รอยร้าวในระบบ

เสียงเคาะแป้นพิมพ์รัวเร็วราวกับเสียงฝนตกกระทบบานกระจกในคืนไร้ดาว คือสิ่งเดียวที่ดังสะท้อนอยู่ในห้องพักสี่เหลี่ยมมืดทึบ หน้าจอคอมพิวเตอร์สามจอสะท้อนแสงสีฟ้าเข้มสาดสว่างลงบนใบหน้าคมคายของรินทร์ ดวงตากลมโตฉายแววแนיแน่วและดุดัน เม็ดเหงื่อผุดพรายตามกรอบหน้าผาก แต่นิ้วเรียวยาวกลับไม่มีทีท่าว่าจะหยุดพัก เส้นตายของระบบความปลอดภัยระดับสูงสุดกำลังนับถอยหลัง ตัวเลขสีแดงฉานบนจอหลักกระพริบเตือนทุกวินาที *“อีกแค่ห้าเปอร์เซ็นต์…”* รินทร์พึมพำกับตัวเองริมฝีปากเม้มเข้าหากันแน่นจนเป็นเส้นตรง ข้อมูลลับขององค์กรที่เก็บงำความเน่าเฟะไว้ทั้งหมดกำลังจะถูกดึงออกมาตีแผ่ต่อสาธารณชน นี่ไม่ใช่แค่เรื่องของการแฮกเพื่อความสะใจ แต่มันคือการทวงคืนความยุติธรรมให้กับคนที่ถูกระบบนี้เหยียบย่ำจนจมดิน ปัง! เสียงประตูห้องถูกถีบพังกระเด็นด้วยแรงมหาศาลเศษไม้และกลอนประตูหลุดกระจัดกระจายไปคนละทิศละทาง แสงไฟสีขาวสว่างจ้าจากโถงทางเดินสาดเข้ามาจนรินทร์ต้องหรี่ตาลงอัตโนมัติ หัวใจกระตุกวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม ยังไม่ทันที่รินทร์จะได้ขยับตัวคว้าแฟลชไดรฟ์ข้อมูลสำคัญ ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้มไร้รอยยับก็พุ่งเข้ามาประชิดตัวด้วยความเร็วราวกระสุนปืน มือหนาคว้าเข้าที่ต้นแขนของเขาแล้วกระชากให้ลุกขึ้นจากเก้าอี้อย่างไม่ใยดี แรงปะทะทำให้เก้าอี้หมุนคว่ำกระแทกพื้นเสียงดังสนั่น "ปล่อยนะเว้ย! มึงเป็นใคร!" รินทร์ตวาดลั่นพร้อมกับสะบัดแขนหนีสุดแรงเกิด แต่แรงบีบนั้นกลับหนักแน่นราวกับคีมเหล็ก ดวงตาคมกริบดุจพญาอินทรีของชายแปลกหน้ากวาดมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ยังรันการดาวน์โหลดค้างไว้ ก่อนจะหันกลับมาจ้องเขม็งที่ใบหน้าของแฮกเกอร์ตัวแสบ รอยยิ้มเยียบเย็นปรากฏขึ้นที่มุมปากหยักลึก "เก่งไม่เบานี่... คิดว่าจะเจาะไฟร์วอลล์ระดับเจของหน่วยเราได้คนเดียวในประเทศหรือไง รินทร์" น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจนั้นเอ่ยชื่อเขาออกมาได้อย่างแม่นยำ รินทร์ชะงักไปชั่ววินาที สมองประมวลผลอย่างรวดเร็ว หน่วยเจ? หน่วยข่าวกรองพิเศษที่ขึ้นตรงต่อเบื้องบน... คนพวกนี้ตามรอยเขาเจอได้เร็วกว่าที่คาดไว้มาก "ปล่อยผมบอกให้ฟังไม่รู้เรื่องรึไง ไอ้หน้าหล่อเผด็จการ!" รินทร์สวนกลับทันควัน นัยน์ตาสีเข้มวาวโรจน์ด้วยความโกรธเกรี้ยว ไม่มีความกลัวฉายชัดอยู่บนใบหน้านั้นแม้แต่น้อย มีเพียงความดื้อรั้นที่พร้อมจะกัดไม่ปล่อย "พวกมึงมันก็แค่หุ่นเชิดคอยกวาดขยะใต้พรมให้คนมีอำนาจ!" พันธกานต์หรี่ตามองคนตรงด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งหงุดหงิดระคนทึ่ง ตัวแค่นี้แต่ฝีปากกล้าเสียจนน่าจับมาตีให้เข็ด ร่างสูงขยับเข้าไปใกล้เรื่อย ๆ จนรินทร์ต้องถอยหลังandสะดุดขอบโต๊ะทำงาน แผ่นหลังชนเข้ากับชั้นวางของเสียงดังตุ้บ พื้นที่หายใจถูกบีบให้แคบลงจนแทบไม่เหลือช่องว่าง เมื่อพันธกานต์ยกมือขึ้นข้างหนึ่งยันขอบโต๊ะกักตัวเขาไว้ตรงกลาง "ปากเก่งดีนี่..." พันธกานต์โน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน ลลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้าที่ข้างแก้มของรินทร์ "แต่ความอวดดีของนายมันเพิ่งพาตัวเองเดินเข้ามาอยู่ใน 'เซฟเฮาส์' ที่ไม่มีวันหนีพ้นต่างหากล่ะ" รินทร์เม้มปากแน่น หัวใจเต้นระรัวไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะระยะห่างที่ใกล้จนเกินไปและแววตาคุกคามที่อีกฝ่ายส่งมา มันเป็นเคมีที่อันตรายและชวนให้หงุดหงิดในเวลาเดียวกัน กลิ่นน้ำหอมจาง ๆ ผสมกับกลิ่นกายสะอาดสะอ้านของผู้คุมจอมเผด็จการคนนี้ทำให้สติของเขาเริ่มกระเจิดกระเจิง "คิดเหว่าขังผมไว้แล้วความจริงจะตายตามไปด้วยรึไง ข้อมูลนั่นสำรองไว้หมดแล้ว!" รินทร์ยังคงเชิดหน้าสู้ แม้ลมหายใจจะเริ่มติดขัดเมื่อพันธกานต์ขยับเข้ามาประชิดยิ่งกว่าเดิม พันธกานต์แค่นหัวเราะในลำคอ สายตาคมกวาดมองริมฝีปากที่ขยับเถียงไม่หยุดก่อนจะเลื่อนกลับมาสบตา "มั่นใจนักนะ... งั้นก็ลองบอกซิ ว่าถ้าฉันขังนายไว้ในห้องนี้โดยไม่มีทั้งคอมพิวเตอร์และอิสรภาพ นายจะเอาปัญญาที่ไหนไปส่งข้อมูลชุดนั้น?" นิ้วเรียวของพันธกานต์เอื้อมไปแตะคางสลักเสลาของรินทร์แผ่วเบา เป็นการกระทำที่ดูคุกคามแต่กลับแฝงความเย้ายวนอย่างประหลาด รินทร์ปัดมือนั้นออกทันทีอย่างเหลืออด "ไอ้โรคจิต! อย่ามาแตะ—" เสียงต่อว่าถูกกลืนหายไปในลำคอ เมื่อจู่ ๆ ประตูห้องที่พังเสียหายไปแล้วเมื่อครู่กลับถูกกระชากเปิดออกอีกครั้ง พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนัก ๆ และเสียงตะโกนแจ้งเตือนจากลูกน้องของพันธกานต์ที่ดังแทรกเข้ามา "ท่านครับ! ระบบป้องกันรอบนอกกำลังถูกโจมตีจากภายนอก... มีคนกำลังพยายามเจาะเข้ามาช่วยเป้าหมาย!" พันธกานต์ชะงัก ดวงตาคมกริบหันไปมองที่ประตูแวบหนึ่ง ก่อนจะก้มลงมองรินทร์ที่อยู่ในอ้อมแขนอีกครั้ง รอยยิ้มมุมปากที่ดูอันตรายกว่าเดิมผุดขึ้นมา พร้อมกับเสียงกระซิบเบา ๆ ที่ข้างหูซึ่งทำให้รินทร์ต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจ "ดูท่า... นายจะมี 'แขกไม่速เชิญ' ตามมาส่งส่วยถึงที่ซะแล้วสิ รินทร์" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้นักเขียนคนนี้เสมอนะครับ