ค่ำคืนใต้แสงไฟสลัว

“จดหมายฉบับที่สอง... มาถึงแล้วเพคะ นายหญิง” เสียงกระซิบแผ่วเบาของสาวใช้คนสนิทที่ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องทำงานที่อบอวลด้วยกลิ่นน้ำหมึกและกระดาษเก่านำพาความตึงเครียดมาสู่ใจของหลินเฟยฉีทันที จดหมายฉบับแรกทิ้งปริศนาเรื่องแผนการยึดครองอำนาจในหน่วยข่าวกรองไว้เบื้องหลัง ส่วนฉบับที่สองนี้... มันอาจหมายถึงจุดจบของสถานะที่เธอพยายามประคับประคองมาตลอดในยุคสมัยที่กฎระเบียบและปืนผาหน้าไม้ไม่ได้ต่างจากคมดาบในวังหลวง เฟยฉีไม่ได้หันไปมองซองจดหมายสีชาดนั่น เธอเพียงแค่เลื่อนพู่กันที่เปื้อนหมึกวางลงบนแท่นหยก ก่อนจะลุกขึ้นยืนด้วยท่วงท่าสง่างามดั่งหงส์ที่กำลังกางปีกท่ามกลางพายุฝน ในมือของเธอคือแผนผังโครงการก่อสร้างที่ต้องส่งให้หน่วยงานรัฐในวันรุ่งขึ้น แต่ความคิดของเธอกลับเตลิดไปไกลถึงดวงตาคมกริบดั่งเหยี่ยวของ 'ฉินหาน' ผู้ที่เธอยังไม่อาจหยั่งถึงจิตใจได้ การเดินทางกลับบ้านในค่ำคืนนี้ผิดแปลกไปจากทุกวัน ถนนสายที่ควรจะเงียบเชียบกลับถูกครอบงำด้วยความอึมครึม ไอเย็นของฤดูหนาวที่กำลังย่างกรายเข้ามาบีบคั้นหัวใจ เฟยฉีเร่งฝีเท้าขึ้นเมื่อพบว่าเงาดำของชายฉกรรจ์กลุ่มหนึ่งกำลังดักซุ่มอยู่ที่หัวมุมถนน เสียงฝีเท้าของพวกมันสอดประสานเข้ากับจังหวะหัวใจที่เต้นรัวของเธอ “ค่ำคืนนี้พระจันทร์ไร้แสง... เหมาะแก่การสูญหายไปของคนบางคนนัก” เสียงแหบพร่าของชายคนหนึ่งดังขึ้นพร้อมกับมีดสั้นที่สะท้อนแสงไฟสลัวจากเสาไฟฟ้าข้างทาง เฟยฉีหยุดชะงัก เธอพยายามรักษาความเยือกเย็น ดึงสติที่ฝึกฝนมาจากกลยุทธ์การทูตในราชสำนักมาใช้ “พวกเจ้าเป็นใคร หากต้องการทรัพย์สิน ข้ามีเพียงความว่างเปล่าที่จะมอบให้” “แต่พวกข้าต้องการชีวิตของ 'กุนซือ' ผู้รู้มากเกินไปต่างหาก” คมมีดพุ่งตรงมายังจุดตาย ทว่าก่อนที่มันจะเฉียดผิวขาวนวลของหญิงสาว เงาร่างสูงใหญ่สายหนึ่งก็พุ่งทะยานเข้ามาดั่งสายฟ้าแลบ ฉินหานในชุดเครื่องแบบหน่วยข่าวกรองที่ดูทะมัดทะแมงปรากฏตัวขึ้น เขาไม่ปล่อยให้ใครทันตั้งตัว มือหนาคว้าข้อมือของนักฆ่าแล้วบิดจนกระดูกลั่นดังเปรี๊ยะ ก่อนจะเหวี่ยงร่างนั้นกระเด็นไปกระแทกกำแพงอิฐอย่างรุนแรง ฉินหานยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้าเฟยฉี แผ่นหลังกว้างของเขากลายเป็นปราการที่แข็งแกร่งที่สุดในยามนี้ ไอสังหารที่แผ่ออกมาจากตัวเขานั้นรุนแรงจนกลุ่มอันธพาลต่างล่าถอยด้วยความหวาดกลัว “ใครที่คิดจะแตะต้องคนของข้า... ก็เท่ากับประกาศสงครามกับขุมนรก” เสียงของเขาทุ้มต่ำและเย็นเยียบดุจน้ำแข็งที่กัดกินลึกลงไปในกระดูก เมื่อกลุ่มคนพวกนั้นวิ่งหนีไปจนหมดสิ้น ความเงียบงันก็กลับมาเยือนอีกครั้ง ฉินหานหันกลับมามองเฟยฉี แววตาที่เคยแข็งกร้าวและไร้ความรู้สึกในยามปกติ บัดนี้กลับไหววูบราวกับเปลวเทียนที่ถูกลมพัด เขาขยับเข้ามาใกล้จนเฟยฉีได้กลิ่นอายจางๆ ของยาสูบและเหล้าแรงที่เขาชอบดื่มเพื่อกลบความอ่อนล้า “เจ้าบาดเจ็บหรือไม่” เขาเอ่ยถาม สุ้มเสียงนั้นแฝงความกังวลที่เขาเองก็คงไม่ยอมรับออกมา เฟยฉีสบตาเขานิ่ง “ทำไมท่านถึงต้องช่วยข้า... ในเมื่อท่านเองก็รู้อยู่เต็มอกว่าข้ามีผลประโยชน์ที่อาจขัดต่อภารกิจของท่าน” ฉินหานก้าวเข้ามาอีกหนึ่งก้าว มือหนาเกลี่ยปอยผมที่ปรกหน้าผากมนของเธอออกช้าๆ สัมผัสที่ปลายนิ้วนั้นอบอุ่นผิดกับความเย็นชาที่เขาสร้างขึ้นเป็นเกราะกำบัง “เพราะท่ามกลางสงครามที่แสนสกปรก... เจ้าคือสิ่งเดียวที่ข้ายังรู้สึกว่ามันมีความหมายต่อลมหายใจของข้า” ถ้อยคำนั้นสั่นคลอนหัวใจของกุนซือหญิงผู้แกร่งกล้า เฟยฉีเม้มริมฝีปากแน่น เธออยากจะขัดขืน อยากจะรักษาท่าทีที่ถือตัว แต่ในวินาทีที่เขาสวมกอดเธอเบาๆ ท่ามกลางแสงไฟสลัวที่กระพริบถี่ราวกับจะดับลงนั้น เธอกลับเลือกที่จะซบหน้าลงบนอกแกร่งของเขา ทว่า... ในขณะที่หัวใจเริ่มเปิดรับ ความจริงอันโหดร้ายก็ปรากฏขึ้น เมื่อเฟยฉีเหลือบไปเห็นเงาของใครบางคนยืนสังเกตการณ์อยู่บนดาดฟ้าตึกฝั่งตรงข้าม แสงสะท้อนจากเลนส์กล้องส่องทางไกลวาววับขึ้นเพียงชั่วครู่ ก่อนที่บุคคลปริศนานั้นจะทิ้งซองจดหมายฉบับที่สามลงมายังพื้นเบื้องล่าง จดหมายฉบับนั้นร่วงลงสู่เท้าของเฟยฉีพอดี เมื่อเธอหยิบขึ้นมาดู ลายมือที่คุ้นตาบนหน้าซองกลับทำให้เลือดในกายของเธอเย็นเฉียบ มันคือตราประทับขององค์กรที่เธอพยายามหนีมาตลอดชีวิต... และเนื้อความด้านในที่เธอเห็นผ่านรอยฉีกเพียงครู่เดียว กลับเขียนไว้ชัดเจนว่า 'ภารกิจสังหารท่านอ๋องฉินหาน เริ่มต้นขึ้นในคืนนี้' เฟยฉีตัวสั่นเทา เธอเงยหน้ามองฉินหานที่ยังคงกอดเธอไว้แน่นด้วยความรักที่เพิ่งจะเริ่มเบ่งบาน แต่ในมือของเธอ จดหมายมรณะฉบับนั้นกลับกลายเป็นโซ่ตรวนที่กำลังรัดคอพวกเขาไว้ด้วยกัน ฉินหานเลิกคิ้วมองท่าทีที่เปลี่ยนไปของเธอ “เฟยฉี... เจ้าซ่อนอะไรไว้อีกอย่างนั้นหรือ” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านมิติกาลเวลามาถึงจุดพลิกผันนี้นะคะ ส้มหวานมิติลับสัญญาว่าจะพาไปพบกับความเข้มข้นในตอนหน้าค่ะ