ข่าวลือเรื่องคู่ครอง

"วางมีดลงเดี๋ยวนี้... หรือจะให้ฉันเป็นคนช่วย 'ผ่าตัด' เอาเศษโลหะชิ้นนี้ออกจากไหล่คุณเอง?" หลินมู่ซินกดน้ำหนักมือลงบนแผลฉกรรจ์ของเฉินเหว่ย สายตาของนางเรียบนิ่งราวกับผิวน้ำที่ไม่มีวันสั่นไหว แม้ว่ากลิ่นคาวเลือดจะคละคลุ้งไปทั่วห้องพักฟื้นชั่วคราวหลังสถานีอนามัยแห่งนี้ กระสุนนัดนั้นเฉียดผ่านไหล่ซ้ายเขาไปเพียงไม่กี่มิลลิเมตร หากเขาไม่เบี่ยงตัวหลบตามสัญชาตญาณทหารในเสี้ยววินาทีนั้น หัวใจของเขาคงจะกลายเป็นเป้านิ่งไปเสียแล้ว เฉินเหว่ยขบกรามแน่น เหงื่อกาฬผุดพรายเต็มหน้าผาก เขามองหญิงสาวที่กำลังใช้คีมคีบเหล็กอันแหลมคมขยับหยั่งลึกเข้าไปในเนื้อเยื่อ ไม่มีความหวาดกลัวในแววตานาง มีเพียงสมาธิแน่วแน่และร่องรอยของความโกรธแค้นที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้ความเยือกเย็น "ถ้าตายเพราะกระสุนนัดนี้ ผมคงเสียใจแย่ เพราะยังไม่ได้บอกคุณเลยว่า..." เขาหยุดคำพูดไว้แค่นั้น ลมหายใจหอบถี่ของเขาพ่นออกมาเป็นไอ "อย่าเพิ่งพูดอะไรที่มันสิ้นเปลืองพลังงานตอนนี้เลยค่ะ" หลินมู่ซินขัดจังหวะทันที มือของนางมั่นคงราวกับหินผา "รักษาชีวิตไว้ให้ถึงตอนที่จับคนร้ายได้ก่อนดีกว่า ส่วนเรื่องอื่น... ค่อยว่ากันหลังจากฉันเย็บแผลเสร็จ" เสียงกุกกักจากภายนอกหน้าต่างทำให้หลินมู่ซินชะงักฝีมือ นางไม่ได้หันไปมอง แต่นางรับรู้ได้ถึงไอสังหารและ 'สายตา' ของใครบางคนที่แอบดูอยู่เงียบๆ ท่ามกลางความมืดมิดของยามค่ำคืนในหมู่บ้านห่างไกลเช่นนี้ การที่คนสองคนอยู่ในห้องลับตาคนยามวิกาล ย่อมเป็นเหยื่ออันโอชะสำหรับพวกชอบนินทา เช้าวันรุ่งขึ้น ณ ลานกลางหมู่บ้าน กระแสข่าวลือแพร่สะพัดรวดเร็วเสียยิ่งกว่าไฟลามทุ่ง "พวกเจ้าเห็นหรือยัง? เมื่อคืนดึกดื่นป่านนั้น หลินมู่ซินยังอยู่ในห้องกับสหายทหารเฉินเหว่ยสองต่อสอง" หลินจูยืนกอดอกอยู่ท่ามกลางกลุ่มชาวบ้าน ดวงตาของนางวาวโรจน์ด้วยความสะใจ "สตรีที่ดีที่ไหนเขาทำตัวแบบนั้นกัน? คงจะใช้มารยาสาไถยหวังเกาะแข้งเกาะขาผู้ชายดีๆ ในเมืองน่ะสิ" คำพูดของหลินจูเปรียบเสมือนน้ำมันที่ราดลงบนกองไฟ ชาวบ้านต่างพากันวิพากษ์วิจารณ์ด้วยน้ำเสียงที่ลดต่ำลงแต่เต็มไปด้วยความนัยสกปรก พวกเขาไม่ได้สนเลยว่าเฉินเหว่ยจะบาดเจ็บจากการช่วยชีวิตนางเพียงใด สิ่งที่อยู่ในหัวของคนพวกนี้คือศีลธรรมที่บิดเบี้ยวและการทำลายชื่อเสียงของหญิงสาวผู้โดดเด่นเกินหน้าเกินตา หลินมู่ซินเดินถือตะกร้าสมุนไพรผ่านกลุ่มชาวบ้านเหล่านั้นด้วยท่าทีสงบนิ่ง แม้จะได้ยินเสียงถากถางดังเล็ดลอดออกมาไม่ขาดสาย แต่นางไม่แม้แต่จะปรายตาไปมอง พลังงานจากมิติสมุนไพรในตัวนางเตือนถึง 'กลิ่นอาย' บางอย่างที่ผิดปกติ "คุณหมอหลิน ทำไมถึงทำตัวแบบนี้ล่ะคะ? ในเมื่อเราก็อยู่ในหมู่บ้านเดียวกัน อายชาวบ้านเขาบ้างเถอะ" ป้าเฉิน หัวหน้ากลุ่มซุบซิบกระแนะกระแหน หลินมู่ซินหยุดฝีเท้า นางหันกลับมาประจันหน้าด้วยรอยยิ้มบางๆ ที่มุมปาก "ป้าเฉินคะ... อาชีพหมอไม่เคยเลือกเวลาและสถานที่ในการช่วยชีวิตคน หากป้าเห็นว่าการรักษาคนเจ็บคือเรื่องน่าอาย งั้นวันหลังหากป้าป่วยหนักจนขยับตัวไม่ได้ ดิฉันคงต้องขอบังอาจปล่อยให้ป้านอนทรมานอยู่เฉยๆ เพื่อรักษาเกียรติยศที่ป้าหวงแหนไว้ดีไหมคะ?" คำพูดที่นุ่มนวลแต่เชือดเฉือนทำเอาป้าเฉินหน้าเสีย หลินจูที่ยืนอยู่ข้างๆ กัดริมฝีปากแน่น "อย่ามาพูดอ้างเรื่องงานเลยมู่ซิน! ใครๆ ก็รู้ว่าพวกเธอมีอะไรกันมากกว่านั้น!" "มากกว่าที่หลินจูคิด... แล้วมันหนักส่วนไหนของเธอหรือคะ?" หลินมู่ซินก้าวเข้าไปหาหลินจูหนึ่งก้าว แววตาดุดันคู่นั้นทำให้คนขี้อิจฉาต้องถอยกรูด "ถ้ามีเวลาว่างมาคอยสอดส่องชีวิตคนอื่นนัก ก็เอาเวลาไปดูงานในไร่เถอะค่ะ ระวังเถอะ... กระดุมเสื้อที่หายไปจะไปโผล่ที่บ้านใครสักคนเข้าวันหนึ่ง" หลินจูหน้าถอดสีทันทีที่ได้ยินประโยคนั้น ความลับเรื่องที่นางแอบเอาของในบ้านไปขายเพื่อแลกกับความสบายดูเหมือนจะถูก 'หมอหญิง' ผู้นี้ล่วงรู้เข้าแล้ว เย็นวันนั้น หลินมู่ซินกลับมายังห้องพัก นางพบว่าข้าวของในห้องถูกรื้อค้นจนกระจัดกระจาย แต่สิ่งที่น่าตกใจกว่านั้นคือ จดหมายฉบับหนึ่งที่วางเด่นอยู่บนโต๊ะไม้ตัวเก่า มันไม่มีชื่อผู้ส่ง มีเพียงหยดเลือดแห้งกรังเปื้อนอยู่ที่มุมซอง นางแกะจดหมายออกด้วยหัวใจที่เต้นรัว ด้านในมีเพียงกระดาษแผ่นเดียวที่เขียนด้วยลายมือหยาบกระด้างว่า: *'ถ้ายังอยากให้สหายทหารคนนั้นรอดชีวิต ก็จงเอาเข็มทองคำไปวางไว้ที่หลังเขาห้าจุด ในคืนจันทร์ดับ... ไม่อย่างนั้น พรุ่งนี้เช้าจะมีคนพบศพคนรักของเจ้าที่หน้าสถานีอนามัย'* ทว่า ขณะที่หลินมู่ซินกำลังพินิจพิเคราะห์ตัวอักษรนั้นเอง เสียงเคาะประตูห้องก็ดังขึ้นสามครั้งสม่ำเสมอ เป็นรหัสที่นางกับเฉินเหว่ยตกลงกันไว้ แต่เมื่อนางแง้มประตูออก กลิ่นเหล็กจางๆ ก็ลอยแตะจมูกทันที ไม่ใช่เฉินเหว่ยที่ยืนอยู่ตรงหน้า แต่เป็นร่างของชายแปลกหน้าที่สะพายปืนไรเฟิลอยู่บนหลัง เขาใช้ปลายกระบอกปืนดันบานประตูเข้ามาในห้องอย่างถือวิสาสะ ก่อนจะแสยะยิ้มที่ทำให้เลือดในกายของนางเย็นเฉียบ "หมอหลิน... หวังว่าคุณจะรักษาแผลเป็นเก่ง เหมือนกับที่คุณรักษาคำพูดนะ" อวี้ซินหมอยายุค 70 ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามร่วมเดินทางไปกับมู่ซินนะคะ โปรดรอคอยความจริงที่จะเปิดเผยในตอนถัดไปค่ะ!