การค้ารายแรก

"ลดปืนลงเสียเถอะค่ะ กลิ่นน้ำมันปืนราคาถูกนั่นทำให้จมูกข้าแสบจนเกือบจะจามออกมา และเชื่อเถอะว่า... ถ้าท่านเหนี่ยวไกแม้แต่นิดเดียว เลือดของท่านจะนองพื้นก่อนที่กระสุนของท่านจะระคายผิวหนังข้าได้แม้แต่น้อย" หลินมู่ซินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ราวกับกำลังสนทนาเรื่องสภาพอากาศ ทั้งที่ปลายกระบอกปืนเย็นเฉียบยังคงจ่ออยู่ระหว่างคิ้วของนาง ดวงตาคู่คมดุจหงส์จ้องมองเข้าไปในรูมืดดำของลำกล้องอย่างไม่สะทกสะท้าน ชายชุดเทาที่ซ่อนตัวในพุ่มไม้ชะงักไปครู่หนึ่ง เขาสังเกตเห็นแววตาของหญิงสาวเบื้องหน้า—มันไม่ใช่แววตาของชาวบ้านธรรมดาในยุค 70 แต่มันคือแววตาของนักล่าที่เจนจัดผ่านความเป็นความตายมานับครั้งไม่ถ้วน นิ้วชี้ที่แตะบนไกปืนของเขาเริ่มสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ "เจ้าเป็นใคร... ในหมู่บ้านนี้ไม่มีใครกล้าขวางทางข้า" เสียงทุ้มต่ำเค้นออกมาจากลำคอ "ข้าก็แค่คนขายยาที่ผ่านทางมา" มู่ซินขยับยิ้มที่มุมปากอย่างเย็นชา มือเรียวบางของนางขยับเพียงเสี้ยววินาที—ประกายเข็มเงินพุ่งวาบผ่านอากาศราวกับสายฟ้าแลบ ปักเข้าที่จุดเส้นประสาทบริเวณข้อมือของชายคนนั้นแม่นยำดั่งจับวาง "อ๊าก!" ปืนกระบอกนั้นร่วงหล่นลงพื้นพร้อมกับเสียงร้องโหยหวน มู่ซินไม่รอช้า นางก้าวเข้าไปประชิดตัว ใช้เข่ากระแทกเข้าที่หน้าท้องของอีกฝ่ายจนทรุดลง ก่อนจะหยิบเอาบางอย่างในกระเป๋าเป้ที่ดูเก่าซอมซ่อออกมา นางไม่ได้ฆ่าเขา เพียงแค่ใช้จุดสกัดให้นิ่งไปสักพักเพื่อไม่ให้เป็นภาระต่อการเดินทางเข้าเมืองในวันนี้ มู่ซินปัดฝุ่นที่กระโปรงอย่างใจเย็น ก่อนจะหันหลังเดินมุ่งหน้าสู่ถนนใหญ่ เส้นทางสู่ตัวเมืองที่นางวางแผนไว้หลายวัน เมืองใหญ่ในยุค 70 เต็มไปด้วยความวุ่นวายและกลิ่นอายของยุคสมัยที่เพิ่งผ่านการเปลี่ยนแปลง มู่ซินปรับโฉมตัวเองด้วยการสวมผ้าคลุมหน้าบางๆ เพื่อปิดบังใบหน้าที่โดดเด่นเกินไป นางตรงดิ่งไปยัง "ร้านยาตระกูลเว่ย" ร้านยาที่เก่าแก่และซื่อตรงที่สุดในย่านนี้ "รับอะไรดีแม่นาง?" เถ้าแก่เว่ย ชายชราท่าทางใจดีสวมแว่นสายตาเงยหน้าขึ้นมอง มู่ซินไม่ได้ตอบทันที นางวางห่อสมุนไพรบนเคาน์เตอร์ไม้ขัดมัน กลิ่นหอมจางๆ ของโสมป่าที่ผ่านการบ่มเพาะในมิติพิเศษของนางตลบอบอวลไปทั่วร้าน เถ้าแก่เว่ยที่ทำหน้าเฉยเมยในคราแรกถึงกับวางสมุดบัญชีลง สายตาเบิกกว้างเมื่อเห็นรากโสมสีทองอร่ามที่วางอยู่เบื้องหน้า "นี่คือ... โสมป่าร้อยปี!" เสียงของเถ้าแก่สั่นเครือ "เจ้าได้มันมาจากไหน?" "มันไม่สำคัญว่าข้าได้มาจากไหน สำคัญที่ว่าร้านท่านต้องการมันหรือไม่" มู่ซินตอบนิ่งๆ "และข้ายังมีอีก... ไม่ใช่แค่โสม แต่เป็นสมุนไพรที่พวกท่านขาดแคลนมานาน" การเจรจาเป็นไปอย่างตึงเครียดแต่ทว่าราบรื่น มู่ซินแสดงทักษะการแยกแยะตัวยาที่ทำให้เถ้าแก่เว่ยถึงกับต้องคารวะนางในฐานะปรมาจารย์ด้านสมุนไพร ราคาสมุนไพรที่ตกลงกันได้นั้นสูงกว่าที่นางคาดไว้ แต่นั่นยังไม่ใช่เหตุผลที่ทำให้หัวใจของนางเต้นแรง ทว่า ในขณะที่เถ้าแก่เว่ยกำลังจะหยิบเงินมาจ่าย สายตาของมู่ซินเหลือบไปเห็นเงาร่างหนึ่งผ่านกระจกหน้าร้าน เขาเป็นชายหนุ่มท่าทางสุขุมในชุดเครื่องแบบทหารที่คุ้นตา เขากำลังเดินตรงเข้ามาทางนี้ด้วยท่าทีเร่งรีบ และที่สำคัญ... บนไหล่ของเขามีรอยเปื้อนเลือดจางๆ 'เฉินเหว่ย...' มู่ซินพึมพำในใจ ความรู้สึกสังหรณ์ใจบางอย่างก่อตัวขึ้น ชายหนุ่มผลักประตูเข้ามาในร้าน กลิ่นอายของความตายและสนามรบติดตัวเขามาด้วย เขาหันมาสบตากับมู่ซินโดยตรง แววตาของเขาไม่ได้มีความแปลกใจ มีเพียงความร้อนรน "หลินมู่ซิน... ข้าต้องขอโทษที่ต้องมาขัดจังหวะ แต่หน่วยของข้าต้องการท่าน เดี๋ยวนี้" มู่ซินมองเงินก้อนโตบนเคาน์เตอร์สลับกับใบหน้าที่ซีดเผือดของชายหนุ่มตรงหน้า ก่อนจะตัดสินใจคว้าเงินนั้นแล้วก้าวออกไปจากร้านยาโดยไม่หันกลับมามองเถ้าแก่ที่กำลังอ้าปากค้าง "มีคนทรยศในหน่วย... และเป้าหมายคนต่อไปของมัน คือท่าน" เฉินเหว่ยกระซิบข้างหูนางขณะที่พานางวิ่งลัดเลาะเข้าสู่ตรอกมืด มู่ซินชะงักฝีเท้า เมื่อเห็นว่าปลายทางของตรอกนั้นมีชายชุดดำนับสิบคนยืนดักรออยู่ ในมือของพวกมันไม่ได้มีแค่ปืน แต่มันคือระเบิดทำลายล้างที่พร้อมจะดับชีพทุกคนในรัศมีนี้ ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของหมอหญิงคนนี้ไปพร้อมกันนะคะ หวังว่าความเข้มข้นในตอนนี้จะทำให้ทุกท่านลุ้นจนนั่งไม่ติดเลยค่ะ