กฎเหล็กในเซฟเฮาส์

"ถ้าก้าวพ้นธรณีประตูนั้นออกไป... นายจะได้กลับออกไปพร้อมกับเศษเหล็กที่เคยเป็นคีย์การ์ดของหน่วยสืบราชการลับ หรือไม่ก็กลับออกไปในสภาพที่ต้องนอนราบไปบนเปลหาม เลือกเอาครับ รินทร์" เสียงทุ้มต่ำที่เจือความเย็นเยียบจนน่าขนลุกดังขึ้นทันทีที่บานประตูนิรภัยปิดล็อกสนิท รินทร์ชะงักเท้าที่กำลังจะถอยกรูดไปทางด้านหลัง ดวงตากลมโตตวัดกลับมามองร่างสูงตระหง่านของคนที่ยืนขวางทางอยู่ตรงโถงทางเดินอย่างไม่เกรงกลัว แม้ในใจจะรู้ดีว่าไอ้บ้านี่ไม่ใช่แค่ขู่เล่นๆ จากแววตาดุดั่งพญาอินทรีย์ที่จ้องเขม็งมา เซฟเฮาส์ลับที่ซ่อนตัวอยู่ใต้ดินแห่งนี้ไร้ซึ่งหน้าต่าง มีเพียงแสงไฟสีส้มสลัวจากหลอดไฟนีออนบนเพดานที่สาดกระทบโครงหน้าคมคายของพันธกานต์ เจ้าหน้าที่พิเศษผู้ได้รับฉายา 'ผู้คุมจอมเผด็จการ' ประจำหน่วยงานความมั่นคง ร่างสูงในชุดเสื้อเชิร์ตสีดำพับแขนเสื้อขึ้นจนเห็นท่อนแขนแกร่งที่มีเส้นเลือดปูดโปนเล็กน้อย ยืนกอดอกมองเขาด้วยท่าทีเหนือกว่าอย่างเห็นได้ชัด รินทร์แค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมปลาบจ้องตอบกลับอย่างดุดันไม่แพ้กัน มือเรียวบางที่เพิ่งควAคุมระบบเซิร์ฟเวอร์ระดับประเทศเมื่อไม่กี่นาที ก่อนยังคงกำแน่นอยู่ที่ข้างลำตัว "พูดจาได้น่ารักน่าชังสมกับเป็นหมาเฝ้าบ้านของรัฐบาลดีนี่ครับ คุณพันธกานต์" รินทร์เชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มหยันแต้มอยู่ที่มุมปากบาง "แต่บอกไว้ก่อนนะว่าคนอย่างรินทร์ ไม่เคยชอบให้ใครมาออกคำสั่ง... โดยเฉพาะพวกสุนัขรับใช้ที่ไร้เหตุผล" บรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงจนแทบติดลบ พันธกานต์ไม่สะดุ้งสะเทือนกับคำเหน็บแนมนั้นแม้แต่น้อย เขาก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวรินทร์ทีละก้าวอย่างเชื่องช้า แต่มั่นคง จนกระทั่งรินทร์ต้องเป็นฝ่ายถอยหลังกรูดไปจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้องเย็นเยียบ ร่างสูงโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน รินทร์รู้สึกได้ถึงลมหายใจอุ่นที่ปะทะเข้ากับพวงแก้ม และกลิ่นกายสะอาดที่เจือกลิ่นบุหรี่จางๆ ซึ่งมันอันตรายต่อหัวใจที่กำลังเต้นรัวระรัวอย่างไร้เหตุผล "ปากเก่งนักนะ..." เสียงกระซิบต่ำลอดไรฟันของพันธกานต์ชิดริมหู "คิดว่าแฮกข้อมูลระดับชาติได้ แล้วจะรอดพ้นจากเงื้อมมือของฉันไปได้ง่ายๆ งั้นเหรอ? นายพาตัวเองเข้ามาอยู่ในกรงนี้เอง รินทร์... และที่นี่ ไม่มีกฎหมายคุ้มครองสิทธิมนุษยชนใดๆ ทั้งสิ้น มีแค่ 'กฎของฉัน' เท่านั้น" รินทร์เบือนหน้าหนีเล็กน้อยเพื่อหลบเลี่ยงระยะประชิดที่ใกล้เกินไป แต่มือหนากลับเอื้อมไปยันผนังด้านข้าง กักขังร่างของเขาไว้ในวงแขนอย่างสมบูรณ์ ความอึดอัดและแรงกดดันมหาศาลแผ่ซ่านไปทั่วบริเวณ แต่ความดื้อรั้นในตัวรินทร์กลับพุ่งพล่านยิ่งกว่า "กฎบ้าบออะไรของุคุณ ผมไม่สนหรอก!" รินทร์ตวาดกลับเสียงกร้าว ดวงตาสองคู่ประสานกันอย่างไม่มีใครยอมใคร ประกายไฟแห่งความทิฐิพุ่งชนกันเปรี๊ยะปร้าง "ผมแค่ต้องการไฟล์ข้อมูลของเพื่อนผมคืน ถ้าพวกคุณไม่ยอมคืนให้ ผมก็จะพังระบบบ้าๆ นี่ทิ้งซะ แล้วแยกย้าย!" "พังงั้นเหรอ?" พันธกานต์เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง มุมปากหยักลึกกระตุกยิ้มร้ายกาจ "ลองดูสิ... แต่อย่าลืมนะว่า ตอนนี้ร่องรอยดิจิทัลของนายกำลังถูกตามล่าจากองค์กรลับทั่วโลก ถ้าไม่มีฉันคอยปกป้องและลบร่องรอยให้ นายคงกลายเป็นศพไร้ญาติไปตั้งแต่ออกจากตึกนั้นแล้ว ดังนั้น... เลิกทำตัวเป็นเด็กเอาแต่ใจ แล้วฟังให้ดี" มือหนาละจากผนัง ก่อนจะหยิบแท็บเล็ตเครื่องบางขึ้นมาเปิดหน้าจอที่มีข้อความยาวเหยียดปรากฏอยู่ แล้วยื่นมาตรงหน้าของรินทร์ "นี่คือ 'กฎเหล็ก 5 ข้อ' ในเซฟเฮาส์หลังนี้ ถ้าไม่อยากถูกฉันจับใส่กุญแจมือล่ามโซ่ไว้กับเตียงตลอดสามสัปดาห์เต็ม ก็จำใส่สมองอันปราดเปรื่องของนายเอาไว้ให้ขึ้นใจ" รินทร์ก้มมองหน้าจอด้วยความหงุดหงิด อ่านไล่สายตาไปทีละข้อด้วยความรู้สึกอยากจะกระโดดกัดคอคนตรงหน้าให้รู้แล้วรู้รอด *ข้อที่ 1: ห้ามแตะต้องอุปกรณ์สื่อสารภายนอกทุกชนิด ยกเว้นได้รับอนุญาตจากฉัน* *ข้อที่ 2: ห้ามออกนอกเขตพื้นที่จำกัด (โซน A และ B) เด็ดขาด ฝ่าฝืนมีโทษถูกล็อกตัว* *ข้อที่ 3: ห้ามพูดคำว่า 'ไร้สาระ' หรือเถียงคำไม่ตกฟากใส่หน้าผู้คุม (โดยเฉพาะพันธกานต์)* *ข้อที่ 4: ทุกมื้ออาหารต้องทานร่วมกับผู้คุม และห้ามเลือกกิน* *ข้อที่ 5: เชื่อฟังคำสั่งของฉันอย่างไร้เงื่อนไข* "นี่มันกักข่วงเสรีภาพชัดๆ!" รินทร์แทบจะกรี๊ดออกมา ข้อสามมันบ้าชัดๆ เอาชื่อตัวเองมาใส่เป็นกฎเนี่ยนะ? "คุณเป็นผู้คุมหรือเป็นโรคจิตกันแน่ฮะ ถึงได้ตั้งกฎประหลาดๆ แบบนี้ขึ้นมา!" "ฉันเป็นผู้คุมที่หวังดีกับนายที่สุดต่างหากล่ะ" พันธกานต์ตอบหน้าตาเฉย รอยยิ้มกวนประสาทปรากฏบนใบหน้าคมคายที่ปกติมักจะเรียบตึง "และถ้ายังไม่อยากเริ่มทำตามกฎข้อที่สามด้วยการโดนลงโทษซะก่อน แนะนำให้หุบปากแล้วพยักหน้ารับซะ รินทร์" "ฝันไปเถอะ!" รินทร์กระแทกเสียงใส่ พร้อมกับปัดแท็บเล็ตในมืออีกฝ่ายเบี่ยงออกไปด้านข้าง "ผมไม่เซ็น ไม่รับ และไม่ยอมรับกฎเผด็จการนี่ทั้งนั้น!" ดวงตาคมของพันธกานต์หรี่ลงเล็กน้อย รังสีความกดดันแผ่ซ่านออกมาจากร่างสูงจนน่ากลัว ในชั่วพริบตาเดียว ร่างของรินทร์ก็ถูกรวบเข้าหาตัวด้วยทักษะการต่อสู้ระยะประชิด แผ่นหลังบางแนบชิดกับอกแกร่งโดยที่ยังไม่ทันได้ตั้งตัว มือใหญ่รวบข้อมือทั้งสองข้างของเขาไขว้ไว้ด้านหลังด้วยมือเดียวอย่างง่ายดายราวกับพลิฝ่ามือ ส่วนมืออีกข้างยันล็อกคางอิ่มให้อยู่ในมุมที่ต้องเงยหน้าสบตา "ปล่อยนะไอ้บ้า! ทำบ้าอะไรเนี่ย!" รินทร์ดิ้นขลุกขลักด้วยความตกใจ ใบหน้าสวยแดงก่ำด้วยความโกรธและความใกล้ชิดที่มากเกินความจำเป็น "เตือนแล้วใช่ไหมว่าอย่าดื้อ..." เสียงกระซิบแหบพร่าดังอยู่ชิดริมฝีปาก รินทร์สัมผัสได้ถึงความร้อนผ่าวจากร่างกายของอีกฝ่ายที่แนบชิดจนแทบไม่มีช่องว่าง หัวใจเจ้ากรรมทรยศเต้นโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน "ในเมื่อไม่ยอมฟังดีๆ งั้นเราคงต้องมาทบทวน 'บทเรียนแรก' กันหน่อยแล้วล่ะ ว่าเด็กดื้อควรได้รับรางวัลอะไร" รินทร์เบิกตากว้างเมื่อใบหน้าคมคายโน้มต่ำลงมาเรื่อยๆ ระยะห่างระหว่างกันลดลงจนเหลือเพียงลมหายใจกั้น ริมฝีปากหยักได้รูปอยู่ห่างจากปากของเขาไม่ถึงเซนติเมตร สติสัมปชัญญะที่เคยมีกระเจิดกระเจิงไปหมดสิ้น สมองตื้อตันจนคิดคำด่าไม่ออก ทว่า... ก่อนที่ริมฝีปากของทั้งคู่จะได้สัมผัสกัน เสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานก็ดัง "ปี๊ดดด!" ลั่นห้อง พร้อมกับเสียงระบบอัจฉริยะที่ประกาศก้องด้วยน้ำเสียงราบเรียบ *"แจ้งเตือนภัยระดับสาม: มีผู้บุกรุกไม่ทราบฝ่าย กำลังเจาะระบบประตูทางเข้าทิศเหนือ..."* พันธกานต์ชะงักกึก ดวงตาคมกริบเปลี่ยนเป็นความจริงจังในเสี้ยววินาที เขายอมปล่อยข้อมือของรินทร์ให้เป็นอิสระทันที ก่อนจะหันไปคว้าปืนพกเก็บเสียงสีดำสนิทจากสายคาดไหล่ออกมาขึ้นลำอย่างคล่องแคล่วว่องไว รินทร์หอบหายใจถี่รัว รีบถอยกรูดไปตั้งหลัก ใบหน้าร้อนผ่าวแต่ต้องเปลี่ยนสีหน้าเป็นความตื่นตัวเมื่อได้ยินประกาศนั้น "ดูท่า... นายจะมี 'แขกไม่เชิญ' ตามมาส่งส่วยถึงที่ซะแล้วสิ รินทร์" พันธกานต์หันกลับมามองเขาด้วยแววตาดุดัน แฝงความหมายบางอย่างที่ทำให้รินทร์ต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "อยู่ตรงนี้ ห้ามขยับไปไหนเด็ดขาด... ไม่งั้นฉันกลับมาจัดการนายต่อแน่" พูดจบ พันธกานต์ก็หมุนตัวพุ่งพรวดหายออกไปจากห้องโถง ทิ้งให้รินทร์ยืนเคว้งอยู่ท่ามกลางเสียงสัญญาณเตือนภัยที่ดังระรัว และก่อนที่ประตูนิรภัยบานใหญ่อีกด้านจะเปิดออกพร้อมกับเงาดำปริศนาที่ก้าวเข้ามาในห้อง... --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามและสนับสนุน "มหายุทธ์ไร้เทียมทาน" เสมอมานะครับ