธอมองหน้าผมด้วยแววตาที่ไหววูบอย่างรุนแรงเป็นครั้งแรก "อย่าขยับ..." เซเรน่ากระซิบเสียงสั่น ขณะที่เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบคู่กำลังวิ่งตรงเข้ามาตามทางเดินเหล็กด้านนอก ประตูห้องควบคุมหลักถูกเคาะสามครั้งด้วยจังหวะที่คุ้นเคย... และอันตรายเกินกว่าจะคาดเดา ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดพลิกผันอันระทึกใจนี้ด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ โดย เนบิวลาสตาร์