เส้นขนานที่เริ่มบรรจบ

กลิ่นอายของโอโซนสังเคราะห์และคราบน้ำมันเครื่องจางๆ ลอยอบอวลอยู่ในห้องนิรภัยใต้ฐานปฏิบัติการร้าง ความเงียบงันที่นี่ไม่ได้แปลว่าว่างเปล่า แต่เป็นความกดดันระดับสิบ บาร์ที่ขีดกั้นระหว่างคำสั่งเบื้องบนกับความตายของดวงดาวนับล้านดวง ถูกบดขยี้จนแหลกละเอียดไปตั้งแต่ที่อาชวินตัดสินใจถอดรหัสลับแผงควบคุมหลักเมื่อสามนาทีที่แล้ว "คุณรู้ตัวไหมอาชวิน ว่าสิ่งที่คุณเพิ่งทำลงไป มันเทียบเท่ากับการเซ็นประหารชีวิตเราทั้งคู่" เสียงของเซเรน่าดังขึ้นท่ามกลางแสงสีฟ้าเรืองรองจากหน้าจอโฮโลแกรม เธอยืนกอดอกพิงผนังเหล็กกล้า สายตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นโลหะจ้องมองชายหนุ่มผู้มีคราบเขม่าดินปืนเปื้อนอยู่บนปกเสื้อวิศวกร อาชวินไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นจากแป้นพิมพ์ มือเรียวยาวของเขาขยับรัวเร็วจนเกิดภาพติดตา ข้อมูลดิบจากกล่องดำของสถานีอวกาศเนบิวลา-7 กำลังถูกดาวน์โหลดเข้าสู่หน่วยความจำสำรองชิ้นสุดท้ายที่ไม่มีใครเข้าถึง "คำสั่งของสภาไม่ได้สร้างจักรวาลขึ้นมาเซเรน่า... มันแค่สร้างกฎเพื่อซ่อนความเน่าเฟะ ถ้าผมมัวแต่รออนุมัติจากพวกเขามหาอำนาจคงถูกกวาดล้างจนไม่เหลือแม้แต่ฝุ่นผงไปนานแล้ว" เขากดปุ่ม enter ครั้งสุดท้าย หน้าจอทั้งหมดดับวูบลง ก่อนจะสว่างวาบขึ้นใหม่อีกครั้งด้วยภาพแผนผังโครงสร้างภายในของสภาความมั่นคงจักรวาล มิติความซับซ้อนของข้อมูลชุดนี้ลึกซึ้งเกินกว่าที่เจ้าหน้าที่ระดับปฏิบัติการทั่วไปจะเข้าถึงได้ มันคือหลักฐานชิ้นสำคัญที่ยืนยันว่า โศกนาฏกรรมที่พรากครอบครัวของอาชวินไปเมื่อสี่ปีก่อน ไม่ใช่ความผิดพลาดทางเทคนิคตามที่รายงานระบุ แต่เป็นการ "จงใจทำลายล้าง" เพื่อปิดปากพยาน เซเรน่าขยับตัวเข้ามาใกล้ ร่างเพรียวระหงในชุดเครื่องแบบเข้ารูปหยุดยืนอยู่ห่างจากเขาเพียงแค่คืบ กลิ่นน้ำหอมเจือจางผสมผสานกับกลิ่นอายความเครียดแผ่ซ่านระหว่างคนทั้งสอง เธอเอื้อมมือเรียวไปแตะที่ขอบโต๊ะทำงาน ใกล้กับมือของเขา ร่างกายของทั้งคู่แทบจะสัมผัสกันในพื้นที่จำกัดนี้ "คุณคิดว่าเราจะล้มยักษ์ด้วยข้อมูลแค่ชุดเดียวอย่างนั้นหรือ... อาชวิน? สภาไม่ได้มีแค่กฎหมาย แต่พวกเขามีกองกำลังที่พร้อมจะฉีกกระชากเราให้เป็นจุลในวินาทีที่เราเหยียบออกไปนอกเขตนี้" อาชวินหยุดมือ ชายหนุ่มหันมาสบตาเธอนิ่ง ระยะห่างที่ใกล้จนเกินพอใจทำให้เขาได้ยินเสียงลมหายใจแผ่วเบาของเธอ ดวงตาคู่คมของวิศวกรหนุ่มฉายแววเยارท้าทายผสมความลุ่มลึกที่ยากจะคาดเดา "ถ้าผมกลัวความตาย ผมคงไม่ยอมก้าวเข้ามาในห้องนี้ตั้งแต่แรกหรอกครับ... และที่สำคัญที่สุด ผมไม่ได้ทำงานนี้คนเดียว" อาชวินจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีเข้มของหญิงสาว "คุณเองก็ไม่อาจทนแบกรับความลับโสโครกของพวกมันได้อีกต่อไปแล้วเหมือนกัน ไม่เช่นนั้น คุณคงไม่ปล่อยให้ผมเจาะเข้าระบบความปลอดภัยระดับห้ามนั่นได้อย่างราบรื่นขนาดนี้" มุมปากของเซเรน่ากระตุกขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มเยือกเย็นที่มักใช้กดดันผู้ต้องหาหายวับไป เหลือเพียงรอยยิ้มของนักล่าที่พบเหยื่อผู้ทัดเทียม เธอโน้มตัวเข้าไปกระซิบข้างหูเขา น้ำเสียงนุ่มทุ้มแต่แฝงด้วยความเฉียบขาดบาดลึก "คุณนี่มัน... อวดดีเกินไปแล้วจริงๆ อาชวิน" "แต่คุณก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าความอวดดีของผมคือทางรอดเดียวของคุณในตอนนี้" เขาตอบกลับทันควัน น้ำเสียงราบเรียบแต่นิ่งสนิท เต็มไปด้วยความมั่นใจของผู้เชี่ยวชาญที่ไม่เคยยอมจำนนต่อระบบใดๆ ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันอีกครั้ง ทว่าครั้งนี้มันไม่ใช่ความอวดดีหรือความหวาดกลัว แต่มันคือแรงดึงดูดทางจิตวิญญาณอันรุนแรงของคนสองคนที่ยืนอยู่บนเส้นด้ายแห่งความเป็นความตาย อุดมการณ์ที่เคยขัดแย้งบัดนี้ถูกหลอมรวมเข้าด้วยกันด้วยความจริงอันดำมืดที่พวกเขาเพิ่งค้นพบ เซเรน่าถอยหลังกลับไปหนึ่งก้าว สีหน้ากลับมาเรียบสนิทดังเดิม เธอยื่นแฟลชไดรฟ์โลหะสีดำสนิทชิ้นเล็กๆ ออกมาวางไว้บนโต๊ะ "นี่คือรหัสผ่านเข้าสู่ระบบเครือข่ายลับของกองยานลาดตระเวนชั้นนอก ข้อมูลทั้งหมดเกี่ยวกับการเคลื่อนย้ายกองกำลังในคืนนี้อยู่ในนั้น ถ้าเราจะสู้กับสภา เราต้องใช้กำลังของพวกมันเองนี่แหละเป็นเครื่องมือตีแสกหน้า" อาชวินรับแฟลชไดรฟ์ชิ้นนั้นขึ้นมาพิจารณา ความเย็นเฉียบของโลหะสะท้อนผ่านปลายนิ้ว "คุณแน่ใจนะว่านี่ไม่ใช่หลุมพรางอีกชั้นหนึ่ง?" "ถ้าฉันต้องการฆ่าคุณ ฉันคงไม่ยืนอยู่ตรงนี้เพื่อส่งอาวุธให้คุณหรอกครับ... วิศวกร" เซเรน่าตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่หนักแน่น ทันใดนั้น เสียงสัญญาณเตือนภัยฉุกเฉินระดับสีแดงก็ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วฐานปฏิบัติการใต้ดิน แสงไฟสีส้มกะพริบถี่รัวสลับกับความมืด แรงสั่นสะเทือนมหาศาลทำให้ฝุ่นผงบนเพดานร่วงหล่นลงมา ราวกับมีบางสิ่งขนาดมหึมากำลังพังทลายประตูทางเข้าหลักเข้ามา อาชวินขมวดคิ้วแน่น นิ้วมือเรียวรีบคว้าอุปกรณ์สื่อสารขึ้นมาตรวจสอบภาพจากกล้องวงจรปิดภายนอก หน้าจอโฮโลแกรมปรากฏภาพเงาร่างของหุ่นยนต์รบลาดตระเวนรุ่นใหม่ล่าสุดนับสิบตัวกำลังปิดล้อมทางออกทุกด้าน และที่หน้าจอหลัก... ปรากฏภาพใบหน้าของชายผู้ทรงอำนาจสูงสุดแห่งสภาความมั่นคงกำลังจ้องมองตรงมายังเลนส์กล้อง ราวกับเขากำลังมองทะลุกำแพงเข้ามาสบตากับพวกเขาโดยตรง "ดูเหมือนว่า... พวกมันจะรู้เร็วกว่าที่เราคาดไว้นะครับ" อาชวินหันไปมองเซเรน่า รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปากของวิศวกรหนุ่ม ท่ามกลางวิกฤตอันเป็นตายเท่ากัน "แต่ก็น่าเสียดาย... ที่ข้อมูลถูกส่งออกไปหมดแล้ว" เซเรน่ามองภาพบนหน้าจอ ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อตระหนักว่าบุคคลที่ยืนอยู่หน้ากองกำลังทหารเหล่านั้นไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นผู้บังคับบัญชาโดยตรงของเธอเอง และเขากำลังถือคำสั่งประหารชีวิตที่ลงนามด้วยมือของเขาเอง ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดเปลี่ยนอันสำคัญนี้ด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ โดยเนบิวลาสตาร์