จดหมายลับฉบับที่หนึ่ง

ปลายปากกาขนนกสีนิลตวัดลงบนกระดาษสาเนื้อดีอย่างมั่นคง เสียงจลจรดของหมึกกระทบเยื่อกระดาษดังแผ่วเบาราวเสียงหิมะโปรยปราย ทว่าสมาธิของหลินเฟยฉีกลับถูกกระชากให้ขาดวิ่นด้วยกลิ่นหอมแปลกปลอมที่ลอยมาแตะนาสิก—กลิ่นไม้กฤษณาเผาไฟผสมผสานกับกลิ่นอายความชื้นของฝนแรกฤดู กลิ่นนี้มิใช่สิ่งที่ควรปรากฏขึ้นภายในห้องทำงานส่วนตัวที่ปิดทึบและมีกลไกค่ายกลคุ้ม นางมิได้เงยหน้าขึ้นทันที ทว่ามือที่ถือพู่กันกลับหยุดชะงัก ร่างระหงในชุดกี่เพ้าประยุกต์สีชาดปักลายเมฆมงคลด้วยดิ้นทองยังคงนิ่งสนิท ดวงตาดอกท้อหางตาเรียวเฉียงขึ้นฉายแววครุ่นคิดล้ำลึก สตรีผู้เคยผ่านสมรภูมิการเมืองในราชสำนักและเกมอำนาจข้ามมิติมาแล้วย่อมรู้ดีว่า ความเงียบงันมักน่ากลัวกว่าเสียงคำราม "ท่านซ่อนตัวอยู่ในเงามืดนานเกินไปแล้วกระมั้ง เจ้าหน้าที่ฉิน..." เสียงหวานใสทว่าเย็นเยียบราวน้ำค้างแข็งเอ่ยขึ้นลอยๆ โดยไม่หันกลับไปมอง เงาร่างสูงโปร่งที่ทอดทาบบนผนังห้องค่อยๆ ขยับเคลื่อนไหว ฉินหานก้าวออกมาจากมุมอับแสง ดวงตาคมกริบดุจพญาอินทรีคู่นั้นกวาดมองแผ่นกระดาษบนโต๊ะสลับกับใบพักตร์นวลเนียนที่ประดับรอยยิ้มเย้าหยันเพียงน้อยนิด ร่างในชุดสูทสากลสีเข้มไร้เนคไทของเขาให้ความรู้สึกดิบเถื่อนและทรงอำนาจ ราวกับพยัคฆ์ร้ายที่พร้อมขย้ำเหยื่อทุกเมื่อ ทว่ายามนี้แววตากลับเจือประกายระอุบางอย่างที่อ่านไม่ออก "ตาไวสมเป็นอดีตกุนซือผู้เคยพลิกแผ่นดินมาแล้ว" เสียงทุ้มต่ำรlอดไรฟันดังขึ้น พร้อมกับที่เขาวางวัตถุชิ้นหนึ่งลงบนโต๊ะทำงาน ห่างจากปลายพู่กันของนางเพียงคืบ มันคือกล่องไม้จันทน์หอมสลักลวดลายวิจิตรบรรจง—ลวดลายหงส์เหินมังกรทะยานที่คุ้นตาจนน่าขนลุก หลินเฟยฉีวางพู่กันลงอย่างช้าๆ นางไม่ยอมแตะต้องกล่องใต้นั้นทันที แต่ใช้สายตาคมกริบดั่งคมมีดพินิจพิจารณาพื้นผิวและร่องรอยการลงรักปิดทอง "ของขวัญจากคนตาย... หรือจดหมายรักจากอดีตสามีที่ท่านอ๋องทรงเข่นฆ่าด้วยพระหัตถ์กันแน่ล่ะคะ?" คำพูดเสียดสีนี้ไม่ได้ทำให้ฉินหานสะทกสะท้าน มุมปากหยักลึกยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเยдяเยือกที่ไร้ซึ่งไออุ่น เขาเอื้อมมือหนาเปิดฝากล่องออกด้วยปลายนิ้ว เผยให้เห็นม้วนกระดาษสีชาดเข้มที่ถูกผนึกด้วยครั่งประทับตราลัญจกรคุ้นตา—ตราประทับประจำตัวของอัครเสนาบดีผู้ล่วงลับไปแล้วเมื่อสามปีก่อนในเหตุการณ์กบฏชิงราชบัลลังก์ "เปิดอ่านดูเสียสิ แล้วท่านจะรู้ว่าบางที... ศัตรูที่เราคิดว่าฝังกลบลงดินไปแล้ว อาจจะยังฝังรากลึกอยู่ในสวนหลังบ้านของเราเอง" ฉินหานกล่าวเสียงต่ำ มือของเขากุมเข้าหากันแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจากร่างจนอากาศรอบกายพลอยเย็นเยียบลงถนัดตา เฟยฉีสูดลมหายใจเข้าลึกระงับความหวั่นไหว นางหยิบม้วนกระดาษนั้นขึ้นมาอย่างระมัดระวัง กลิ่นอายโบราณที่ติดมากับกระดาษสาแผ่นนั้นให้ความรู้สึกราวกับกาลเวลากำลังหมุนย้อนกลับ ยามเมื่อคลี่กระดาษออก ตัวอักษรหวัดแกมบรรจงด้วยพู่กันขนกระรอกก็ปรากฏแก่สายตา *‘ดอกบัวแดงที่ผลิบานบนซากศพ ย่อมมีวันร่วงโรยด้วยน้ำมือของเจ้าของรากแก้ว... ระวังเงาที่ติดตามเจ้าทุกฝีก้าว เพราะสตรีผู้สวมรอยเป็นเงา ฆ่าได้แม้กระทั่งเงาของตนเอง’* ข้อความสั้นๆ ทว่าบาดลึกถึงขั้วหัวใจ หลินเฟยฉีขมวดคิ้วมุ่น นัยน์ตาคู่สวยหรี่ลงอย่างใช้ความคิด คนในอดีตผู้ใดกันที่มีรอดชีวิตจากเหตุการณ์ล้างบางคราวนั้น และล่วงรู้ถึงความลับเรื่องการทะลุมิติ รวมถึงเบื้องหลังการเมืองในยุค 70-80 นี้? "หึ..." เสียงหัวเราะในลำคอของฉินหานดึงนางกลับสู่ความเป็นจริง "ดูท่าว่า... 'เกม' ที่เรากำลังเล่นอยู่ จะมีผู้เล่นคนที่สามแอบซ่อนอยู่บนกระดานมาโดยตลอด" เฟยฉีเงยหน้าขึ้นสบตาชายหนุ่ม แววตาของทั้งคู่สะท้อนภาพความตึงเครียดและอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามา ทว่าในความมืดมนนั้น กลับมีความท้าทายบางอย่างลุกโชนขึ้น นางเหยียดยิ้มบางๆ บนเรียวปากสีชาด "หากเขาคิดจะใช้เงามาเล่นงานข้า เกรงว่าเขาคงลืมไปเสียแล้วว่า... ข้าต่างหากคือผู้สร้างแสงสว่างและเงาในแผ่นดินนี้" บรรยากาศภายในห้องเงียบงันลงชั่วขณะ ราวกับเสียงนาฬิกาแขวนผนังโบราณกำลังเดินถอยหลังเข้าสู่หุบเหวแห่งความตาย ทว่า ในวินาทีที่ความตึงเครียดพุ่งทะยานถึงขีดสุดนั้นเอง เสียงฝีเท้าฝ่าความมืดของใครบางคนก็ดังขึ้นกะทันหันที่หน้าประตูห้องทำงาน ประตูไม้สักแกะสลักถูกผลักเปิดออกอย่างไร้ซุ่มเสียง พร้อมกับที่เงาร่างหนึ่งก้าวเข้ามาพร้อมถาดน้ำชาในมือ กลิ่นหอมของชาดอกไม้อ่อนๆ ลอยอบอวล ทว่าสีของน้ำชาในถ้วยกระเบื้องเคลือบสีฟ้าครามกลับเข้มข้นผิดปรกติ—มันเป็นสีแดงชาดดั่งโลหิตสดๆ ที่เพิ่งรินออกจากอก เงาร่างนั้นเงยหน้าขึ้นเผยให้เห็นใบหน้าที่ซ่อนอยู่ภายใต้ผ้าคลุมหน้าสีดำ ดวงตาสีเทาหม่นคู่นั้นจ้องมองมาที่หลินเฟยฉีและฉินหานด้วยรอยยิ้มบิดเบี้ยว พร้อมกับเอ่ยเสียงพร่าระโหยว่า... "จดหมายฉบับที่สอง... มาถึงแล้วเพคะ นายหญิง" ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านและร่วมไขปริศนาไปกับเรานะคะ บทหน้าเตรียมรับมือกับความจริงอันน่าตกใจได้เลยค่ะ!