ช่องว่างที่เชื่อมต่อ

เสียงสัญญาณเตือนภัยระดับต่ำครางหึ่งอยู่ในมวลอากาศ คล้ายเสียงลมหายใจของสัตว์ป่าที่กำลังใกล้ตาย แสงไฟสีแดงฉานสลับขาวสาดส่องลงบนใบหน้าของอาชวินขณะที่เขากำลังพยายามเชื่อมต่อสายไฟเบอร์ออปติกเข้ากับแผงวงจรหลักที่กำลังลัดวงจรอย่างบ้าคลั่ง มือของเขาสั่นเพียงเล็กน้อย แต่สายตานั้นนิ่งสนิทราวกับหินผา “ถ้าคุณไม่หยุดกดดันผมด้วยสายตาคู่นั้น อัตราการไหลของพลังงานสำรองจะลดลงอีกสามเปอร์เซ็นต์ในนาทีนี้ครับ เซเรน่า” อาชวินกล่าวโดยไม่หันไปมอง หญิงสาวที่ยืนกอดอกพิงผนังห้องควบคุมเงียบงัน ดวงตาของเธอยังคงจับจ้องที่แผ่นหลังของวิศวกรหนุ่ม ร่างของเธอในชุดเครื่องแบบสภาฯ ดูตึงเครียดแต่ทว่าสง่างามแม้ในยามที่ยานกำลังเสียหลักลอยคว้างอยู่ในเขตสุญญากาศที่ไร้การสนับสนุน “ฉันไม่ได้กดดันคุณ อาชวิน” เซเรน่าตอบกลับ เสียงของเธอเรียบเย็นราวกับเหล็กกล้า “ฉันแค่กำลังประเมินว่าควรจะสละยานทิ้งตอนนี้ หรือรอให้คุณตายไปพร้อมกับความลับที่คุณพยายามปกป้องไว้ในระบบคอมพิวเตอร์นั่นกันแน่” อาชวินชะงักมือไปครู่หนึ่ง เขากระตุกยิ้มที่มุมปากโดยที่เธอไม่เห็น มันไม่ใช่ยิ้มที่สดใส แต่เป็นยิ้มของคนพ่ายแพ้ที่เพิ่งพบจุดเปลี่ยน “ถ้าคุณอยากให้ผมตาย คุณคงปล่อยให้แรงอัดอากาศฉีกร่างผมไปนานแล้ว ไม่ใช่มายืนยืนหยัดเป็นเกราะกำบังให้ผมในห้องนิรภัยแบบนี้หรอกครับ” ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ได้ยินเพียงเสียงชีพจรของเครื่องจักรที่กระตุกเป็นจังหวะผิดปกติ เซเรน่าเดินเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นไอของน้ำมันหล่อลื่นและเหงื่อจางๆ จากตัวเขา เธอวางมือลงบนแผงควบคุมข้างๆ เขาอย่างแผ่วเบา แต่ระยะห่างเพียงไม่กี่เซนติเมตรนั้นกลับอัดแน่นไปด้วยกระแสไฟฟ้าบางอย่างที่มองไม่เห็น “เราสองคนอยู่บนเส้นขนานที่ไม่มีวันบรรจบกัน” เซเรน่ากระซิบ น้ำเสียงของเธอลดความแข็งกร้าวลงเล็กน้อย ทว่ายังคงไว้ซึ่งความเย็นชา “คุณเชื่อในระบบที่คุณสร้าง ผมเชื่อในกฎหมายที่ผมพิทักษ์... แต่ตอนนี้ ระบบของคุณกำลังพัง และกฎหมายของฉันก็ไม่มีอำนาจเหนือแรงดึงดูดของหลุมดำที่รอเราอยู่ข้างนอกนั่น” “บางที... เราอาจจะแค่ต้องการช่องว่างที่เชื่อมต่อกันจริงๆ” อาชวินหันกลับมาประจันหน้ากับเธอ ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ใกล้จนเขาสามารถเห็นเงาสะท้อนของตัวเองในดวงตาที่ลึกล้ำราวกับห้วงอวกาศของเธอ “คุณไม่ได้กลัวว่าผมจะทำภารกิจไม่สำเร็จหรอกเซเรน่า คุณกลัวว่าถ้าผมทำสำเร็จ หลักฐานที่คุณเพียรปกปิดมาตลอดจะถูกเปิดเผยออกมา” เซเรน่าไม่หลบสายตา เธอขยับเข้าใกล้จนเขาสัมผัสได้ถึงอุณหภูมิจากร่างกายของเธอที่ตัดกับความหนาวเหน็บของห้องโดยสาร “ความจริงมันอาจไม่ได้สวยงามอย่างที่วิศวกรผู้ถือตรรกะอย่างคุณคาดหวังไว้หรอก อาชวิน ความจริงมักจะมีกลิ่นคาวเลือดเจือปนเสมอ” มือของอาชวินที่ถือเครื่องมืออยู่ค่อยๆ ลดระดับลง ความรู้สึกดึงดูดที่ขัดแย้งกับสัญชาตญาณเอาตัวรอดเริ่มบีบคั้นหัวใจของเขา เขาเป็นชายผู้ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อซ่อมแซมสิ่งพังทลาย แต่ตอนนี้เขากลับไม่รู้ว่าจะซ่อมแซมความสัมพันธ์ที่บิดเบี้ยวระหว่างเขากับผู้คุมกฎสาวได้อย่างไร ทันใดนั้น เสียงเตือนภัยระดับสูงสุดก็แผดร้องสนั่นหวั่นไหว จอภาพตรงหน้าของพวกเขากระพริบถี่รัว ก่อนจะปรากฏข้อมูลที่ทำให้ทั้งคู่ต้องหยุดหายใจ มันไม่ใช่ความผิดพลาดของระบบ และไม่ใช่ฝีมือของศัตรูภายนอก แต่มันคือบันทึกการสื่อสารลับที่ส่งตรงมาจากสถานีหลักของสภาฯ ซึ่งเป็นเลขรหัสลับที่ระบุชื่อผู้ส่งคนล่าสุด เซเรน่าหน้าถอดสี มือของเธอสั่นเทาเล็กน้อยขณะที่พยายามเอื้อมไปกดปิดหน้าจอ แต่อาชวินเร็วกว่า เขาคว้าข้อมือของเธอไว้แน่น “คนส่งคือใคร?” อาชวินถาม เสียงของเขาหนักแน่นและจริงจัง เซเรน่าเงยหน้าขึ้นมองเขา แววตาของเธอสั่นระริกด้วยความตระหนกที่อาชวินไม่เคยเห็นมาก่อน “นั่นไม่ใช่ชื่อคน แต่เป็นเลขรหัสของคนที่ตายไปแล้วเมื่อสิบปีที่แล้ว... คนที่ควรจะอยู่ในโศกนาฏกรรมเดียวกับครอบครัวของคุณ” เสียงฝีเท้าหนักๆ เริ่มดังขึ้นที่หน้าประตูห้องนิรภัย มันไม่ใช่ฝีเท้าของมนุษย์คนเดียว แต่มันคือเสียงของกลุ่มคนที่เดินจังหวะพร้อมกันอย่างเป็นระเบียบ เสียงโลหะกระทบพื้นดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ประตูห้องนิรภัยที่ควรจะล็อกแน่นหนาเริ่มถูกบิดด้วยพลังงานมหาศาลจากภายนอก อาชวินสบตากับเซเรน่า ในวินาทีที่ความจริงเริ่มกัดกินความเป็นไปได้ทั้งหมด เขารู้แล้วว่าวันนี้อาจเป็นวันสุดท้ายของพวกเขา หรืออาจจะเป็นวันเริ่มต้นของความบ้าคลั่งครั้งใหม่ที่ไม่อาจย้อนกลับ ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางท่องไปในความเวิ้งว้างอันลึกล้ำนี้ด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ โดยเนบิวลาสตาร์