พบพานดวงตาที่คุ้นเคย

กลิ่นอายของกระดาษหนังสือพิมพ์เก่าผสมผสานกับกลิ่นชาอู่หลงชั้นดีลอยวนอยู่ในห้องทำงานเล็กๆ ของสถานีตำรวจภูธรมณฑลซีเป่ย บรรยากาศรอบกายอึมครึมราวกับเมฆฝนที่ตั้งเค้าในฤดูใบไม้ร่วง "ระวังคำพูดของเจ้าให้ดี หลินเฟยฉี" ฉินหานโน้มใบหน้าลงมา กระซิบข้างใบหูของนางด้วยน้ำเสียงพร่าต่ำที่เยือกเย็นจนน่ากลัว "เกมการเมืองของเจ้ามันเล่นกับไฟ และข้าเกรงว่าไฟกองนั้นจะเผาร่างอันบอบบางของเจ้าจนมอดไหม้ไปเสียก่อน" ลมหายใจอุ่นที่เป่ารดต้นคอทำให้เส้นขนทั่วร่างของหลินเฟยฉีลุกชัน แต่นางหาได้แสดงความหวาดกลัวออกมาไม่ หญิงสาวค่อยๆ เอี้ยวคอมองกลับไป สบตาเข้ากับนัยน์ตาคู่คมกริบที่แฝงไปด้วยประกายไฟแห่งความดุร้ายและคุ้นเคยอย่างประหลาด ดวงตานั้น... มันมิใช่ดวงตาของเจ้าหน้าที่รัฐในยุคทศวรรษที่เจ็ดสิบผู้เติบโตมากับอุดมการณ์คอมมิวนิสต์ แต่มันคือดวงตาของพญาเหยี่ยวแห่งแดนประจิม อดีตท่านอ๋องผู้เคยบัญชาการกองทหารนับแสนในสนามรบสีชาด หัวใจของเฟยฉีกระตุกวูบ แต่นางยังคงรักษาความสงบนิ่งบนใบหน้าไว้ได้อย่างแนบเนียน รอยยิ้มบางเบาถูกจุดขึ้นที่มุมปากอย่างท้าทาย นางแสร้งยกมือขึ้นจัดปกเสื้อโค้ทผ้าสักหลาดสีเทาเข้มของตนเองให้เข้าที่ กิริยาท่าทางนั้นมีความเย่อหยิ่งและสง่างามแบบสตรีสูงศักดิ์ในราชสำนักโบราณหลงเหลืออยู่เต็มเปี่ยม แม้ในย่างก้าวนี้พวกนางจะอยู่ท่ามกลางตึกอิฐบล็อกและโต๊ะทำงานไม้ทึบๆ ของยุคปัจจุบัน "ท่านเองก็ระวังตัวไว้เถอะค่ะ กองไฟบางกอง... หากเข้าใกล้จนเกินไป ผู้ที่มือพุพองและแหลกสลายอาจมิใช่ข้า แต่เป็นท่านผู้ถือคบเพลิงต่างหาก" เฟยฉีเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าเฉียบคมดึงดูดทุกโสตประสาทของผู้ฟัง ฉินหานหรี่ตาลงเล็กน้อย รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากหนา เขาผละตัวถอยห่างออกไปเล็กน้อย กวาดสายตามองสำรวจเรือนร่างระหงในชุดโค้ทเข้ารูปที่ตัดเย็บอย่างประณีตบรรจง แม้ในยุคสมัยที่ผู้คนต่างสวมใส่ชุดสากลเรียบง่ายเพื่อแสดงความเท่าเทียม แต่หลินเฟยฉีกลับทำให้เสื้อผ้าธรรมดาเหล่านี้ดูราวกับชุดผ้าไหมปักดิ้นทองราคาแพงจากห้องเครื่องหลวง นางมีความสามารถในการดัดแปลงและเลือกสวมใส่เครื่องแต่งกายที่ขับเน้นทรวดทรงและสง่าราศีของตนเองให้โดดเด่นสะดุดตาเสมอ ซึ่งนี่คือสิ่งที่เจ้าหน้าที่ระดับสูงอย่างเขาจับตามองมาโดยตลอด "เจ้ามีความลับ... หลินเฟยฉี" ฉินหานเอ่ยขึ้นอีกครั้ง น้ำเสียงเจือความระแวดระวัง ขณะที่มือหนากำแฟ้มเอกสารในมือแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาว "หญิงสาวชาวบ้านจากหมู่บ้านห่างไกล เหตุใดจึงมีความรู้เรื่องกลยุทธ์การค้าและการต่างประเทศเหนือกว่าบัณฑิตจบใหม่จากมหาวิทยาลัยหลวง... อ๊ะ ไม่สิ ข้าหมายถึงมหาวิทยาลัยเป่ย징" เฟยฉีแอบลอบถอนหายใจยาวในใจ เกือบไปแล้ว... เมื่อครู่เขาเกือบจะหลุดปากพูดถึงเรื่องราวในอดีตชาติออกมา ชายผู้นี้มีความทรงจำหลงเหลืออยู่เช่นเดียวกับนาง มิหนำซ้ำยังจดจำทุกย่างก้าวและกลยุทธ์ที่นางเคยใช้ในราชสำนักได้ขึ้นใจ "ความรู้ย่อมหาได้จากตำราค่ะท่านหัวหน้าฉิน หากท่านใช้เวลาอ่านหนังสือให้มากเท่ากับที่ใช้เวลามาคอยจับผิดข้า ท่านอาจจะเข้าใจกลยุทธ์ที่ข้าเสนอในการพัฒนาเศรษฐกิจของคอมมูนนี้เร็วกว่าที่เป็นอยู่" เฟยฉีกล่าวตอกกลับด้วยวาจาเชือดเฉือน นางหยิบแฟ้มรายงานแผนผังการจัดสรรเสบียงธัญญาหารขึ้นมาเปิดดูผ่านๆ ดวงตากลมโตคู่สวยกวาดมองตัวเลขและสถิติต่างๆ อย่างรวดเร็ว สมองอันชาญฉลาดประมวลผลราวกับเครื่องจักรกลราคาแพง "อีกอย่าง... แผนการกระจายเมล็ดพันธุ์ที่ท่านตีกลับมาเมื่อวาน หากไม่ปรับแก้ตามที่ข้าเสนอ เกรงว่าฤดูเก็บเกี่ยวหน้า ราษฎรครึ่งมณฑลคงต้องอดอยากปากแห้ง และเมื่อถึงเวลานั้น ความรับผิดชอบทั้งหมดคงตกอยู่ที่โต๊ะทำงานตัวนี้ของท่านกระมังคะ" ฉินหานนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ ดวงตาคมกริบจับจ้องใบหน้างดงามที่เชิดขึ้นเล็กน้อยอย่างถือดี ความดื้อรั้นและเย่อหยิ่งนี้ช่างเหมือนกับตอนที่นางเป็นกุนซือหญิงผู้คอยคัดค้านฎีกาของเขาในท้องพระโรงไม่มีผิดเพี้ยน สตรีผู้นี้ไม่เคยเกรงกลัวอำนาจใดในหล้า แม้ในย่างก้าวนี้จะไร้ซึ่งอำนาจทหารและกองกำลังองครักษ์ แต่นางก็ยังคงใช้ปัญญาเป็นอาวุธเชือดเฉือนผู้อื่นได้อย่างเลือดเย็น บรรยากาศภายในห้องเงียบงันลงชั่วขณะ มีเพียงเสียงพัดลมเพดานเก่าๆ ที่หมุนเอื่อยเฉื่อยส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดแข่งกับเสียงฝนที่เริ่มโปรยปรายลงมาด้านนอก ฉินหานก้าวเข้าไปประชิดตัวนางอีกครั้ง คราวนี้เขายื่นมือหนาออกไปวางทับบนแฟ้มเอกสารที่เฟยฉีถืออยู่ กักขังร่างเพรียวบางให้อยู่ระหว่างโต๊ะทำงานและอ้อมแขนของเขา กลิ่นอายบุรุษเพศที่คุ้นเคยผสมผสานกับกลิ่นชาเข้มๆ แผ่ซ่านเข้ามาจนเฟยฉีรู้สึกอึดอัดเล็กน้อย แต่นางเลือกที่จะไม่ถอยหลังหนี นางเงยหน้าขึ้นสบตาเขาตรงๆ ปลายจมูกของทั้งคู่ห่างกันเพียงคืบเดียว "เจ้ากล้าท้าทายข้าถึงเพียงนี้เชียวหรือ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยชิดริมฝีปากของนาง ลมหายใจอุ่นร้อนรดรินอยู่บนพวงแก้มขาวเนียน "ข้าเพียงแต่พูดความจริงค่ะท่านอ๋อง... เอ่อ ท่านหัวหน้าฉิน" เฟยฉีจงใจเน้นเสียงแก้คำเรียกขาน นางยิ้มเยาะที่มุมปากอย่างไม่เกรงกลัว "หรือว่าความจริงมันบาดหูท่าน จนทำให้ท่านต้องใช้ระยะประชิดเช่นนี้เพื่อข่มขู่ข้ากันคะ" ฉินหานจ้องมองริมฝีปากอิ่มสีระเรื่อที่เอื้อนเอ่ยถ้อยคำท้าทาย ความรู้สึกแปลกประหลาดตีรวนขึ้นในอก ทั้งโกรธเคือง ทั้งหลงใหล และโหยหาอย่างสุดซึ้ง ในอดีตเขามีอำนาจเหนือผู้คนนับหมื่น แต่กลับไม่เคยสยบต่อสลับซับซ้อนในหัวใจของสตรีผู้นี้ได้เลย มาในภพชาตินี้ นางก็ยังคงเป็นหนามแหลมคมที่ทิ่มแทงหัวใจเขาให้เจ็บแปลบและพองโตไปพร้อมๆ กัน "ระวังปากของเจ้าให้ดี หลินเฟยฉี..." ฉินหานกระซิบเสียงพร่า ปลาย นิ้วเรียวยาวเอื้อมไปเกลี่ยปอยผมที่หลุดลุ่ยข้างแก้มนางแผ่วเบา สัมผัสนั้นแฝงความอ่อนโยนที่ขัดแย้งกับแววตาดุร้ายอย่างสิ้นเชิง "ถ้าเจ้ายังกล้าลองดีกับข้าอีกครั้ง ข้าจะทำให้เจ้าลืมไม่ลงเลยว่า ข้าสามารถทำอะไรกับเจ้าได้บ้าง... ทั้งในอดีตชาติ และในชาตินี้" หัวใจของเฟยฉีสะท้านเฮือก นางรู้ดีว่าชายผู้นี้ไม่ได้ขู่ นางสัมผัสได้ถึงความจริงจังและอันตรายที่แผ่ออกมาจากตัวเขา แต่ในขณะเดียวกัน ความอบอุ่นจากปลายนิ้วที่สัมผัสแก้มก็ทำให้หัวใจที่ด้านชามาตลอดหลายปีในยุคสมัยอันแห้งแล้งนี้เริ่มสั่นไหว ก่อนที่เฟยฉีจะได้ทันเอ่ยคำใดโต้ตอบ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะสามครั้งติดต่อกันอย่างเร่งรีบ ตามด้วยเสียงรายงานของเจ้าหน้าที่เวรที่ยืนอยู่ด้านนอก "ท่านหัวหน้าฉินครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ!" เสียงตะโกนนั้นเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก "มีโทรศัพท์ด่วนจากสำนักงานใหญ่... แจ้งว่าพบเอกสารลับทางราชการที่สูญหาย ถูกส่งไปปรากฏอยู่บนโต๊ะทำงานของเลขาธิการพรรคประจำมณฑลแล้วครับ!" ฉินหานชะงัก นัยน์ตาคู่คมหันกลับมามองสบตากับหลินเฟยฉีทันที ความตึงเครียดพุ่งทะยานขึ้นถึงขีดสุดในพริบตา เอกสารลับฉบับนั้น... คือแผนยุทธศาสตร์ที่พวกเขาทั้งสองคนเพิ่งถกเถียงกันเมื่อครู่นี้เอง! ------------------------ *ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "ส้มหวานมิติลับ" มาโดยตลอดนะคะ*