สู่เมืองหลวงกว้างใหญ่

"เจ้าคิดว่าคนอย่างหลินมู่ซินจะยอมก้มหัวให้พวกสวะชั้นต่ำเช่นพวกเจ้าหรือ? ต่อให้ไม่มีเฉินเหว่ยอยู่ตรงนี้ เข็มทองคำในมือข้าก็คมพอที่จะฝังพวกเจ้าลงในหลุมศพที่พวกเจ้าขุดเอง!" เสียงของหลินมู่ซินเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งจากยอดเขาเหมันต์ สายตาของนางจดจ้องไปยังชายฉกรรจ์สามคนที่ล้อมวงเข้ามาในมุมมืดของตรอกสถานีรถไฟ บรรยากาศรอบตัวนางสั่นสะเทือน ความรู้สึกร้อนผ่าวจากกระเป๋าใส่เข็มทองคำในแขนเสื้อไม่ใช่เรื่องบังเอิญ แต่มันคือปฏิกิริยาของ 'จิตวิญญาณโอสถ' ที่กำลังตื่นขึ้นเพื่อตอบรับกับแรงอาฆาตที่พุ่งเข้าใส่ "นังผู้หญิงปากดี! เฉินเหว่ยหายไปไหนล่ะ? เห็นทีเขาคงทิ้งเจ้าไปหาที่ตายที่อื่นแล้วล่ะมั้ง" ชายหัวหน้ากลุ่มยิ้มแสยะ พลางชักมีดสั้นออกมา แรงสั่นสะเทือนในกระเป๋าทำให้มือของมู่ซินเริ่มเรืองแสงสีทองจางๆ นางกดริมฝีปากแน่น ความรู้สึกเจ็บจี๊ดที่ข้อมือคล้ายกับเข็มแต่ละเล่มกำลังเรียกร้องหาเลือด *เจ้าจะทำตัวอ่อนแอในที่ที่เต็มไปด้วยหมาป่าไม่ได้* นางเตือนตนเองในใจ ก่อนจะสะบัดมือเพียงครั้งเดียว เข็มทองคำสามเล่มพุ่งออกจากแขนเสื้อราวกับมีชีวิต พวกมันไม่ได้พุ่งไปที่หัวใจ แต่พุ่งเข้าใส่จุด 'จี๋เฉวียน' ใต้รักแร้ของชายทั้งสามพร้อมกันอย่างแม่นยำ *ตุบ!* ทั้งสามทรุดฮวบลงกับพื้น แขนขวาชาด้านไร้ความรู้สึก มู่ซินก้าวเข้าไปใกล้โดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย นางไม่ได้ฆ่าพวกมัน แต่นางใช้วิชาฝังเข็มชั้นสูงปิดกั้นเส้นประสาทการเคลื่อนไหวชั่วคราว พร้อมกับคว้าปกเสื้อของชายหัวหน้ากลุ่มไว้ "บอกมา... หลินจูให้พวกเจ้ามาดักรอข้าเพื่ออะไร? ถ้าคำตอบไม่เป็นที่พอใจ ข้าจะทำให้พวกเจ้าลืมวิธีเดินไปตลอดชีวิตที่เหลือ" "แก... แกมันปีศาจ!" ชายคนนั้นครางด้วยความหวาดกลัว ก่อนจะยอมคายความลับออกมา "นางบอกว่า... นางบอกว่าวันนี้รถไฟจะดีเลย์ และถ้ากำจัดเจ้าได้ ของในกระเป๋านั่นจะตกเป็นของนาง... นางกำลังมุ่งหน้าไปที่สถานีรถไฟหลวงเพื่อเตรียมแผนขั้นต่อไป!" มู่ซินปล่อยมือด้วยความรังเกียจ นางไม่ได้รีรอให้คนพวกนี้ฟื้นตัว แต่นางวิ่งมุ่งหน้าสู่สถานีรถไฟด้วยความเร็วที่เหนือมนุษย์ การหายตัวไปของเฉินเหว่ยทำให้ใจนางร้อนรุ่มดั่งไฟเผา แต่ในขณะเดียวกัน เข็มทองคำที่ส่งไออุ่นผ่านฝ่ามือนางนั้นกลับกำลังนำทางให้นางไปยังจุดที่ชะตากรรมของนางกับเมืองหลวงกำลังจะหลอมรวมกัน ... สถานีรถไฟในเมืองหลวงวุ่นวายกว่าที่คาด ผู้คนเบียดเสียดกันราวกับมด มู่ซินยืนอยู่ท่ามกลางความแออัด สายตาของนางกวาดหาใครบางคน ในจังหวะที่นางกำลังจะหันหลังกลับเพื่อตามหาเบาะแสของเฉินเหว่ย กลิ่นหอมจางๆ ของสมุนไพรที่คุ้นเคยก็โชยมาแตะจมูก กลิ่นของ 'หญ้าวิญญาณหิมะ' สมุนไพรที่ควรจะมีอยู่แค่ในมิติของนางเท่านั้น! นางพุ่งตัวตามกลิ่นนั้นไปจนถึงห้องพักรับรองวีไอพีที่ปิดตาย มู่ซินใช้เข็มทองคำสะเดาะกลอนประตูอย่างเงียบเชียบ ก่อนจะผลักประตูเข้าไป ทว่าภาพตรงหน้ากลับทำให้นางต้องหยุดชะงัก บนโต๊ะกลางห้องมีเอกสารลับทางการแพทย์วางอยู่หลายฉบับ และที่มุมห้อง หลินจูกำลังยืนคุยกับชายชุดดำในเครื่องแบบของหน่วยงานระดับสูงอย่างสนิทสนม ทว่าสิ่งที่ทำให้หัวใจของมู่ซินแทบหยุดเต้นคือภาพของเฉินเหว่ยที่ถูกมัดอยู่บนเก้าอี้ไม้ที่มุมมืดของห้อง เขาไม่ได้หายไปไหน แต่เขากำลังถูกขังไว้และดูเหมือนจะได้รับบาดเจ็บสาหัส! "หึ หลินมู่ซิน... ในที่สุดเธอก็มาถึงจนได้" หลินจูหันมายิ้มอย่างผู้ชนะ นางหยิบเข็มฉีดยาบรรจุของเหลวสีประหลาดขึ้นมา "ในยุคสมัยที่ต้องการความก้าวหน้าทางการแพทย์แบบนี้ ใครมีอำนาจมากกว่าคนนั้นคือผู้ชนะ และวันนี้... เข็มทองคำของเธอ จะต้องเปลี่ยนเจ้าของ!" มู่ซินกำกระเป๋าเข็มในมือแน่น แรงสั่นสะเทือนจากเข็มทองคำทวีความรุนแรงขึ้นจนเกิดเสียงดั่ง 'เสียงเพลงแห่งวิญญาณ' ดังระงมไปทั่วห้อง ทันใดนั้นเอง ชายชุดดำที่ยืนข้างหลินจูก็ถอดหมวกออก เผยให้เห็นใบหน้าที่หลินมู่ซินต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง! มันไม่ใช่ศัตรูที่นางคุ้นเคย แต่เป็นชายที่นางเคยช่วยชีวิตไว้ในสงครามยุคอดีต... บุคคลที่ควรจะตายไปตั้งแต่ร้อยปีที่แล้ว! และในจังหวะที่เขาหันมาสบตานาง เขากลับยกนิ้วขึ้นแตะปากเป็นเชิงสั่งให้เงียบ พร้อมกับกระซิบคำที่ทำให้มู่ซินต้องตัวแข็งทื่อ... "หมอหลิน... บัดนี้ท่านได้เวลาหวนคืนสู่ฐานะที่แท้จริงแล้ว หรือท่านจะเลือกถูกฝังไปพร้อมกับชายที่โง่เขลาผู้นี้?" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของหลินมู่ซินมาจนถึงตอนนี้นะคะ!