การสอบคัดเลือก

“ถ้าเจ้าคิดว่าการสาดน้ำสกปรกใส่เสื้อผ้าข้าในวันสอบคัดเลือกจะทำให้ข้าขาดสมาธิได้... เจ้าคงประเมินค่าของ ‘เวลา’ ในสายตาข้าต่ำเกินไปเสียแล้วค่ะ หลินจู” มู่ซินไม่ได้ตื่นตระหนกกับคราบโคลนที่เปรอะเปื้อนชายเสื้อ แต่นางกลับยืนนิ่งสงบ แววตาคมกริบดุจใบมีดผ่าตัดจ้องมองไปที่ญาติผู้น้องที่ยืนบิดยิ้มด้วยความสะใจอยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว เสียงฝีเท้าของผู้เข้าสอบคนอื่นๆ ที่เร่งรีบมุ่งหน้าสู่โถงสอบไม่ได้อยู่ในโสตประสาทของนางเลยแม้แต่น้อย หลินจูแค่นหัวเราะ “สอบเข้าเป็นหมอทหารในมหาวิทยาลัยระดับมณฑลน่ะหรือ? สำหรับคนอย่างเจ้าที่วันๆ เอาแต่ขลุกอยู่กับกองสมุนไพรเน่าๆ ในป่า ก็แค่ความฝันลมๆ แล้งๆ เท่านั้นแหละมู่ซิน ดูสิ... สภาพเจ้าตอนนี้ ใครเขาจะกล้ารับเข้าสถาบันที่มีเกียรติขนาดนั้นกัน” มู่ซินไม่ตอบโต้ด้วยถ้อยคำ แต่เพียงขยับนิ้วเรียวงาม แสงสะท้อนจากเข็มทองคำเล่มบางที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อแวบผ่านตาหลินจูไปเพียงเสี้ยววินาที นางกดจุดเบาๆ ที่ข้อมือซ้ายของตนเอง ก่อนจะสะบัดชายเสื้อเพียงครั้งเดียว คราบโคลนที่ควรจะฝังแน่นกลับร่วงหล่นลงพื้นราวกับถูกปัดเป่าด้วยเวทมนตร์—ความจริงแล้วมันคือการใช้พลังปราณควบคุมมิติสมุนไพรฉีดสเปรย์สกัดพฤกษาล้างคราบที่นางเตรียมไว้ล่วงหน้า “ขอบคุณที่เตือนนะคะ” มู่ซินเดินผ่านร่างของหลินจูไปช้าๆ กลิ่นหอมจางๆ ของดอกไม้ป่าที่นางปรุงขึ้นเฉพาะตัวโชยเข้าจมูกของคนขี้อิจฉา ก่อนที่นางจะกระซิบเสียงเรียบ “แต่ระวังตัวไว้หน่อยเถอะค่ะ... คนที่ชอบเล่นกับโคลน มักจะลงเอยด้วยการจมลงไปในบ่อที่ตัวเองขุดไว้เสมอ” เมื่อก้าวเข้าสู่โถงสอบ บรรยากาศกดดันจากกระดาษข้อสอบและสายตาของเหล่ากรรมการคุมสอบไม่ได้ทำให้นางหวั่นไหว ในยุค 70 นี้ ความรู้ด้านการแพทย์แผนจีนที่นางสืบทอดมาจากบรรพชนเปรียบเสมือนอาวุธร้ายกาจ ในขณะที่คนอื่นกำลังคร่ำเคร่งกับการจำตำราตะวันตก แต่มู่ซินกลับเห็น ‘รอยโรค’ บนใบหน้าของอาจารย์ผู้คุมสอบท่านหนึ่งที่นั่งอยู่หน้าสุด *‘เส้นเลือดดำที่ขมับปูดโปน มือขวาสั่นเทาเล็กน้อย... อาการลมปราณติดขัดจากการตรากตรำทำงานหนักต่อเนื่องยาวนาน หากไม่รีบปรับสมดุลธาตุ อีกไม่เกินหนึ่งชั่วยาม ท่านผู้นี้ได้สลบคาเก้าอี้แน่’* มู่ซินหลับตาลงรวบรวมสมาธิ ปากกาในมือจรดลงบนกระดาษอย่างรวดเร็วและแม่นยำ ทุกคำตอบที่นางเขียนไม่ใช่แค่ตำรา แต่มันคือประสบการณ์การรักษาชีวิตผู้คนนับหมื่นในอดีตชาติ ความมั่นใจของนางแผ่ซ่านออกมาจนคนข้างๆ ถึงกับเหลียวมองด้วยความอิจฉา “เหว่ย... ท่านมาทำอะไรที่นี่คะ?” หลังจากการสอบรอบแรกสิ้นสุดลง มู่ซินเดินออกมายังมุมเงียบของระเบียงทางเดิน และพบกับชายหนุ่มในชุดเครื่องแบบทหารที่คุ้นเคย เฉินเหว่ยยืนพิงเสาไม้ สายตาที่มักจะเย็นชาของเขากลับอ่อนแสงลงเมื่อเห็นนาง “ข้ามาดู... ว่านกน้อยของข้าปีกกล้าขาแข็งพอที่จะบินข้ามกรงขังนี้หรือยัง” เขาหยิบขวดน้ำที่หุ้มด้วยผ้ากันความร้อนยื่นให้ “อย่าเพิ่งดีใจไป ข้อสอบวันนี้เป็นเพียงด่านแรก ที่เหลือคือการสอบปฏิบัติ ซึ่งพวกนั้นไม่ได้เตรียมอุปกรณ์ไว้ให้เจ้าแบบมาตรฐานหรอกนะ” มู่ซินรับน้ำมาถือไว้ ความอบอุ่นจากขวดส่งผ่านถึงฝ่ามือ “ข้าไม่ได้ต้องการอุปกรณ์มาตรฐานค่ะท่าน เฉินเหว่ย... การเป็นหมอที่ดี ไม่ได้ขึ้นอยู่กับเครื่องมือที่หยิบยืมมา แต่มันอยู่ที่หัวใจที่กล้าหาญที่จะแลกเปลี่ยนความตายกับชีวิต” เฉินเหว่ยจ้องมองนางด้วยสายตาที่ลึกซึ้งขึ้น “มีคนบางกลุ่มพยายามแทรกแซงผลคะแนนของเจ้า โดยเฉพาะคนที่ทำงานในกองสารวัตรทหาร พวกเขารู้ว่าเจ้ามีความสามารถเกินกว่าที่ใครจะควบคุมได้” มู่ซินขยับยิ้มที่มุมปาก เป็นยิ้มที่ทำให้คนมองรู้สึกหนาวสั่นไปถึงกระดูกสันหลัง “ให้พวกเขาทำไปเถอะค่ะ ยิ่งพวกเขาพยายามปิดกั้นทางเดินข้ามากเท่าไหร่ ข้าก็ยิ่งมีเหตุผลที่จะใช้ ‘เข็ม’ ของข้าเปิดทางด้วยตัวเองมากขึ้นเท่านั้น” ทว่า ทันใดนั้นเอง เสียงประกาศรายชื่อผู้มีสิทธิ์เข้าสอบสัมภาษณ์รอบตัดสินก็ดังขึ้นจากลำโพงที่ติดไว้กลางสนาม เสียงนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกของเจ้าหน้าที่ “ประกาศ... ขอยกเลิกรายชื่อผู้เข้าสอบลำดับที่ 42 หลินมู่ซิน เนื่องจากพบหลักฐานการปลอมแปลงเอกสารรับรองการศึกษา... และขอให้สารวัตรทหารเข้าควบคุมตัวผู้ต้องสงสัยทันที!” เฉินเหว่ยหันขวับไปทางต้นเสียงด้วยความโกรธจัด แต่มู่ซินกลับคว้าข้อมือเขาไว้แน่น แววตานางไม่ได้มีเศษเสี้ยวของความหวาดกลัว กลับกัน... มันเต็มไปด้วยประกายแห่งการล่า ร่างของเจ้าหน้าที่ทหารสามนายกรูเข้ามาล้อมรอบนาง ในขณะที่หลินจูเดินตามหลังมาด้วยรอยยิ้มที่เย้ยหยันที่สุดเท่าที่นางเคยทำ “คราวนี้เจ้าหนีไม่พ้นแล้ว มู่ซิน... ความลับเรื่องที่เจ้าแอบขโมยสูตรสมุนไพรของตระกูลไปขายจะถูกเปิดโปง!” มู่ซินค่อยๆ หมุนเข็มทองคำในมือที่ซ่อนไว้อย่างแนบเนียน พร้อมกับส่งสายตาเย็นเยียบไปให้กลุ่มทหารที่กำลังรุกคืบเข้ามา “ถ้าท่านอยากเห็น ‘ละครฉากใหญ่’ ที่จะเปลี่ยนโฉมหน้าประวัติศาสตร์โรงพยาบาลทหารแห่งนี้ ท่านก็แค่ยืนดูอยู่เฉยๆ ก็พอค่ะ... เพราะหลังจากนี้ จะไม่มีใครกล้ากล่าวหาข้าอีกต่อไป... แต่ไม่ใช่ด้วยกฎหมายของพวกเขา” นางขยับปากพูดด้วยเสียงที่เบาที่สุด แต่เฉินเหว่ยได้ยินชัดเจน “เตรียมใจไว้ให้ดีนะคะ... เพราะคนที่ข้ากำลังจะ ‘รักษา’ ต่อจากนี้ จะต้องแลกด้วยสิ่งที่ไม่ใช่เงินทอง...” นิ้วของมู่ซินดีดตัวออกไปเพียงเล็กน้อย และร่างของนายทหารคนแรกที่พุ่งเข้ามาก็แข็งค้างกลางอากาศ ราวกับถูกกระชากวิญญาณออกจากร่างในชั่วพริบตา! ...ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามเส้นทางชีวิตของหมอหญิงมู่ซิน และร่วมลุ้นไปกับการพลิกชะตาครั้งสำคัญในบทนี้ด้วยกันนะคะ!