สมุนไพรชุบชีวิต

“ปล่อยมือของเจ้าออกจากคอเสื้อของข้าเสีย หลินจู... ความอดทนของข้ามีขีดจำกัด และมันก็ไม่ได้มีไว้เพื่อรองรับความโง่เขลาของเจ้า!” หลินมู่ซินสะบัดแขนอย่างแรงจนหลินจูเซถลาไปกระแทกกับผนังไม้เก่าๆ ในกระท่อมร้างหลังสถานีอนามัย กลิ่นอับชื้นของฟางและหยาดฝนที่เกาะตามผนังไม่ได้ทำให้แววตาของแพทย์หญิงผู้ทะลุมิติมาหวั่นไหวแม้แต่น้อย นัยน์ตาดอกท้อของนางเรียบเฉย ทว่าแฝงไว้ด้วยความเย็นชาดุจน้ำค้างแข็ง “ความลับของเจ้ากับ ‘ชู้รัก’ อย่างงั้นหรือ?” มู่ซินเหยียดยิ้มที่มุมปาก มือเรียวบางขยับจัดปกเสื้อที่ยับยู่ยี่อย่างใจเย็น “ข้าไม่สนหรอกว่าเจ้าจะไปมั่วสุมกับใคร แต่ถ้าเจ้ากล้าดึงเอา ‘เฉินเหว่ย’ เข้ามาพัวพันกับการใส่ร้ายป้ายสีของเจ้าอีกแม้แต่ก้าวเดียว... เจ้าจะได้เห็นว่านิยามของการ ‘ไร้ที่ยืน’ ในหมู่บ้านแห่งนี้มันเป็นอย่างไร” “นางสารเลว! เจ้าคิดว่าเจ้าเป็นใคร!” หลินจูแผดเสียง น้ำเสียงที่เคยหวานหูบิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้น “เฉินเหว่ยมันก็แค่ทหารพิการที่รอวันตาย เจ้าจะปกป้องมันไปทำไม! อีกไม่นานเขาก็จะกลายเป็นศพเน่าๆ ในกองหญ้า แล้วข้าจะคอยดูว่าตอนนั้นเจ้าจะยังเชิดหน้าชูตาอยู่ในหมู่บ้านได้อีกนานแค่ไหน!” มู่ซินไม่ตอบโต้ด้วยวาจา นางก้าวเท้าสั้นๆ เข้าไปหาหลินจู ก่อนจะใช้นิ้วชี้กดลงไปที่จุดชีพจรตรงหัวไหล่ของอีกฝ่ายเบาๆ เพียงชั่ววูบที่หลินจูรู้สึกเหมือนไฟฟ้าช็อตแล่นผ่านร่างจนเข่าอ่อนทรุดลงไปกองกับพื้น นางทำได้เพียงอ้าปากค้างแต่ไม่มีเสียงเล็ดลอดออกมา “เงียบเสีย… แล้วภาวนาให้เฉินเหว่ยไม่เป็นอะไร มิเช่นนั้น ข้าจะทำให้เจ้าได้ลิ้มรสความเจ็บปวดที่แม้แต่หมอเทวดาก็ไม่อาจเยียวยา” มู่ซินทิ้งท้ายไว้เพียงเท่านั้น ก่อนจะหมุนตัวเดินออกจากกระท่อมไปท่ามกลางความมืดมิดของคืนเดือนดับ หัวใจของมู่ซินเต้นระรัวในอก ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะความกังวล นางรู้ดีว่าอาการบาดเจ็บของเฉินเหว่ยจากการปฏิบัติภารกิจลับนั้นสาหัสเพียงใด พิษที่แฝงอยู่ในบาดแผลนั้นไม่ใช่พิษธรรมดา แต่มันคือสารพิษที่สกัดจากพืชหายากในป่าลึกที่นางเคยพบในบันทึกโบราณของตระกูลหลินเมื่อชาติก่อน เมื่อไปถึงกระท่อมท้ายหมู่บ้าน กลิ่นคาวเลือดจางๆ ลอยมาเตะจมูกทันทีที่ผลักประตูเข้าไป ร่างของชายหนุ่มนอนนิ่งอยู่บนเตียงไม้ แผ่นอกที่เคยแกร่งกำยำขยับขึ้นลงแผ่วเบาจนแทบมองไม่เห็น ใบหน้าคมเข้มซูบตอบลงอย่างเห็นได้ชัด และที่น่าตกใจที่สุดคือรอยคล้ำสีม่วงที่ลามขึ้นมาถึงบริเวณลำคอ “เฉินเหว่ย... ข้าอยู่นี่แล้ว” มู่ซินเอ่ยเสียงนุ่ม นางรีบตรงเข้าไปหยิบชุดเข็มเงินออกมาจากมิติสมุนไพรในทันที มือของนางมั่นคงราวกับหินผาขณะจดจ่ออยู่กับการระบายเลือดพิษออกทางปลายเข็ม แต่นั่นยังไม่เพียงพอ พิษนี้ดื้อด้านเกินไป นางตัดสินใจรวบรวมสมาธิ เรียก ‘โสมพันปี’ และ ‘ดอกบัวหิมะทิพย์’ ออกมาจากชั้นวางสมุนไพรในมิติ นี่คือสมุนไพรที่นางพยายามเพาะเลี้ยงมาตลอดสัปดาห์ มันคือทางรอดเดียว มู่ซินบดสมุนไพรล้ำค่าเหล่านั้นด้วยความรวดเร็วและแม่นยำ กลิ่นหอมเย็นของมันตลบอบอวลไปทั่วห้อง นางปั้นมันเป็นยาเม็ดขนาดเล็กสีทองสุกสกาวก่อนจะประคองศีรษะของชายหนุ่มขึ้นมา “ดื่มเสีย...” นางพึมพำขณะป้อนยาเข้าปากเขา “ข้าไม่ยอมให้เจ้าตายในยุคที่ไร้ความยุติธรรมแบบนี้หรอกนะ เจ้ายังมีเรื่องที่ต้องสะสาง... และข้าเองก็ยังมีเรื่องที่อยากจะถามเจ้า” นิ้วเรียวของนางนวดคลึงเบาๆ บริเวณลำคอของเฉินเหว่ยเพื่อช่วยให้ยาไหลลงสู่ลำคอได้สะดวกขึ้น ทันใดนั้น ร่างของเขากระตุกอย่างรุนแรง มู่ซินรีบคว้าข้อมือเขาไว้แน่น พลังปราณที่นางสะสมมาจากการฝึกฝนในมิติถูกถ่ายทอดผ่านฝ่ามือเข้าไปเพื่อประคองธาตุไฟที่กำลังแตกซ่านในร่างของเขา ผ่านไปนานนับชั่วโมง กลิ่นคาวเลือดค่อยๆ จางหายไป แทนที่ด้วยกลิ่นหอมสะอาดของสมุนไพร รอยคล้ำที่ลำคอเริ่มจางลงเป็นสีชมพูจางๆ เฉินเหว่ยค่อยๆ ลืมตาขึ้น แววตาของเขาที่เคยหม่นแสงกลับมามีความนัยบางอย่างที่มู่ซินอ่านไม่ออก “เจ้า...” เสียงของเขาแหบพร่า “เจ้าทำแบบนี้... เพื่ออะไร?” มู่ซินถอนหายใจยาว วางถ้วยยาลงบนโต๊ะก่อนจะหันไปสบตากับเขา “เพื่อรักษาคนไข้ของข้าไงล่ะ นายทหาร” “ไม่ใช่แค่นั้น...” เขายันตัวลุกขึ้นนั่งอย่างยากลำบาก สายตาจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของนาง “เจ้ามีของดี... และเจ้ากำลังเอาตัวเข้าเสี่ยงเพื่อปกป้องคนอย่างข้า... เจ้าไม่รู้หรือว่าตอนนี้คนทั้งหมู่บ้านต่างก็จับตาดูเจ้าอยู่” มู่ซินยกยิ้มมุมปากอย่างท้าทาย “ถ้าข้ากลัวสายตาของคนเหล่านั้น ข้าคงไม่มายืนอยู่ตรงนี้ในฐานะ ‘หมอหญิง’ หรอกนะ” ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังผ่อนคลายลง ประตูกระท่อมก็ถูกกระแทกเปิดออกอย่างแรงจนบานพับแทบหัก เสียงฝีเท้าหนักๆ ของชายฉกรรจ์หลายคนดังขึ้น พร้อมกับเสียงประกาศกร้าวที่คุ้นหู “หลินมู่ซิน! เจ้าลักลอบผลิตยาเถื่อนและให้ที่พักพิงแก่ผู้ต้องสงสัยจารกรรมข้อมูลรัฐ! จงมอบตัวเสียดีๆ!” มู่ซินหันไปมองเฉินเหว่ยที่ใบหน้าเปลี่ยนเป็นเย็นชาในทันที และสิ่งที่ทำให้มู่ซินต้องชะงัก คือการที่เฉินเหว่ยหยิบตราประทับสีทองใบหนึ่งออกมาจากใต้หมอนแล้วยื่นให้มู่ซิน พร้อมกับกระซิบด้วยน้ำเสียงที่ทำให้นางถึงกับใจสั่น “นั่นไม่ใช่ทหารจากกองทัพ... พวกมันคือคนของ ‘คนผู้นั้น’ ที่ตามหาตรานี้มาตลอดสิบปี... เจ้าต้องหนีไป... ทิ้งข้าไว้ตรงนี้ แล้วใช้มิติของเจ้าหนีออกไปทางหลังป่าซะ!” ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของหมอหญิงมู่ซินในยุคที่เต็มไปด้วยอันตรายเช่นนี้นะคะ!