งานวัดและคนพาล

“อย่าขยับ ถ้าไม่อยากให้เส้นชีพจรที่หัวใจของเจ้าขาดสะบั้นลงในสามวินาที” ปลายเข็มทองคำเรียวเล็กในมือของหลินมู่ซินสั่นระริกอยู่เหนือจุด ‘เสินเชว่’ บนอกซ้ายของชายฉกรรจ์ร่างยักษ์ กลิ่นคาวเลือดผสมกับกลิ่นสาบของป่าชื้นหลังหมู่บ้านยังคงอบอวล แต่นัยน์ตาของนางกลับราบเรียบดุจผิวน้ำในบึงลึก ขณะที่เหงื่อเย็นเยียบผุดซึมขึ้นตามไรผมของชายตรงหน้า คำสั่งเสียของชายชราที่พึ่งสิ้นใจยังคงดังก้องอยู่ในหู แต่นางไม่อาจยอมแพ้ หากจะตาย ก็ต้องตายอย่างมีเกียรติในฐานะแพทย์หญิงผู้ไม่เคยคุกเข่าให้ใคร หลินมู่ซินสะบัดข้อมืออย่างรวดเร็วเกินกว่าสายตามนุษย์จะมองทัน เข็มทองคำพุ่งวาบเข้าสู่จุดยุทธศาสตร์ ชายผู้นั้นเบิกตากว้าง ตัวแข็งทื่อราวกับรูปปั้นหินก่อนจะทรุดฮวบลงกับพื้นโดยไร้เสียงนางไม่ได้เสียเวลาแม้แต่นาทีเดียวในการเหลียวหลังกลับไปมองร่างที่ไร้วิญญาณเหล่านั้น นางกระโดดปราดเข้าสู่เงามืดของพงไพร จิตใต้สำนึกเชื่อมต่อกับมิติสมุนไพรในทันทีเพื่อพลางตัว งานวัดประจำปีของหมู่บ้านหงซิงในคืนนี้คึกคักไปด้วยเสียงประทัดและเสียงหัวเราะของชาวบ้านที่มารวมตัวกันดูงิ้วท่ามกลางแสงไฟจากตะเกียงน้ำมัน ทว่าสำหรับหลินมู่ซิน บรรยากาศรื่นเริงเหล่านี้ช่างห่างไกลเหลือเกิน นางแทรกตัวผ่านฝูงชนในชุดมอมแมมที่เพิ่งเปลี่ยนมา หวังจะใช้ความวุ่นวายนี้เป็นเกราะกำบังในการเข้าถึงแหล่งเสบียงในเมือง “มู่ซิน? เจ้ามาอยู่ที่นี่ได้ยังไง!” เสียงแหลมสูงที่คุ้นเคยดังแทรกขึ้นมาทันทีที่นางก้าวเท้าเข้าสู่เขตกางเต็นท์จัดงาน หลินจูยืนกอดอกอยู่ท่ามกลางกลุ่มชายหนุ่มท่าทางเกเร ใบหน้าที่แต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางราคาถูกบิดเบี้ยวด้วยความเหยียดหยาม “นึกว่าหนีเข้าป่าไปตายตามตาแก่ขี้โรคคนนั้นแล้วเสียอีก ที่แท้ก็ยังเป็นยัยกาลกิณีที่เกาะชายกระโปรงคนอื่นกินเหมือนเดิม!” ฝูงชนเริ่มขยับถอยห่างเป็นวงกว้าง ความเงียบงันเริ่มกัดกินบรรยากาศรอบข้าง ชายฉกรรจ์สามคนในกลุ่มของหลินจูขยับเข้ามาล้อมหน้าล้อมหลังนาง หนึ่งในนั้นคือ ‘เจ้าถิ่น’ ที่ขึ้นชื่อเรื่องความอำมหิตในตำบลนี้ มันแสยะยิ้มเผยฟันเหลืองกร้าน “หลินจูบอกข้าว่าเจ้าพกของดีติดตัวมาด้วย... ส่งตรานั่นมาซะ แล้วข้าจะปล่อยให้เจ้ากลับบ้านไปนอนร้องไห้ได้ตามสบาย” หลินมู่ซินไม่ได้แสดงความหวาดกลัว นางเพียงแต่ปัดฝุ่นที่ไหล่เสื้อเบาๆ ราวกับกำลังปัดฝุ่นละอองที่ไร้ความหมาย “ข้าไม่มีตราที่พวกเจ้าต้องการ และข้าก็ไม่มีอารมณ์จะเล่นสนุกกับสุนัขรับใช้ที่จำกลิ่นเจ้านายผิดคนเช่นพวกเจ้า” “นังนี่!” ชายร่างยักษ์ปรี่เข้ามา หมายจะคว้าคอเสื้อของนาง ทว่าในจังหวะที่มือหยาบกร้านจะถึงตัว หลินมู่ซินกลับหมุนตัวหลบด้วยท่วงท่าที่งดงามและพลิ้วไหวอย่างประหลาด นางก้าวเท้าเป็นเส้นทแยงมุม—เคล็ดวิชาฝ่ามือแปดทิศที่นางฝึกฝนมานับสิบปีในชาติก่อน—มือเรียวเล็กฉวยข้อมือของมันไว้มั่น ก่อนจะส่งแรงบิดผ่านจุดชีพจรบนข้อมือเพียงจุดเดียว *กร๊อบ!* เสียงกระดูกเคลื่อนลั่นท่ามกลางความเงียบ ชายผู้นั้นร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด ก่อนที่หลินมู่ซินจะกระแทกฝ่ามือเข้าที่กึ่งกลางแผ่นหลังจนร่างของมันกระเด็นไปฟาดกับโต๊ะไม้ขายขนมจนพังครืนลงมา “ใครอยากจะเป็นรายต่อไป?” นางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าแฝงไปด้วยแรงกดดันที่ทำเอาทุกคนที่อยู่ตรงนั้นต้องชะงักงัน หลินจูหน้าถอดสี ถอยหลังกรูดด้วยความหวาดกลัว “พวกเจ้า... พวกเจ้าทำอะไรนางไม่ได้เลยหรือไง! อัดมันสิ! ไปฆ่ามันเลย!” ทว่าในวินาทีที่ชายอีกสองคนกำลังจะชักมีดพกออกมา ความเงียบสงัดก็เข้าครอบงำพื้นที่นั้นอีกครั้ง แสงไฟจากตะเกียงวูบไหวราวกับจะดับลง ร่างของทหารหนุ่มในชุดสีเขียวเข้มก้าวออกมาจากเงามืดของศาลเจ้าประจำหมู่บ้าน ดวงตาคมกริบคู่นั้นจับจ้องมาที่หลินมู่ซินราวกับจะค้นหาคำตอบบางอย่าง “ถอยไป” เสียงของเฉินเหว่ยเย็นเยียบและทรงอำนาจจนชายฉกรรจ์เหล่านั้นถึงกับเข่าอ่อน “นางเป็นคนของหน่วยรักษาความปลอดภัยเขตพิเศษ... ใครที่กล้าแตะต้องนาง เท่ากับประกาศสงครามกับทางกองทัพ” หลินมู่ซินหันไปมองเฉินเหว่ย สายตาของทั้งคู่ประสานกัน ความสงสัยในตัวตนของเขาก่อตัวขึ้นในใจนางทันที เขารู้ได้อย่างไรว่านางมีตราประทับนั่น? และเขาเป็นใครกันแน่ที่กล้าอ้างชื่อกองทัพมาช่วยนางในสถานการณ์เช่นนี้ เฉินเหว่ยเดินเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นสมุนไพรจางๆ จากตัวนาง เขาโน้มตัวลงกระซิบข้างหูด้วยเสียงที่เบาจนได้ยินกันเพียงสองคน “เจ้าโง่มากที่เผยทักษะการต่อสู้ในที่สาธารณะ... แต่สิ่งที่น่ากลัวกว่าคนพวกนี้กำลังมาถึงแล้ว มู่ซิน... ในกระเป๋าสะพายที่เจ้าหยิบมาจากศพชายชราคนนั้น คือคำสั่งประหารชีวิตของคนทั้งตระกูลหลิน เจ้าจะเลือกทำอย่างไรต่อไป?” อวี้ซินหมอยายุค 70 หวังว่าบทนี้จะทำให้ทุกท่านลุ้นจนหัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะเหมือนกับมู่ซินนะคะ!