รอยแยกในความมืด

กลิ่นของสนิมเหล็กและออกซิเจนสังเคราะห์ที่แห้งผาก คือสิ่งที่อาชวินคุ้นเคยเสียยิ่งกว่าลมหายใจของตัวเอง ในความมืดมิดระดับศูนย์ของท่อส่งออกซิเจนหลัก ภาคผนวกเบอร์ 7 ของสถานีอวกาศเซนทอ-4 เสียงเดียวที่ได้ยินมีเพียงเสียงกระหึ่มต่ำทึบของสนามแม่เหล็กไฟฟ้าที่เหนี่ยวนำอนุภาค และจังหวะการเต้นของหัวใจที่เขาพยายามควบคุมให้สงบที่สุด นิ้วเรียวยาวสวมถุงมือไนลอนเสริมคาร์บอนไฟเบอร์กำลังบรรจงขันสกอตช์ล็อกตัวสุดท้ายบนแผงวงจรสำรอง แสงสีฟ้าอ่อนจากหน้าจอแท็บเล็ตขนาดพกพาฉาบใบหน้าคมคันที่เต็มไปด้วยคราบเหงื่อและฝุ่นผงโลหะ อาชวินหรี่ตาลงเล็กน้อยเมื่อตัวเลขสถานะการไหลของออกซิเจนบนหน้าจอกระพริบเตือนระดับความดันที่ลดต่ำลงผิดปกติ มันไม่ใช่ความผิดพลาดทางกลไก... วิศวกรหนุ่มบอกตัวเองในใจ รอยหยักในสมองประมวลผลด้วยตรรกะอันเฉียบคม แรงดันที่ตกฮวบลงอย่างเป็นระบบนี้ บ่งบอกถึงการเปิดวาล์วระบายอากาศจากระยะไกล มีใครบางคนกำลังพยายาม "รมควัน" เขาให้ตายอย่างเงียบเชียบในเขาวงกตโลหะแห่งนี้ "คุณกำลังเดินเข้าสู่ทางตันนะครับ อาชวิน" เสียงกระซิบที่ดังผ่านอุปกรณ์สื่อสารภาคสนามในหูฟัง ทำให้อาชวินชะงักมือที่กำลังถือประแจ น้ำเสียงนั้นนิ่งสนิท เยือกเย็น และไร้ซึ่งความปรานี เป็นโทนเสียงที่เขาจำได้แม่นยำ แม้ในยามที่ห้วงอวกาศรอบตัวไร้ซึ่งแรงโน้มถ่วง เซเรน่า... เจ้าหน้าที่สภาความมั่นคงผู้ถือครองอำนาจเด็ดขาดในการตัดสินชะตากรรมของคนนับพันบนสถานีแห่งนี้ "คุณต่างหากที่กำลังเดินเกมพลาด เซเรน่า" อาชวินตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ความหวาดกลัว เจือไว้ด้วยรอยยิ้มหยันที่มุมปาก "การตัดอากาศในท่อส่งหลัก ไม่ได้ทำให้ผมกลายเป็นศพไร้ค่า แต่มันกำลังทำลายหลักฐานชิ้นสำคัญที่คุณพยายามซ่อนไว้ใต้พรมของสภาต่างหาก" ปลายสายเงียบไปชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมหายใจแผ่วเบาที่ลอดผ่านคลื่นความถี่วิทยุ ในโลกที่เต็มไปด้วยสุญญากาศและความลวงตา เคมีระหว่างเขากับเธอมักจะถูกขับเคลื่อนด้วยความหวาดระแวงและความปรารถนาที่จะทำลายล้างกันและกันอย่างลึกซึ้ง "ตรรกะของคุณมันช่างน่ารื่นรมย์เสียจริง อาชวิน" เซเรน่ากล่าวต่อด้วยน้ำเสียงที่ลดระดับลงจนแทบกลายเป็นเสียงกระซิบข้างใบหู "คุณคิดว่าตัวเองกำลังปกป้องความจริง แต่คุณกลับไม่เคยรู้เลยว่า ความจริงบางอย่าง... มันหนักหนาเกินกว่าที่โครงสร้างกระดูกมนุษย์อย่างคุณจะแบกรับไหว" อาชวินไม่ตอบคำ เขาอาศัยความมืดและความคุ้นเคยกับผังโครงสร้างของสถานี พลิกตัวแนบราบไปกับผนังท่อโลหะทรงกระบอกขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางเพียงสองเมตร แสงไฟฉายขนาดจิ๋วที่ติดไว้ตรงปกเสื้อส่องกระทบให้เห็นรอยขูดขีดบนผนังท่อ รอยขูดขีดที่เกิดจากรองเท้าคอมแบททหารของสภาความมั่นคง *พวกมันไม่ได้มาคนเดียว...* สัญชาตญาณการเอาตัวรอดจากการสูญเสียในอดีตตื่นตัวขึ้นทันที อาชวินสูดลมหายใจลึก กลิ่นโอโซนและไอความร้อนจากท่อระบายความร้อนเบื้องหน้าบอกให้รู้ว่า เขามีเวลาอีกไม่ถึงสามนาที ก่อนที่ระบบรักษาความปลอดภัยอัตโนมัติจะตัดการทำงานของโซนนี้โดยสมบูรณ์ ในความมืดที่ไร้ซึ่งแรงโน้มถ่วง ร่างของเงาดำร่างหนึ่งพุ่งวาบเข้ามาจากมุมอับ สายตาของอาชวินปรับโฟกัสได้ทันเวลาพอดีที่จะเห็นประกายแสงเย็นเยียบของมีดสั้นไฮโดรเจนที่ตวัดตัดผ่านความมืดเข้ามาหมายปลิดชีพ *ฉับ!* คมมีดเฉียดผ่านหัวไหล่ซ้ายของอาชวินไปเพียงไม่กี่มิลลิเมตร แรงลมจากการตวัดมีดสร้างแรงกระแทกในพื้นที่แคบจนเขาต้องใช้ข้อศอกยันผนังท่อเพื่อทรงตัว สัญชาตญาณของวิศวกรผู้ใช้สมองถูกแทนที่ด้วยสัญชาตญาณนักรบจำเป็นชั่วขณะ อาชวินไม่รอให้มือสังหารได้ตั้งหลัก เขายกเท้าขึ้นถีบเข้าที่แผงควบคุมฉุกเฉินเบื้องหน้าอย่างเต็มแรง เสียงโลหะกระแทกกันสนั่นหวั่นไหวในท่อปิดทึบ ประกายไฟแลบแปล๊บจากการลัดวงจรของกระแสไฟฟ้าส่องให้เห็นใบหน้าภายใต้หน้ากากกรองอากาศของมือสังหาร ดวงตาคู่นั้นเบิกกว้างด้วยความตกใจเมื่อพบว่าเหยื่อของพวกมันไม่ได้อ่อนแออย่างที่คิด "ฝากบอกเซเรน่าด้วยว่า..." อาชวินกระซิบเสียงต่ำ แววตาคมกริบทอประกายความดุดันในความมืด "วิศวกรอย่างผม... ถนัดที่สุดคือการรื้อถอนระบบที่เน่าเฟะให้พังคามือ" เขาไม่รอช้า ใช้ประแจในมือฟาดเข้าที่ข้อต่อท่อระบายความร้อน แรงดันไอน้ำร้อนจัดพุ่งทะลักออกมาเป็นม่านหมอกสีขาวหนาทึบ บดบังทัศนวิสัยทั้งหมดในทันที เสียงร้องอย่างเจ็บปวดของผู้บุกรุกดังขึ้นท่ามกลางเสียง hiss ของไอน้ำที่เดือดพล่าน อาชวินอาศัยจังหวะชุลมุนนี้พุ่งตัวไปข้างหน้า มุดลอดผ่านช่องตารางระบายอากาศที่ถูกแรงกระแทกจนหลุดออก ร่างของเขาหล่นตุ้บลงสู่พื้นที่ทางเดินบริการชั้นใต้ดินของสถานีอวกาศ ลมหายใจหอบกระชั้น หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะความตึงเครียด อาชวินก้มลงมองรอยขาดที่หัวไหล่ เลือดสีแดงเข้มซึมผ่านเนื้อผ้าสีเทาออกมา แต่มันไม่ใช่สิ่งที่เขาสนใจในตอนนี้ นิ้วมือที่สั่นเทาเล็กน้อยหยิบแฟลชไดรฟ์ขนาดเล็กที่ซ่อนอยู่ออกจากกระเป๋าเสื้อด้านใน มันคือข้อมูลลับสุดยอดที่เขาเพิ่งดึงออกมาจากเซิร์ฟเวอร์หลักของท่อส่งออกซิเจน ข้อมูลที่พิสูจน์ว่าการตายของครอบครัวเขาเมื่อห้าปีก่อน ไม่ใช่ "อุบัติเหตุทางวิศวกรรม" ตามที่สภาความมั่นคงเคยแถลง... แต่มันคือการฆาตกรรมหมู่เพื่อปิดปากพยาน อาชวินเสียบแฟลชไดรฟ์เข้ากับคอมพิวเตอร์ภาคสนามรุ่นเก่าที่วางทิ้งไว้ในมุมอับ หน้าจอสีเขียวเข้มปราศจากสัญญาณเชื่อมโยงกับเครือข่ายหลักฉายภาพโฟโลแกรมของรายชื่อผู้สั่งการ และหนึ่งในรหัสผ่านเข้ารหัสระดับสูงสุดที่ปรากฏขึ้นบนจอ ทำให้เลือดในกายของวิศวกรหนุ่มเย็นเฉียบลงทันที รหัสประจำตัวนั้น... เป็นของเซเรน่า "เซอร์ไพรส์ไหมล่ะครับ อาชวิน?" เสียงฝีเท้าอันมั่นคงและคุ้นเคยดังขึ้นจากความมืดที่ปลายทางเดิน อาชวินเงยหน้าขึ้นมองตามเสียงนั้น ภาพที่ปรากฏคือร่างเพรียวในชุดเครื่องแบบเจ้าหน้าที่สภาความมั่นคงไร้ที่ติ เรือนผมสีดำสนิทรวบตึง ใบหน้างดงามไร้รอยยิ้มทว่าแฝงไปด้วยเสน่ห์อันตราย เซเรน่าก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ห่างจากเขาเพียงสามก้าว ในมือเรียวของเธอไม่ได้ถืออาวุธ แต่มีปืนพกเลเซอร์รุ่นใหม่ล่าสุดเหน็บไว้ที่ข้างเอวอย่างหลวมๆ แววตาสองคู่ประสานกันในความเงียบงัน ท่ามกลางบรรยากาศที่เต็มไปด้วยแรงกดดันทางจิตวิทยาและเคมีอันเร่าร้อนที่ยากจะปฏิเสธ เซเรน่ากวาดสายตามองรอยเลือดที่หัวไหล่ของเขาชั่วครู่ ก่อนจะเลื่อนกลับมาสบตาตรงๆ มุมปากอิ่มสวยยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้มีความสุข แต่มันคือรอยยิ้มของนักล่าที่ต้อนเหยื่อจนมุมสำเร็จ "คุณฉลาดเกินไป อาชวิน..." เซเรน่าเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ ก้าวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกหนึ่งก้าว จนกลิ่นน้ำหอมจางๆ เจือกลิ่นโลหะอวกาศลอยแตะจมูก "และเพราะความฉลาดนี่แหละ... ที่กำลังจะบังคับให้ฉันต้องเลือก ระหว่างการทำลายอนาคตของสถานีแห่งนี้... กับการทำลายหัวใจของตัวเอง" อาชวินแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีรัตติกาลของเธออย่างไร้ความเกรงกลัว มือข้างที่ไม่ได้บาดเจ็บเอื้อมไปดึงแฟลชไดรฟ์ออกจากหน้าจอคอมพิวเตอร์อย่างช้าๆ แล้วกำมันไว้แน่นในอุ้งมือ "ถ้าคุณเลือกผิดฝั่งตั้งแต่แรก เซเรน่า..." อาชวินก้าวประชิดตัวเธอขึ้นหนึ่งก้าว ระยะห่างระหว่างทั้งสองลดลงจนแทบสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากร่างกาย "คุณก็เตรียมตัวรับมือกับการพังทลายที่จะไม่มีวันซ่อมแซมได้เลยนะครับ" ในเสี้ยววินาทีนั้น ก่อนที่นิ้วมือของเซเรน่าจะเอื้อมมาแตะที่ปลายกระบอกปืน หน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ถูกตัดการเชื่อมต่อเมื่อครู่กลับสว่างวาบขึ้นมาเองโดยอัตโนมัติ ข้อความเตือนภัยสีแดงฉานกระพริบระรัว พร้อมกับเสียงประกาศจากระบบกลางของสถานีที่ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทุกพื้นที่สุญญากาศ *[แจ้งเตือนระดับวิกฤต: ตรวจพบรหัสผ่านนิรนามเข้าควบคุมระบบขับเคลื่อนหลักของสถานี กำลังดำเนินการสลายวงโคจรใน... 3... 2...]* ทั้งอาชวินและเซเรน่าชะงักค้าง ดวงตาของทั้งคู่เบิกกว้างด้วยความตกตะลึงเมื่อตระหนักได้พร้อมกันว่า... มีบุคคลที่สามที่ทรงอำนาจกว่าพวกเขากำลังเล่นเกมนี้อยู่ และหมากทุกตัวบนกระดานนี้ ได้ถูกกำหนดให้กลายเป็นผุยผงไปพร้อมกับสถานีอวกาศเซนทอ-4 เสียแล้ว ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดพลิกผันอันระทึกใจนี้ด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ โดย เนบิวลาสตาร์