กลยุทธ์ต้อนเข้ามุม

รอยหมึกสีชาดบนฎีกาลับยังไม่ทันแห้งสนิทดี กลิ่นอายของความตายก็ลอยอบอวลอยู่ทั่วห้องโถงรับรองของจวนอ๋องแล้วค่ะ "เจ้าคิดว่าความลับในหีบใบน้น่ากลัวเพียงใดหรือ หลินเฟยฉี?" เสียงทุ้มต่ำราวกับน้ำแข็งขั้วโลกเอ่ยขึ้น ทว่าแฝงไว้ด้วยความเย้ยหยัน ฉินหานในชุดสากลสีเทาเข้มตัดเย็บประณีตตามแบบฉบับเจ้าหน้าที่ระดับสูงของยุคเจ็ดสิบ ยืนพิงเสาไม้แกะสลักลวดลายมังกร ดวงตาคมกริบดั่งเหยี่ยวจ้องมองสตรีตรงหน้า ราวกับต้องการทะลวงผ่านผิวเนื้อเข้าไปสำรวจจิตวิญญาณที่ซ่อนอยู่ภายใน หลินเฟยฉีมิได้สะดุ้งสะเทือน นางยังคงนั่งสงบนิ่งอยู่บนเก้าอี้ไม้จันทน์แดง ปลายนิ้วเรียวดั่งลำหญ้าคาบรรจงจัดระเบียบชายเสื้อคลุมผ้าไหมปักลายเมฆมงคลสีชาดของตนอย่างเชื่องช้า ท่าทีเยือกเย็นราวกับสายน้ำในฤดูเหมันต์นี้ ช่างตัดกันอย่างสิ้นเชิงกับบรรยากาศตึงเครียดรอบตัว "ความลับก็เปรียบเสมือนสุราหมัก ยิ่งเก็บไว้นาน ยิ่งส่งกลิ่นหอมหวล... หรือไม่ก็กลายเป็นพิษร้ายที่พร้อมจะแผดเผาผู้ถือครองให้มอดไหม้ไปพร้อมกันเพคะ ท่านอ๋อง" นางเงยหน้าขึ้นสบตาเขา รอยยิ้มบางเบาที่มุมปากช่างงดงามราวกับบุปผาที่ผลิบานท่ามกลางหิมะโปรราย แต่กลับซ่อนคมดาบไว้ในคำพูดอย่างแนบเนียน ฉินหานแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ ก้าวเท้าเข้ามาใกล้ทีละน้อย แรงกดดันจากอดีตแม่ทัพผู้เคยนำทัพนับแสนแผ่ซ่านออกมารอบตัว จนอากาศในห้องแทบจะหนาแน่นจนหายใจไม่ออก ทว่าเฟยฉีหาได้ถอยร่นไม่ นางเพียงแต่เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ปล่อยให้กลิ่นอายบุรุษผู้ทรงอำนาจเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นหอมจางๆ ของยาสูบและสนเข็มบนกายเขา "เจ้าจงใจปล่อยข่าวเรื่องบัญชีลับของกรมคลัง เพื่อล่อให้สุนัขจนตรอกอย่างใต้เท้าจางเผยหางออกมาสินะ" ฉินหานโน้มตัวลงมา กระซิบข้างใบหูของนาง จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นร้อนที่รินรดอยู่บนลาดไหล่ "เล่นกับไฟเช่นนี้ ไม่กลัวว่ามือเรียวคู่นั้นจะถูกแผดเผาจนไม่เหลือแม้แต่กระดูกหรอกหรือ" "หากไม่มีไฟ แล้วเราจะแยกแยะได้อย่างไรเพคะว่าสิ่งใดคือทองแท้ สิ่งใดคือเศษโลหะ" เฟยฉีเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าหนักแน่นทุกถ้อยคำ นางหันไปสบตาเขาในระยะประชิด นัยน์ตาดำขลับคู่นั้นล้ำลึกเกินกว่าที่ผู้ใดจะคาดเดา "ใต้เท้าจางเป็นสุนัขที่ซื่อสัตย์ต่อเจ้านายเงา ย่อมตื่นตระหนกเมื่อเห็นเหยื่อล่อปรากฏ ยิ่งเราบีบต้อนให้มุมอับแคบลงเท่าใด ความหวาดระแวงก็จะกัดกินจิตใจเขามากเท่านั้น ในที่สุด... เขาก็จะวิ่งไปหาผู้เป็นนายที่แท้จริงด้วยความตื่นกลัว และนั่นคือเวลาที่เราจะได้เห็นเงาหัวที่แท้จริงของผู้ชักใยอยู่เบื้องหลัง" คำพูดของนางเฉียบคมดั่งใบมีดที่อาบยาพิษ ฉินหานชะงักไปชั่วขณะ ดวงตาคมกริบฉายแววพึงพอใจลึกซึ้งระคนทึ่ง สตรีในอาภรณ์โบราณที่หลงยุคมาอยู่ในดินแดนแห่งนี้ มิใช่เพียงแค่ดอกไม้ประดับจวน แต่นางคือหมากตัวสำคัญที่เดินเกมได้อย่างงดงามยิ่งกว่าบุรุษผู้ผ่านสนามรบเสียอีก "เจ้ามั่นใจนักหรือว่าเขาจะติดกับ?" ฉินหานทดสอบนางต่อ "คนเราเมื่อจนตรอก มักจะคว้าทุกสิ่งแม้กระทั่งฟางเส้นสุดท้ายเพคะ" เฟยฉีลุกขึ้นยืนช้าๆ ความสูงของนางอยู่ในระดับที่ไหล่ชนพอดีกับอกแกร่งของเขา นางเอื้อมมือไปหยิบถ้วยชาอุ่นๆ ที่วางอยู่บนโต๊ะ ส่งให้เขาด้วยกิริยาอันอ่อนช้อยงดงามตามธรรมเนียมราชสำนักเก่า "คืนนี้... สายรายงานจากทางใต้จะส่งมาถึง หากใต้เท้าจางไม่เคลื่อนไหว ข้าก็คงต้องยอมรับว่าข้าประเมินเขาต่ำไป แต่หากเขาขยับ..." นางเว้นจังหวะไว้เพียงนิด ปล่อยให้รอยยิ้มลึกล้ำแต่งแต้มบนริมฝีปากสีชาด "...หัวใจของเกมนี้ก็จะตกอยู่ในกำมือของเราอย่างสมบูรณ์แบบเพคะ" ฉินหานรับถ้วยชามาจากมือนาง ปลายนิ้วแกร่งสัมผัสโดนปลายนิ้วเรียวนุ่มโดยบังเอิญ ความอบอุ่นสายหนึ่งแล่นริ้วผ่านหัวใจที่ด้านชามานานแรมปี เขามองสตรีตรงหน้าด้วยสายตาที่ลึกล้ำเกินกว่าจะคาดเดา ความรู้สึกพึงพอใจและหวาดระแวงผสมปนเปกันอยู่ในอก ทว่าก่อนที่เขาจะได้เอื้อนเอยสิ่งใดออกมา *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งตามด้วยฝีเท้าเร่งรีบขององครักษ์เงาที่ประจำการอยู่ด้านนอก บรรยากาศในห้องเปลี่ยน30องศาเซลเซียสทันที "ท่านอ๋อง! เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ!" เสียงรายงานดังลอดเข้ามาด้วยความตื่นตระหนก "สายลับที่เราส่งไปประกบตัวใต้เท้าจาง ส่งสัญญาณฉุกเฉินระดับสูงสุด... ใต้เท้าจางถูกลอบสังหารในห้องหนังสือขณะกำลังเผาเอกสารสำคัญ และก่อนที่เขาจะสิ้นใจ... เขาได้สลักตัวอักษรเลือดไว้บนพื้นเป็นชื่อของ 'คนสนิท' ข้างกายท่านอ๋องเอง!" ฉินหานหรี่ตาลงทันที รังสีสังหารแผ่ซ่านออกมาจากร่างดั่งพายุหมุน ทว่าเมื่อเขาหันกลับไปมองหลินฉี ใบหน้านั้นกลับปราศจากความตกใจ มีเพียงรอยยิ้มเยือกเย็นที่ระบายขึ้นช้าๆ ราวกับนางคาดการณ์ฉากจบนี้ไว้อยู่แล้ว... ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านกาลเวลามา ณ ที่นี้นะคะ