รับมือกับความอดอยาก

"ถ้าเธอคิดว่าคำพูดพล่อยๆ ของฉันมีค่าแค่แผลเป็นบนหน้าเธอ ก็จงจำใส่ใจไว้ให้ดีว่า คนที่รักษาแผลหายได้ ก็เป็นคนเดียวกับที่สร้างแผลใหม่ให้เธอได้เช่นกัน" หลินมู่ซินเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในเรือนพักเล็กๆ สายตาของนางจ้องมองหลินจูที่ยืนตัวสั่นระริกอยู่ตรงหน้า มือเรียวบางของนางขยับขวดเซรามิกขนาดจิ๋ววางลงบนโต๊ะไม้เก่าๆ เสียงกระทบกันของเนื้อกระเบื้องดังกังวานดุจการประกาศศึก หลินจูเม้มปากแน่นจนซีดเผือด นางถอยกรูดไปด้านหลังหนึ่งก้าว แววตาที่เคยแสดงความริษยาบัดนี้ถูกแทนที่ด้วยความหวาดหวั่น "แก... แกจะทำอะไร" "สิ่งที่ฉันจะทำ ไม่ใช่เรื่องที่คนอย่างเธอควรรับรู้" หลินมู่ซินตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าแฝงไว้ด้วยความเย็นเยียบดุจน้ำค้างแข็ง นางไม่ได้สนใจศัตรูที่กำลังถอยทัพ แต่หันไปหยิบห่อผ้าใบเก่าๆ ขึ้นมาตรวจสอบ ภายในนั้นคือรากโสมป่าอายุหลายสิบปีที่นางเพาะบ่มจากมิติส่วนตัว มันมีกลิ่นหอมจางๆ ที่ลอยอบอวลไปทั่วห้อง ในยุค 70 ที่ความอดอยากคืบคลานเข้าสู่หมู่บ้านดั่งอสูรร้าย ผู้คนยอมแลกชีวิตเพื่อข้าวสารเพียงไม่กี่กำมือ แต่นาง—ผู้ที่ถือครองศาสตร์การแพทย์ชั้นสูงและสมุนไพรล้ำค่า—ไม่มีวันยอมให้ตัวเองต้องตกระกำลำบากไปพร้อมกับความยากเข็ญนี้ เมื่อหลินจูจากไปพร้อมกับความแค้นที่อัดแน่นจนอกแทบระเบิด หลินมู่ซินจึงเริ่มลงมือปฏิบัติการ นางไม่ได้ต้องการเงินตรา แต่นางต้องการ 'ทรัพยากร' ที่จะช่วยให้นางอยู่รอดและเติบโตในยุคสมัยที่เข้มงวดนี้ได้ ร่างบางก้าวออกจากเรือนพักในยามวิกาล มุ่งหน้าสู่ตลาดมืดท้ายหมู่บ้าน แสงจันทร์สลัวรางฉาบไล้ทางเดินที่เป็นโคลนตม ฝีเท้าของนางแผ่วเบาดุจวิหค แต่ทุกจังหวะก้าวกลับหนักแน่นด้วยความมั่นใจ ณ มุมมืดของโรงสีข้าวร้าง ชายร่างสูงใหญ่ในชุดทหารสีเขียวหม่นยืนรออยู่ก่อนแล้ว เฉินเหว่ยไม่หันมามองนาง แต่ไหล่กว้างที่ผ่อนคลายลงเมื่อสัมผัสได้ถึงการมาของนางนั้น บอกเล่าทุกอย่างที่เขาไม่อาจพูดออกมาได้ "มาแล้วหรือ" เสียงทุ้มต่ำของเขาดังกังวานท่ามกลางความเงียบ "ของที่ต้องการล่ะ?" หลินมู่ซินยื่นมือไปเบื้องหน้า เฉินเหว่ยส่งห่อผ้าที่ดูหนักอึ้งให้ ในนั้นมีทั้งแป้งสาลีเนื้อละเอียด ไข่ไก่สด และน้ำตาลทรายแดง ซึ่งเป็นของหายากยิ่งในยุคที่ทุกอย่างต้องใช้คูปองแลกเปลี่ยน นางส่งขวดเซรามิกบรรจุ 'น้ำมันสมุนไพรสกัด' ที่นางปรุงขึ้นเองให้เขาไปแทน "นี่คือตัวยาที่ช่วยบรรเทาอาการบาดเจ็บเรื้อรังของสหายคุณได้" นางกล่าว "แต่นี่ไม่ใช่แค่การแลกเปลี่ยนธรรมดา... เฉินเหว่ย ฉันต้องการให้คุณช่วยประสานงานเรื่องตั๋วรถไฟและพื้นที่ทำกินส่วนตัว" เฉินเหว่ยหันมามองนาง ดวงตาคมคายคู่นั้นสะท้อนเงาของหญิงสาวตรงหน้า เขาเห็นถึงความเด็ดเดี่ยวที่ส่องประกายมากกว่าโสมป่าใดๆ ที่นางเคยหยิบยื่นให้ "คุณวางแผนจะไปจากที่นี่จริงๆ หรือ?" "ที่นี่มีแต่น้ำเน่าและคนพาล" หลินมู่ซินยิ้มมุมปาก ความเย็นเยียบในแววตาจางหายไปแทนที่ด้วยความมุ่งมั่น "การรอให้ความอดอยากกลืนกินเรา คือทางเลือกของคนขลาดเขลา ฉันไม่ใช่คนเช่นนั้น" เขานิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าช้าๆ "หากนั่นคือสิ่งที่เลือก ผมจะคอยระวังหลังให้คุณ... แต่หลินมู่ซิน สิ่งที่อยู่ในขวดนี้ มันมีค่ามากกว่าข้าวสารพวกนี้หลายเท่านัก คุณรู้ตัวไหม?" "มันมีค่าเฉพาะกับคนที่มองเห็นชีวิตสำคัญกว่าความเห็นแก่ตัวเท่านั้น" ทว่าในขณะที่ทั้งสองกำลังเจรจาอยู่นั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนกลุ่มหนึ่งก็ดังแทรกเข้ามาจากทางเข้าโรงสี ท่ามกลางความมืดมิดนั้น ร่างของชายฉกรรจ์สามคนปรากฏขึ้น พร้อมกับแสงไฟฉายที่สาดส่องเข้ามายังจุดที่พวกเขายืนอยู่ "ใครอยู่ตรงนั้น! ตลาดมืดนี่ห้ามซื้อขายเกินกำหนด เจ้าหน้าที่กำลังตรวจค้น!" เฉินเหว่ยรีบขยับตัวมาบังหน้าหลินมู่ซินโดยสัญชาตญาณ แต่นางกลับไม่ตื่นตระหนก สายตาของนางจดจ้องไปยังบุคคลที่เดินนำหน้ากลุ่มชายฉกรรจ์เข้ามา—ชายผู้นั้นสวมหมวกสีเขียว กดต่ำลงปิดบังใบหน้า ทว่ากลิ่นยาสูบฉุนกึ๊กและรอยแผลเป็นเหนือคิ้วซ้ายที่นางจำได้แม่นยำ ทำให้หัวใจของหลินมู่ซินกระตุกวูบ นั่นคือคนจาก 'สำนักสาธารณสุขจังหวัด' ที่เคยมีประวัติทุจริตในยุคโบราณที่นางจากมา... เขามาทำอะไรที่นี่ในยุค 70? และที่สำคัญกว่านั้น มือของเขากำลังถือสมุดบันทึกเล่มเดียวกับที่นางเคยทำหายไปในมิติ! ความลับของมิติสมุนไพรกำลังจะถูกเปิดเผย หรือนี่เป็นเพียงการจัดฉากของศัตรูที่เหนือชั้นกว่าที่นางเคยคาดคิดไว้กันแน่? ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับมู่ซินในยุคสมัยที่เต็มไปด้วยกลิ่นไอของความยากแค้นนะคะ หวังว่าตอนต่อไปจะทำให้หัวใจของทุกท่านเต้นแรงไปพร้อมกันค่ะ