เฉินเหว่ยกลับมา

"ทิ้งมันลงซะ ถ้าไม่อยากให้ปอดของพวกแกหยุดทำงานในอีกสามวินาทีข้างหน้า" เสียงของหลินมู่ซินราบเรียบ ทว่าเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งขั้วโลก นางไม่ได้ขยับเขยื้อน แต่นิ้วเรียวงามทั้งห้ากลับสอดประสานอยู่ในแขนเสื้ออย่างมั่นคง ปลายเข็มทองคำอาบยาชาฤทธิ์รุนแรงถูกจัดวางในตำแหน่งที่พร้อมจะพุ่งออกไปสังหาร กลุ่มชายชุดดำชะงัก ฝ่ามือที่กุมสลักระเบิดสั่นสะท้านเล็กน้อย สายตาของพวกมันเบนจากเป้าหมายตรงหน้ามาจับจ้องที่หญิงสาวร่างโปร่งเบื้องหน้าด้วยความหวาดระแวง ไม่ใช่เพราะนางมีอาวุธร้ายแรง แต่เป็นเพราะ "บรรยากาศ" รอบตัวนางที่เปลี่ยนไป มันคือกลิ่นอายของความตายที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างโชกโชน "คุณหมอหลิน... คนสวย อย่าฝืนเลย" ชายคนหนึ่งที่ดูจะเป็นหัวหน้าเอ่ยขึ้น รอยยิ้มแสยะของมันน่ารังเกียจจนมู่ซินนึกอยากจะบดขยี้มันด้วยสมุนไพรพิษเสียเดี๋ยวนี้ "พวกเราแค่ทำตามคำสั่ง ค่าหัวของเธอมีคนยอมจ่ายไม่อั้น ถ้าเธอยอมมอบตัวแต่โดยดี..." ยังไม่ทันขาดคำ เสียงแหวกอากาศของโลหะหนักก็พุ่งผ่านหน้าต่างอาคารร้างข้างๆ ปักฉึกเข้าที่ไหล่ของชายคนนั้นจนกระเด็นไปกระแทกผนังปูน เสียงปืนดังขึ้นเพียงนัดเดียว กระสุนพุ่งเจาะข้อมือของคนที่ถือระเบิดจนสลักหลุดร่วงลงพื้น แต่มันกลับถูกคว้าไว้ได้อย่างรวดเร็วโดยชายชุดสีเขียวขี้ม้าที่เคลื่อนไหวว่องไวราวกับเสือดาว "ใครสั่งให้พวกแกมาทำธุระในถิ่นของฉัน" น้ำเสียงทุ้มต่ำและดุดันนั้นทำให้มู่ซินผ่อนลมหายใจออกมาโดยไม่รู้ตัว นางลดมือลงเมื่อเห็นแผ่นหลังกว้างของ 'เฉินเหว่ย' ปรากฏขึ้นในครรลองสายตา เขายืนตระหง่านอยู่ตรงนั้น ร่างกายเต็มไปด้วยกลิ่นอายของดินปืนและหยาดเหงื่อ เหตุการณ์หลังจากนั้นเกิดขึ้นเร็วมาก เฉินเหว่ยจัดการพวกมันจนราบคาบโดยไม่แม้แต่จะปล่อยให้มู่ซินต้องลงมือใช้เข็มพิษของนาง ชายชุดดำหนีเตลิดไปทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่น่าอึดอัด เฉินเหว่ยค่อยๆ หันกลับมามองนาง ดวงตาคมกริบที่เคยเย็นชาบัดนี้ฉายแววอ่อนโยนและห่วงใยอย่างปิดไม่มิด "คุณปลอดภัยนะ" เขาถามเพียงสั้นๆ แต่ทว่าแววตากลับสั่นไหว มู่ซินเก็บเข็มทองคำเข้าที่เดิม ก่อนจะคลี่ยิ้มบาง "ขอบคุณค่ะคุณเฉิน ถ้ามาเร็วกว่านี้สักนิด ฉันคงไม่ต้องเตรียมตัวเสี่ยงตายขนาดนั้น" ชายหนุ่มชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะหึๆ ในลำคอ "ผมขอโทษที่ให้รอนานครับ แต่ดูเหมือนหมอหลินจะรับมือได้ดีกว่าที่ผมประเมินไว้เสมอ" พวกเขาเดินย้อนกลับมายังที่พักของมู่ซิน บรรยากาศเงียบสงัดยามค่ำคืนในยุค 70 แตกต่างจากยุคโบราณที่นางเคยจากมา แสงดาวพร่างพรายบนท้องฟ้าดูห่างไกล เฉินเหว่ยหยิบกล่องไม้ขนาดเล็กที่ห่อหุ้มอย่างดีออกมาจากอกเสื้อแล้วส่งให้หญิงสาว "นี่คือของขวัญ... สำหรับการช่วยชีวิตคนในหน่วยของผม และการที่คุณยอมให้ความช่วยเหลือโดยไม่หวังผลตอบแทน" เขาพูดพลางเบือนหน้าหนีเล็กน้อยคล้ายกับเขินอาย มู่ซินเปิดกล่องออก ภายในนั้นไม่ใช่ทองคำหรือเงินตรา แต่มันคือ "รากโสมป่าอายุร้อยปี" ที่มีสภาพสมบูรณ์ที่สุดเท่าที่นางเคยเห็นมา ดวงตาของแพทย์หญิงเป็นประกายวาววับ นี่คือสมบัติล้ำค่าที่นางต้องการเพื่อนำมาปรุงโอสถในมิติสมุนไพรของนาง "นี่มัน... มากเกินไปค่ะคุณเฉิน โสมป่าหายากขนาดนี้" นางเงยหน้ามองเขา แววตาของทั้งคู่ประสานกันในระยะที่ใกล้จนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นรัวของอีกฝ่าย "ไม่มีอะไรมากเกินไปสำหรับหมอที่ช่วยชีวิตคนสำคัญของผม" เฉินเหว่ยขยับเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด กลิ่นกายของชายชาติทหารที่สะอาดสะอ้านทำให้มู่ซินรู้สึกใจสั่นอย่างประหลาด นางไม่ได้ถอยหนี แต่กลับเลือกที่จะเอื้อมมือไปแตะแขนเสื้อที่ขาดวิ่นของเขาเพื่อตรวจสอบบาดแผล "คุณบาดเจ็บ" น้ำเสียงของนางเปลี่ยนเป็นจริงจังในฐานะหมอ "แค่รอยถลอกครับ... แต่ถ้าหมอหลินจะทำแผลให้ ผมก็ยินดีจะเจ็บเพิ่มอีกหน่อย" เขาหยอกเย้า แต่สายตาที่เขามองนางกลับลึกซึ้งจนยากจะถอนตัว ทว่า ความสงบสุขนั้นดำรงอยู่ได้ไม่นาน เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ดังขึ้นจากทางเข้าบ้าน หลินจูโผล่หน้าเข้ามาพร้อมรอยยิ้มที่เคลือบยาพิษ นางถือจดหมายฉบับหนึ่งในมือ และแววตาที่มองดูทั้งสองคนเต็มไปด้วยความริษยาที่ปิดไม่มิด "พี่มู่ซินคะ... แขกมาดึกดื่นแบบนี้ ไม่กลัวชาวบ้านเขาจะนินทาเอาหรือไง? อีกอย่าง จดหมายจากทางบ้านส่งมาถึงพี่... เขาบอกว่าทางโรงพยาบาลในเมืองกำลังจะไล่พี่ออก เพราะเรื่องที่พี่แอบรักษาคนนอกโดยไม่ผ่านการอนุมัติ!" มู่ซินชะงักไป จดหมายในมือของหลินจูดูมีพิรุธอย่างเห็นได้ชัด เพราะตราประทับบนซองนั้นเป็นตราที่เพิ่งถูกยกเลิกไปเมื่อปีที่แล้ว เฉินเหว่ยหรี่ตาลงทันที เขาก้าวไปบังมู่ซินไว้เบื้องหลังอย่างรวดเร็ว "ใครเป็นคนให้จดหมายฉบับนี้กับเธอ?" เฉินเหว่ยถามเสียงเย็น หลินจูหัวเราะร่า "ใครให้ไม่สำคัญหรอกค่ะ สำคัญที่ว่า... พี่มู่ซินกำลังจะกลายเป็นคนตกงานไร้ที่ซุกหัวนอน และถ้าข่าวนี้แพร่ไป คนทั้งหมู่บ้านก็จะรู้ว่าหมออัจฉริยะคนนี้ จริงๆ แล้วก็แค่คนทำผิดกฎหมาย!" มู่ซินขยับตัวออกมาจากหลังของเฉินเหว่ย นางหยิบจดหมายในมือหลินจูขึ้นมาอ่านด้วยท่าทีเยือกเย็น ก่อนจะส่งยิ้มบางๆ ที่ดูน่าขนลุกให้ลูกพี่ลูกน้องของนาง "ขอบใจนะหลินจู แต่เรื่องที่เธอควรรู้คือ... ตราประทับนี้ถูกสั่งห้ามใช้ตั้งแต่มิถุนายนปีที่แล้ว และถ้าฉันจำไม่ผิด คนที่พยายามปลอมแปลงเอกสารราชการ มีโทษจำคุกไม่ต่ำกว่าห้าปี... เธอพร้อมจะไปอยู่คุกแทนฉันหรือยัง?" มู่ซินขยับตัวเข้าหาหลินจูช้าๆ ทว่าทันใดนั้นเอง ชายชุดดำคนหนึ่งที่ควรจะหนีไปแล้ว กลับโผล่พ้นเงามืดหลังบ้าน พร้อมกับมีดสั้นที่พุ่งตรงมายังจุดตายของนาง! เฉินเหว่ยคว้าตัวมู่ซินเหวี่ยงไปด้านหลัง แต่มือของเขากลับพลาดไปสัมผัสกับอะไรบางอย่างที่เย็นเยียบและแข็งทื่อในกระเป๋าเสื้อของหลินจู มันไม่ใช่จดหมาย... แต่มันคือตราประทับเหล็กชุดเดียวกับที่ใช้ในสำนักงานความมั่นคงที่เพิ่งถูกปล้นไปเมื่อวานนี้! ความจริงกำลังจะเปิดเผย แต่กระสุนนัดที่สองจากเงามืดกลับพุ่งแหวกอากาศเข้ามา... เป้าหมายของมันไม่ใช่ใครอื่น นอกจากตัวเฉินเหว่ยที่กำลังปกป้องนาง! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของหมอหลินมู่ซินมาจนถึงตอนนี้นะคะ