หอพักที่วุ่นวาย

"ถ้าคำว่า 'หมอ' ในพจนานุกรมของเธอมันหมายถึงการเอาความตายไปแลกกับการเลื่อนตำแหน่งละก็ ฉันเกรงว่าวิชาชีพแพทย์ในโรงพยาบาลแห่งนี้คงถึงคราวล่มสลายแล้วล่ะค่ะ" หลินมู่ซินวางกระเป๋าหนังเก่าๆ ลงบนเตียงเหล็กเสียงดัง *ปัง* สายตาคมกริบดุจใบมีดผ่าตัดตวัดไปมองร่างของหลินจูที่ยืนกอดอกพิงขอบประตูห้องพักแพทย์หญิงด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ย บรรยากาศภายในห้องสี่เหลี่ยมแคบๆ ที่อบอวลไปด้วยกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อและอับชื้นดูจะบีบคั้นขึ้นมาทันที "ปากคอเราะร้ายเหมือนเดิมเลยนะพี่สาว" หลินจูแค่นหัวเราะ ปลายนิ้วเรียวสวยกรีดกรายไปตามขอบตู้เก็บเอกสาร "แต่ก็นะ... คนที่เพิ่งถูกส่งตัวมาฝึกงานในแผนกที่แทบไม่มีใครอยากแตะแบบนี้ ยังมีหน้ามาสั่งสอนฉันอีกเหรอ? ไม่รู้หรือไงว่าคืนนี้เวรดึกที่ตึกผู้ป่วยหนักน่ะ มีแค่ฉันกับเธอ... และถ้าหากเกิดเรื่อง 'ผิดพลาด' ขึ้นมา ใครกันแน่ที่จะต้องเป็นแพะรับบาป?" หลินมู่ซินไม่ตอบโต้ด้วยอารมณ์ นางเพียงแต่นั่งลงบนเตียง ค่อยๆ ปลดกระดุมเสื้อกาวน์สีขาวที่รีดจนเรียบกริบ แม้ในใจจะย้อนนึกถึงคำพูดปริศนาของคนลึกลับจากเหตุการณ์ก่อนหน้า... *ท่านจะเลือกถูกฝังไปพร้อมกับชายที่โง่เขลาผู้นี้?* เฉินเหว่ยหรือ? เขาไม่ใช่คนโง่เขลา แต่ในยุคสมัยที่การเมืองในโรงพยาบาลกัดกินทุกอย่างเช่นนี้ ความดีงามของเขากำลังกลายเป็นเป้ากระสุน "ถ้าเธอว่างมากจนต้องเอาเวลามาขู่ฉัน แทนที่จะไปทบทวนตำราสมุนไพร ฉันแนะนำว่าให้ไปเช็กประวัติผู้ป่วยเตียง 402 จะดีกว่านะคะ" มู่ซินเอ่ยเสียงเรียบ สายตายังคงจับจ้องไปที่ขวดแก้วบรรจุยาที่นางแอบวางไว้ในมิติสมุนไพร "เพราะถ้าอาการเขาทรุดหนักเพราะความสะเพร่าของใครบางคน ฉันไม่คิดว่าตำแหน่งพยาบาลผู้ช่วยจะปกป้องเธอได้พ้นจากการถูกไล่ออกหรอกค่ะ" หลินจูชะงัก สีหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธจัด "เธอ! อย่ามาทำเป็นรู้ดี! ที่นี่ไม่ใช่คลินิกชนบทที่เธอจะมาเล่นบทนางเอกผู้เสียสละได้ตลอดไปหรอกนะ!" มู่ซินลุกขึ้นยืนช้าๆ ความสูงของนางทำให้หลินจูต้องแหงนมอง รัศมีเยือกเย็นที่หลินมู่ซินแผ่ออกมาไม่ใช่สิ่งที่หญิงสาวที่เติบโตด้วยการประจบสอพลอจะรับมือได้ "ฉันไม่ได้เล่นบทนางเอกค่ะ แต่ถ้าเธอจะใช้ฉันเป็นบันไดเหยียบขึ้นไปละก็... ระวังบันไดขั้นนั้นจะหักจนทำให้เธอตกลงไปในนรกก่อนที่ฉันจะทันได้ขยับตัวเสียอีก" ภายในห้องพักเริ่มเงียบลงจนได้ยินเสียงหยดน้ำจากก๊อกน้ำที่ปิดไม่สนิท ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของรองเท้าบูททหารก็ดังขึ้นที่หน้าประตู หญิงสาวทั้งสองต่างชะงัก หลินมู่ซินรับรู้ได้ถึงกลิ่นอายที่คุ้นเคย กลิ่นของป่าสนและยาสมุนไพรจางๆ ที่ติดตัวเฉินเหว่ยมาเสมอ เงาร่างสูงโปร่งก้าวเข้ามาในห้อง แสงไฟสลัวจากทางเดินทอดผ่านร่างของเขาจนเห็นเพียงเค้าโครงที่ดูดุดันและมั่นคง ดวงตาของเฉินเหว่ยไม่ได้มองหลินจูแม้แต่น้อย เขามุ่งตรงไปที่มู่ซิน ก่อนจะยื่นซองจดหมายสีน้ำตาลปิดผนึกแน่นหนาให้ "มีคนฝากมาให้คุณ" เสียงของเขาแหบพร่าและเย็นชา "และอย่าออกไปไหนคนเดียวในคืนนี้... สถานการณ์ที่ตึกศัลยกรรมเริ่มไม่ชอบมาพากลแล้ว" มู่ซินรับซองจดหมายมา มือของนางสัมผัสได้ถึงความร้อนที่แฝงอยู่ภายในจดหมายนั้น นางมองเฉินเหว่ยที่กำลังจะหันหลังกลับ แต่แล้วเสียงโทรศัพท์สายด่วนที่ตั้งอยู่บนโต๊ะกลางห้องก็ดังขึ้นเสียงดังสนั่นหวั่นไหวทำลายความเงียบ หลินจูรีบคว้าหูโทรศัพท์ขึ้นมาฟัง ใบหน้าของนางซีดเผือดลงในฉับพลัน ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก "ว่าไงนะ? เกิดอะไรขึ้นที่ห้องฉุกเฉิน... ใคร... ใครกันที่ถูกส่งตัวเข้ามากลางดึกแบบนี้?!" นางวางสายด้วยมือที่สั่นเทา หันมามองมู่ซินด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวสุดขีด "พี่มู่ซิน... คนที่ถูกส่งมา... คือเขา... เขาที่พี่เพิ่งจะพูดถึงเมื่อครู่นี้... เฉินเหว่ย... คนที่ถูกส่งเข้ามาคือหัวหน้าของหน่วยที่คุณสังกัดอยู่... เขาถูกลอบทำร้ายในสภาพที่แทบไม่มีลมหายใจ!" มู่ซินรู้สึกเหมือนหัวใจถูกบีบจนแทบหยุดเต้น เมื่อนางก้มลงมองซองจดหมายในมือที่เฉินเหว่ยเพิ่งส่งให้ ตราประทับบนซองนั้นไม่ใช่ตราของทางราชการ แต่มันเป็นตราสัญลักษณ์ของตระกูลที่นางพยายามหนีให้พ้นมาตลอดตั้งแต่วันแรกที่ทะลุมิติมาที่นี่! อวี้ซินหมอยายุค 70 หวังว่าบทนี้จะทำให้คุณรี้ดทุกท่านตื่นเต้นจนวางไม่ลงนะคะ