เมื่อความจริงเริ่มเปิดเผย

"รหัสการเข้าถึงระดับสี่นี้ ไม่ได้ถูกออกแบบมาเพื่อควบคุมอุณหภูมิของเตาปฏิกรณ์ฟิวชั่นอย่างที่พวกคุณรายงานต่อสภาความมั่นคงจักรวาล... แต่มันคือชุดคำสั่งสำหรับ ‘การล้างบาง’ พื้นที่อยู่อาศัยของอาณานิคมเซတา-เก้า" น้ำเสียงของอาชวินราบเรียบ เย็นเยียบ และเจือไปด้วยความสั่นเทาเล็กน้อยที่เขาพยายามกดมันเอาไว้ภายใต้กรอบของตรรกะและเหตุผล แสงสีฟ้าอมม่วงจากหน้าจอโฮโลแกรมสาดกระทบใบหน้าด้านข้างของเขา เผยให้เห็นรอยคล้ำใต้ดวงตาที่เกิดจากการอดนอนมาหลายคืนติดต่อกัน และสันกรามที่ขบเข้าหากันจนขึ้นสันนูน ภายในห้องควบคุมระบบสำรองชั้นใต้ดินของสถานีวิจัยรกร้างแห่งนี้ มีเพียงเสียงฮัมต่ำของตัวเก็บประจุพลังงานควอนตัมที่ดังสะท้อนก้องกังวาน บรรยากาศรอบตัวอัดแน่นไปด้วยความกดดันราวกับออกซิเจนกำลังจะหมดลงทีละน้อย เซเรน่า ซึ่งยืนกอดอกพิงผนึกโลหะเย็นเฉียบอยู่ไม่ไกล ไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ดวงตาสีนิลคู่สวยภายใต้กรอบแว่นโลหะบางเฉียบมองตรงมายังเขา นิ่งสนิทราวกับผิวน้ำในบึงลึกที่ไร้แรงกระเพื่อม เธอยขยับตัวเล็กน้อย ปล่อยให้ความเงียบทำหน้าที่เป็นเครื่องมือทรมานจิตใจอยู่ชั่วอึดใจ ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบไม่แพ้กัน "คุณค้นพบมันเร็วกว่าที่อัลกอริทึมประเมินไว้ถึงสิบสองชั่วโมง... อาชวิน คุณนี่มักจะทำให้ฉันประหลาดใจในความดื้อรั้นอยู่เสมอ" "นี่ไม่ใช่เรื่องของการดื้อรั้น เซเรน่า" อาชวินหันขวับมามองเธอ ดวงตาสีเข้มฉายแวววาวโรจน์ด้วยความโกรธเกรี้ยวที่ถูกเก็บกดมานาน "นั่นคือชีวิตคนนับแสน ชีวิตของพลเรือนบริสุทธิ์ที่ฝากอนาคตไว้กับสภาฯ แต่พวกคุณ... กลับใช้สถานีแห่งนี้เป็นเครื่องมือทดลองอาวุธทำลายล้างที่แม้แต่สนธิสัญญาระหว่างดวงาวยังห้ามไว้" ก้าวเท้าของอาชวินหยุดลงเมื่อเขาเดินเข้ามาประชิดร่างเพรียวบางของหญิงสาว ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงจนเหลือเพียงไม่กี่คืบ กลิ่นอายเฉพาะตัวของเซเรน่า ทั้งกลิ่นจางๆ ของโอโซนสังเคราะห์และน้ำหอมราคาแพงลอยปะทะนาโยรกระตุ้นประสาทสัมผัส ทว่าในสถานการณ์เช่นนี้ มันกลับเหมือนกลิ่นอายของความตายที่เคลือบด้วยยาพิษหวานล้ำ เซเรน่าไม่ถอยหนี เธอยังคงแหงนหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาของเธอมีความซับซ้อนบางอย่างที่อ่านไม่ออก มันไม่ใช่ความสำนึกผิด แต่มันคือภาระอันหนักอึ้งของคนที่ต้องแบกรับความจริงที่เน่าเฟะที่สุดของจักรวาลไว้เพียงลำพัง "คุณคิดว่าโลกสวยงามแค่ในตำราเรียนวิศวกรรมที่คุณท่องจำมาเหรอ อาชวิน?" เซเรน่าเอ่ยเสียงกระซิบ แผ่วเบาแต่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ นิ้วเรียวยาวของเธอเอื้อมขึ้นแตะที่ขอบโต๊ะโฮโลแกรม ปัดผ่านแถบข้อมูลรหัสลับที่ถูกถอดรหัสออกมา "ถ้าเราไม่ทำลายเซตา-เก้าในอีกสามวันข้างหน้า สิ่งที่จะตื่นขึ้นมาจากการหลับใหลใต้เปลือกดาวดวงนั้น จะไม่ใช่แค่การสูญเสียหลักแสน... แต่มันคือการสูญพันธุ์ของมนุษยชาติครึ่งกาแล็กซี่" คำพูดนั้นทำให้อาชวินชะงักไปชั่วขณะ ลมหายใจของเขาติดขัด ภาพเหตุการณ์โศกนาฏกรรมในอดีตที่พรากครอบครัวของเขาไปอย่างไร้ความปรานีผุดวาบขึ้นมาในหัว สมองของเขาประมวลผลข้อมูลมหาศาลที่เพิ่งได้รับ ความขัดแย้งระหว่างศีลธรรมส่วนบุคคลกับเหตุผลระดับมหภาคกำลังฉีกกระชากจิตวิญญาณของเขาเป็นชิ้นๆ "คุณกำลังโกหก..." อาชวินเค้นเสียงลอดไรฟัน มือหนากำเข้าหากันแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาว "เพื่อปกป้องคำสั่งงี่เง่าของพวกเบื้องบน คุณถึงกับกล้าเอาชีวิตคนนับแสนมาเป็นเครื่องเซ่นสังเวยเนี่ยนะ?" "ฉันไม่เคยโกหกคุณ อาชวิน... เพราะมันเสียเวลาเปล่า" เซเรน่าขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด จนปลายนิ้วของเธอเกือบจะสัมผัสโดนปกเสื้อสูทของเขา สายตาของเธอนุ่มลงชั่วเสี้ยววินาที ก่อนจะกลับมาแข็งกร้าวเช่นเดิม "ข้อมูลที่คุณถืออยู่ในมือตอนนี้ ไม่ได้มีแค่ชุดคำสั่งล้างบาง... แต่มันมี 'ลายเซ็น' ของผู้ที่อนุมัติโครงการนี้ด้วย" อาชวินขมวดคิ้วแน่น เขาก้มมองหน้าจอโฮโลแกรมที่ยังคงฉายผังโครงสร้างของสถานี และทันใดนั้นเอง แถบข้อมูลเข้ารหัสลับขั้นสูงสุดก็เปิดเผยรายชื่อของบุคคลผู้มีอำนาจสูงสุดเบื้องหลังโปรเจกต์มืดนี้ ดวงตาของวิศวกรหนุ่มเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกตะลึง ชื่อที่ปรากฏอยู่บนจอไม่ใช่ใครอื่น... แต่เป็นบุคคลที่เขานับถือเสมือนอาจารย์ และเป็นผู้มีอิทธิพลสูงสุดในสภาความมั่นคงที่กำลังนั่งบัลลังก์ตัดสินชะตากรรมของพวกเขาทั้งคู่อยู่ในขณะนี้ ทว่า ก่อนที่อาชวินจะได้เอ่ยปากพูดอะไรออกไป เสียงสัญญาณเตือนภัยฉุกเฉินระดับสีแดงก็ดังลั่นสนั่นไปทั่วอุโมงค์ใต้ดิน แสงไฟสีส้มกะพริบถี่รัวระรัวเพื่อเตือนถึงความผิดปกติ *ติ๊ด... ติ๊ด... ติ๊ด... ตรวจพบการเข้าถึงพื้นที่หวงห้ามจากภายนอก...* เซเรน่าหน้าถอดสีเป็นครั้งแรก เธอรีบคว้าแขนของอาชวินเอาไว้แน่น แรงบีบที่ส่งผ่านเนื้อผ้าบ่งบอกถึงความตระหนกที่แท้จริง "แย่แล้ว..." เซเรน่ากระซิบเสียงเครียด "พวกมันรู้แล้วว่าเราเปิดไฟล์นี้... และคนที่กำลังเดินเข้ามาทางประตูหลักตอนนี้ ไม่ใช่ระบบรักษาความปลอดภัยอัตโนมัติของสถานี" อาชวินหันไปมองภาพจากกล้องวงจรปิดที่หน้าจอหลัก เงาร่างสูงใหญ่ในชุดเกราะแรงดันสูงของหน่วยปฏิบัติการลับพิเศษสีดำสนิท ไร้ซึ่งตราสัญลักษณ์ใดๆ กำลังก้าวผ่านประตูนิรภัยเข้ามาทีละก้าว พร้อมกับอาวุธปืนพลังงานสูงที่ถูกปลดล็อกเซฟเรียบร้อยแล้ว และเสียงฝีเท้าหนักหน่วงที่สะท้อนก้องเข้ามาใกล้เรื่อยๆ นั้น ก็กำลังปิดตายทุกทางหนีของพวกเขาในสุญญากาศแห่งนี้อย่างสมบูรณ์แบบ ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางท่องไปในความเวิ้งว้างอันลึกล้ำนี้ด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ โดยเนบิวลาสตาร์