เกมอำนาจในสำนักงาน

แฟ้มเอกสารปกกระดาษสีน้ำตาลเข้มถูกกระแทกลงบนโต๊ะทำงานไม้สักเนื้อดีเสียงดัง *ปัง* แรงปะทะนั้นมากพอจะทำให้ถ้วยกระเบื้องเคลือบสีขาวลายครามที่บรรจุชาอู่หลงร้อนกรุ่นสั่นระริก หยดน้ำชาสีอำพันกระเซ็นเปื้อนขอบโต๊ะ ราวกับรอยเลือดที่กระเด็นจากสนามรบ "หลินเฟยฉี เจ้าหมายความว่าอย่างไร เอกสารงบประมาณจัดซื้อวัตถุดิบของแผนกพัฒนาผลิตภัณฑ์รอบนี้ ถูกตีกลับทั้งหมดด้วยลายเซ็นของเจ้า!" เสียงตวาดของ "สวีผิง" หัวหน้าแผนกบริหารทรัพยากรบุคคลดังลั่นห้องทำงานรวมของสำนักงานใหญ่ ยุค 70 ที่เต็มไปด้วยตู้เหล็กเก็บเอกสารสีเขียวขี้ม้า บรรยากาศรอบตัวอ้าวร้อนและเต็มไปด้วยสายตานับสิบคู่ที่แอบลอบมองผ่านฉากกั้นกระจกฝ้า ทุกคนต่างหยุดมือจากการหมุนแป้นพิมพ์ดีดและคัดลอกบัญชีเพื่อรอชมมหรสพครั้งใหญ่ หลินเฟยฉีไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นจากสมุดบัญชีปกผ้าไหมปักลายดอกเหมยในมือ ปลายนิ้วเรียวยาวที่สวมแหวนหยกขาวเนื้อเนียนยังคงไล้ไปตามตัวเลขแถวสุดท้ายอย่างใจเย็น ท่วงท่าของนางสง่างามราวกับพระสนมเอกกำลังตรวจตราความเรียบร้อยของห้องเครื่อง ไม่ใช่เจ้าหน้าที่สาวในสำนักงานรัฐวิสาหกิจยุคปฏิวัติวัฒนธรรมแม้แต่น้อย "หัวหน้าสวี..." เสียงหวานใสทว่าราบเรียบราวน้ำแข็งขั้วโลกเอ่ยขึ้นแผ่วเบา แต่กลับทรงพลังจนทำให้ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงัด "หากท่านมีเวลามาโวยวายเสียงดังราวกับไก่ถูกเชือดคอในเขตหวงห้ามเช่นนี้ สู้เอาเวลาไปตรวจสอบตัวเลขเงินทอนสามพันหยวนที่หายไปอย่างไร้ร่องรอยในบัญชีงบประมาณเมื่อเดือนก่อน จะเป็นประโยชน์ต่ออนาคตของท่านมากกว่านะคะ" สวีผิงหน้าถอดสี ร่างท้วมในชุดเสื้อคอจีนสีเทาเข้มสะดุ้งเฮือก ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก "เจ้า... เจ้าพูดจาเหลวไหลอะไร! นั่นเป็นงบฉุกเฉินที่ได้รับอนุมัติจากเบื้องบน!" "เบื้องบนไหนกันคะ?" หลินเฟยฉีค่อย ๆ วางปากกาหมึกซึมลงบนโต๊ะ นางเงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่าย ดวงตากลมโตคู่คมกริบฉายแววเยືือกเย็นดุจกริชน้ำแข็งที่ซ่อนอยู่ใต้แพขนตางอนงาม "หรือหมายถึง 'ท่านอ๋อง'... อ้อ ขออภัย ดิฉันหมายถึงสหายฉิน รองผู้อำนวยการฝ่ายกิจการพิเศษต่างหากเล่า" ทันทีที่เอ่ยชื่อนี้ อุณหภูมิในห้องราวกับลดฮวบลงหลายองศา ที่มุมห้องริมหน้าต่างซึ่งเปิดรับลมฤดูใบไม้ร่วง ร่างสูงสง่าในชุดเสื้อแจ็กเกตสีเขียวขี้ม้าแบบทหารก้าวออกมาจากเงาสลัว "ฉินหาน" ยืนกอดอก ใบหน้าคมคายไร้รอยยิ้ม ดวงตาคมกริบดั่งพยัคฆ์ซ่อนเล็บกวาดมองคู่กรณีทั้งสองด้วยความรู้สึกเบื่อหน่าย แววตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความดุร้ายเยือกเย็นแบบฉบับของอดีตแม่ทัพผู้ผ่านการนองเลือดมานับครั้งไม่ถ้วน ร่างปัจจุบันของเขาคือชายหนุ่มผู้กุมอำนาจเบ็ดเสร็จเด็ดขาดในหน่วยข่าวกรองลับ แต่ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานสักเพียงใด กลิ่นอายความน่าเกรงขามและสายตาที่พร้อมจะเด็ดหัวคนได้ทุกเมื่อก็ยังคงติดตัวเขามาเสมอ "มีปัญหาอะไรกัน เสียงดังไปถึงห้องทำงานฉัน" น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้นเพียงประโยคเดียว แต่กลับทำให้สวีผิงถึงกับตัวสั่นเทา เขารีบก้มหัวคำนับให้อีกฝ่ายอย่างลนลาน "ท่านรองฉิน... คือว่า... สหายหลินนางใช้อำนาจเกินขอบเขตปฏิเสธงบประมาณของแผนกเรา ทำให้โครงการพัฒนาโรงงานอุตสาหกรรมในเขตกวางtungต้องหยุดชะงัก ขอท่านโปรดให้ความเป็นธรรมด้วยครับ!" สวีผิงรีบฟ้องร้องทันที หวังใช้บารมีของผู้บังคับบัญชามากดดันหญิงสาว หลินเฟยฉีมิได้สะทกสะท้านแม้แต่น้อย นางเพียงแต่ยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มบางเบาที่ไปไม่ถึงดวงตา รอยยิ้มที่งดงามหยาดเยิ้มแต่กลับอาบด้วยยาพิษ นางลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดตาและกางเกงผ้าฝ้ายสีดำทรงกระบอกเข้ารูปขับเน้นเอวคอดกิ่วและทรวดทรงองเอวอันประณีตสะดุดตา ท่าทางการเดินของนางนุ่มนวลราวกับก้าวเดินอยู่บนระเบียงพระราชวังโบราณ มิใช่พื้นปูนซีเมนต์ของสำนักงานยุค 70 นางเดินเข้าไปใกล้ฉินหาน กลิ่นหอมจาง ๆ ของดอกกุ้ยฮวาผสมผสานกับกลิ่นชาชั้นดีลอยแตะจมูกชายหนุ่ม ทำให้แววตาที่เคยแข็งกร้าวของฉินหานไหววูบไปชั่วขณะหนึ่ง "ท่านรองฉินลองพิจารณาดูเองเถอะค่ะ..." หลินเฟยฉีส่งแฟ้มเอกสารในมือให้ชายหนุ่ม ปลายนิ้วเรียวสัมผัสโดนหลังมือของเขาแผ่วเบาราวกับจงใจ "ในงบประมาณยี่สิบหน้ากระดาษนี้ มีรายการจัดซื้อเหล็กกล้าไร้สนิมราคาสูงลิ่วเกินจริงถึงสามเท่าตัว หากโครงการนี้อนุมัติผ่านไปได้ เกรงว่าเงินภาษีของประชาชนคงไหลเข้ากระเป๋าใครบางคนจนอิ่มหนำสำราญ แต่อุปกรณ์ที่ส่งไปถึงมือคนงานในโรงงานคงเป็นเพียงเหล็กขึ้นสนิมที่พร้อมจะพังทลายลงมาทับคนงานได้ทุกเมื่อ... ท่านคิดว่าความผิดนี้ หากสืบสาวราวเรื่องไปถึงส่วนกลาง ใครจะเป็นผู้รับเคราะห์แทนหัวหน้าสวีคนนี้ล่ะคะ?" ฉินหานก้มลงมองเอกสารในมือ สลับกับใบงามที่เชิดขึ้นอย่างถือดีของสตรีตรงหน้า หัวใจที่ด้านชาและเยือกเย็นมาตลอดหลายปีพลنينเต้นแรงขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้ ความเฉียบคมเด็ดขาดในการมองเกมการเมืองและการเงินของนาง ช่างทัดเทียมกับกุนซือมือหนึ่งในราชสำนักยุคโบราณไม่มีผิดเพี้ยน นางไม่เคยเปลี่ยนไปเลย ไม่ว่าจะอยู่ในภพภูมิใด ยุคสมัยใด นางก็ยังคงเป็นสตรีที่อันตรายและเย้ายวนใจที่สุดในโลกหล้าสำหรับเขา ฉินหานเงยหน้าขึ้น สายตาดุร้ายหันขวับไปจ้องมองสวีผิงที่หน้าซีดเผือดจนกลายเป็นสีเขียวคล้ำ "สวีผิง..." เสียงของฉินหานเย็นเยียบราวน้ำแข็งจากยอดเขาหิมะ "พรุ่งนี้เช้า นายจงไปรายงานตัวที่แผนกตรวจสอบวินัยด้วยตนเอง พร้อมกับบัญชีลับทั้งหมดที่นายเก็บไว้ใต้ลิ้นชักโต๊ะ... อย่าให้ฉันต้องส่งคนไปเชิญนายด้วยตัวเอง" "ทะ... ท่านรองฉิน! ผม..." สวีผิงเข่าอ่อนทรุดลงไปกองกับพื้น สำนักงานทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงัดยิ่งกว่าเดิม ไม่มีใครกล้าหายใจแรง แม้แต่จะสบตาชายหนุ่ม หลินเฟยฉีมองภาพนั้นด้วยรอยยิ้มพึงใจ นางหมุนตัวเตรียมจะเดินกลับไปยังโต๊ะทำงานของตนเอง ทว่าข้อมือเรียวกลับถูกมือหนาของฉินหานคว้าเอาไว้แน่น แรงบิดนั้นไม่ถึงกับเจ็บ แต่หนักหน่วงและเต็มไปด้วยความหมายที่ซ่อนเร้น ฉินหานโน้มตัวลงกระซิบข้างใบหูของนาง เสียงทุ้มต่ำพร่าพร่ากระซิบลอดผ่านไรฟันจนทำให้ขนอ่อนลุกชัน "จัดการคนอื่นเสียสะอาดสะอ้าน..." ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอระหง "แล้วบัญชีหัวใจของเธอกับฉันล่ะเฟยฉี... เมื่อไหร่จะยอมสะสางให้เรียบร้อยเสียที?" หลินเฟยฉีชะงักค้าง หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบ ทว่ายังไม่ทันที่นางจะได้เอื้อนเอ่ยสิ่งใดตอบโต้ เสียงเคาะประตูกระจกก็ดังขึ้นสามครั้งติดต่อกันอย่างเร่งรีบ ประตูห้องเปิดผางออกโดยเจ้าหน้าที่สื่อสารของหน่วย พนักงานหนุ่มหน้าตาตื่นตระหนกถือโทรเลขสีเหลืองฉบับหนึ่งวิ่งเข้ามาด้วยความกระหืดกระหอบ ใบหน้าซีดเผือดจนไร้สีเลือด เขายื่นกระดาษแผ่นนั้นให้ฉินหานด้วยมือที่สั่นเทา "ท่านรองครับ! สายด่วนจากเมืองหลวง... เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ!" ฉินหานรับโทรเลขมา กวาดสายตาอ่านข้อความสั้น ๆ เพียงบรรทัดเดียว ทว่าดึงสีหน้าของอดีตแม่ทัพผู้ไม่เคยสะทกสะท้านต่อสิ่งใดให้ดำมิ่งสนิทลงทันที ดวงตาคู่นคมกริบหันขวับกลับมามองหลินเฟยฉีด้วยประกายแสงที่อ่านไม่ออก "มีคำสั่งลับด่วนที่สุดจากเบื้องบน..." ฉินหานเอ่ยเสียงแหบพร่า "ชื่อของเธอ... ถูกระบุให้เป็นผู้ต้องสงสัยในคดีจารกรรมข้อมูลลับของรัฐ!" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางเคียงบ่าเคียงไหล่มาถึงตอนนี้นะคะ บทต่อไปรับรองว่าเดือดพล่านยิ่งกว่าเดิมค่ะ!