เปิดเผยความสามารถ

“หากเจ้ายังเอาแต่โวยวายโดยไม่ปล่อยให้ข้าตรวจดูอาการ ป้าหลี่คงได้สิ้นใจก่อนที่วิญญาณจะหลุดจากร่างจริงๆ แน่ค่ะ” น้ำเสียงเรียบเรื่อยทว่าเด็ดขาดของหลินมู่ซินดังขึ้นท่ามกลางเสียงอื้ออึงในลานกว้างของหมู่บ้าน ร่างบางในชุดผ้าฝ้ายเก่าซีดจางก้าวผ่านฝูงชนเข้าไปอย่างไม่เกรงกลัว นางไม่ได้สนสายตาดูแคลนของเหล่าชาวบ้านที่มองมา หรือท่าทางเย้ยหยันของหลินจูที่ยืนกอดอกอยู่ข้างๆ ราวกับรอชมละครฉากใหญ่ “แก! ยัยเด็กไร้ค่า แกจะทำอะไร!” หลินจูถลึงตาใส่ พลางขยับตัวเข้ามาขวางหน้า “นี่มันเรื่องความเป็นความตายของป้าหลี่นะ ถ้าแกทำอะไรผิดพลาดขึ้นมา ใครจะรับผิดชอบชีวิตคนทั้งคนได้” มู่ซินไม่แม้แต่จะปรายตาไปมองคู่ปรับนาง นางหยิบเข็มเงินเล่มบางออกมาจากแขนเสื้ออย่างรวดเร็ว—เข็มที่ดูธรรมดาในสายตาคนอื่น แต่สำหรับนาง มันคืออาวุธและเครื่องมือชุบชีวิตที่ผ่านการลับคมจากมิติส่วนตัวมานับครั้งไม่ถ้วน “ถ้าข้าไม่ทำ แล้วเจ้าจะทำอะไร? ยืนดูนางขาดใจตายอย่างนั้นหรือ?” มู่ซินย้อนกลับด้วยแววตาเย็นเยียบจนหลินจูชะงักไปชั่วขณะ ชาวบ้านโดยรอบต่างพากันเงียบกริบ ร่างของป้าหลี่ที่นอนบิดตัวอยู่บนพื้นดินแข็งเริ่มหน้าเขียวคล้ำ มือหนาหยาบกร้านของนางจิกเกร็งไปที่หน้าอกแน่น ลมหายใจแผ่วเบาและติดขัดจนแทบไม่ได้ยิน มู่ซินทรุดตัวลงคุกเข่าข้างคนไข้ นางไม่ได้ใช้เวลาสูญเปล่า ฝ่ามือเรียวบางกดลงที่จุดชีพจรที่คอเพื่อประเมินสถานการณ์ ก่อนจะจรดเข็มลงที่จุด 'เน่ยกว่าน' บนข้อมืออย่างแม่นยำ ทุกการเคลื่อนไหวของนางเปี่ยมไปด้วยท่วงท่าที่สง่างามและหนักแน่นราวกับเซียนหมอในตำนาน “นางกำลังมีภาวะหัวใจล้มเหลวเฉียบพลันจากอาการกำเริบของโรคเก่า” มู่ซินกล่าวขณะหมุนเข็มเบาๆ การถ่ายเทพลังปราณจากปลายนิ้วแทรกซึมผ่านเข็มลงสู่ร่างคนไข้ ความเย็นวาบกระจายไปทั่วจุดที่นางรักษา เฉินเหว่ยที่ยืนหลบมุมอยู่หลังต้นไม้ใหญ่หรี่ตามองภาพตรงหน้า มือหนากำกระชับเข็มขัดทหารแน่น ความรู้สึกทึ่งระคนแปลกใจแล่นพล่านในอก เขาเฝ้ามองหลินมู่ซินมานานพอจะรู้ว่านางเปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคน แววตาของนางในตอนนี้ไม่ได้มีความหวาดกลัวหรือความอ่อนแอเหลืออยู่เลย มีเพียงความมุ่งมั่นของ 'แพทย์ผู้เป็นใหญ่' เท่านั้น “นาง... นางกำลังทำอะไรน่ะ? ดูนั่นสิ ป้าหลี่หยุดดิ้นแล้ว!” ชาวบ้านคนหนึ่งร้องขึ้นด้วยความประหลาดใจ ไม่กี่อึดใจต่อมา ป้าหลี่ที่เคยตัวแข็งทื่อกลับเริ่มผ่อนคลาย ใบหน้าที่เคยเขียวคล้ำเริ่มเปลี่ยนเป็นสีระเรื่อขึ้นทีละน้อย มู่ซินดึงเข็มออกอย่างรวดเร็วและสะอาดตา ก่อนจะหยิบหยดน้ำจากขวดเล็กๆ ในมิติที่นางผสมสมุนไพรล้ำค่าไว้ป้ายลงที่ริมฝีปากของหญิงชรา “เอาล่ะ หายใจเข้าลึกๆ ค่ะป้าหลี่ อย่าเพิ่งขยับตัวแรง” เมื่อหญิงชราลืมตาขึ้นมองรอบข้างด้วยความมึนงง เสียงถอนหายใจยาวเหยียดด้วยความโล่งอกก็ดังไปทั่วทั้งลานกว้าง คนที่เคยสบประมาทต่างอ้าปากค้าง ส่วนหลินจูที่ยืนอยู่ข้างๆ หน้าซีดเผือด นางกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในเนื้อ ความอิจฉาริษยาแผ่ซ่านกัดกินใจนางยิ่งกว่าสิ่งใด “เป็นไปไม่ได้... ยัยเด็กนั่นมันแค่เคยอ่านตำราเก่าๆ ในบ้านไม่ใช่เหรอ?” หลินจูพึมพำกับตัวเองด้วยความหวาดหวั่น ทว่ามู่ซินไม่ได้ให้ความสนใจ นางเก็บเข็มลงในห่อผ้าอย่างใจเย็น ก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วกวาดสายตามองไปรอบวงล้อมของชาวบ้านที่ตอนนี้ต่างเริ่มเปลี่ยนท่าทีจากความสงสัยเป็นความศรัทธา “ข้าอาจจะเคยเป็นหลินมู่ซินที่อ่อนแอในสายตาพวกท่าน แต่ตั้งแต่วันนี้ไป... หากใครมีอาการเจ็บป่วยที่รักษาไม่หาย ข้าพอจะช่วยเหลือได้บ้าง แลกกับค่าตอบแทนที่เป็นวัตถุดิบทำอาหารหรือสมุนไพรก็พอ” ท่ามกลางความเงียบงันที่เต็มไปด้วยความชื่นชม ทันใดนั้น เสียงย่ำเท้าหนักๆ ของรองเท้าบูททหารก็ดังขึ้นจากทางเข้าหมู่บ้าน ผู้คนต่างพากันแยกออกเป็นสองทางด้วยความเกรงกลัว ชายวัยกลางคนในชุดเครื่องแบบเจ้าหน้าที่รัฐประจำอำเภอเดินนำหน้ากลุ่มคนเข้ามาพร้อมกับเอกสารในมือ ใบหน้าของเขาดูเคร่งขรึมและเต็มไปด้วยความไม่พอใจ “ใครคือหลินมู่ซิน?” ชายคนนั้นตะคอกถาม สายตาของเขาหยุดลงที่ร่างของหญิงสาวที่เพิ่งช่วยชีวิตคนไข้ไว้ได้สำเร็จ มู่ซินหันไปเผชิญหน้ากับเขาโดยไม่หลบสายตา “ข้าเองค่ะ มีธุระอันใดกับข้าหรือคะ?” ชายคนนั้นโยนซองเอกสารลงบนพื้นแทบเท้าของนาง เสียงกระดาษที่กระทบพื้นฟังดูหนักแน่นและเย็นชาจนคนรอบข้างสะดุ้ง “มีคนแจ้งมาว่าเจ้าลักลอบใช้วิชาแพทย์เถื่อนและครอบครองสมุนไพรต้องห้าม นี่คือหมายเรียกตัวเจ้าไปสอบสวนที่สถานีอำเภอในข้อหาฝ่าฝืนกฎระเบียบสาธารณสุข และขัดต่อคำสั่งของพรรค!” มู่ซินก้มมองซองเอกสารนั้น รอยยิ้มบางๆ ที่มุมปากของนางไม่ได้หายไป แต่มันกลับดูลึกลับและน่ากลัวกว่าเดิมในสายตาของเฉินเหว่ยที่กำลังจะก้าวออกมาจากเงามืดเพื่อปกป้องนาง ทุกอย่างเงียบกริบจนได้ยินเสียงลมหายใจของคนรอบข้าง ความหวังที่เพิ่งจุดติดขึ้นในใจชาวบ้านกลับดับวูบลงด้วยภัยร้ายที่มาถึงหน้าประตูบ้านเช่นนี้ มู่ซินเงยหน้าขึ้น สบตากับเจ้าหน้าที่คนนั้นด้วยแววตาที่คมกริบดุจใบมีด “ถ้าท่านยืนยันจะพาข้าไป... ท่านแน่ใจแล้วใช่ไหมคะ ว่าพรุ่งนี้เช้าอาการปวดเสียดที่ท้องด้านขวาของท่าน จะไม่ทำให้ท่านต้องร้องขอชีวิตข้าเสียก่อน?” อวี้ซินหมอยายุค 70 หวังว่าบทนี้จะทำให้ทุกท่านลุ้นจนหัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะเหมือนกับมู่ซินนะคะ!