สมุนไพรในป่าลึก

“ถอยไปหลินจู... อย่าให้ฉันต้องใช้เข็มนี้กับคนในครอบครัวตัวเองเลย” เสียงของมู่ซินราบเรียบ ทว่าสั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจของผู้ฟัง หลินจูชะงักงัน นางเบิกตากว้างเมื่อเห็นประกายสีทองวาววับสะท้อนกับแสงอาทิตย์ที่ลอดผ่านแมกไม้ ในวินาทีก่อนที่คนกลุ่มนั้นจะกรูเข้ามา มู่ซินตัดสินใจถอยหลังหนึ่งก้าวแล้วพลิกตัวหายเข้าไปในเงาสลัวของป่าทึบหลังหมู่บ้านอย่างรวดเร็วราวกับวิญญาณ นางไม่ต้องการฆ่าใครที่นี่ แต่ความลับเรื่อง ‘มิติสมุนไพร’ และวิชาแพทย์ที่ติดตัวมานั้นสำคัญกว่าชีวิตของคนพาลเหล่านี้หลายเท่านัก มู่ซินวิ่งลึกเข้าไปในเขตป่าดิบชื้นที่ชาวบ้านมักหวาดกลัว กลิ่นอับของดินชื้นและแมกไม้โบราณโชยเข้าจมูก ผสมกับกลิ่นไอของสมุนไพรหายากที่นางสัมผัสได้จากมิติในใจ หัวใจของนางเต้นเป็นจังหวะหนักแน่น แทนที่จะหวาดกลัวนางกลับรู้สึกเหมือนได้กลับบ้าน... ที่ที่ซึ่งความรู้ในหัวของนางมีค่ามากกว่าเงินตรา “โสมร้อยปี... อยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือสินะ” มู่ซินพึมพำกับตัวเอง สายตาเฉียบคมกวาดมองพงหญ้าที่รกชัฏ มือเรียวบางเอื้อมไปเด็ดใบไม้ที่ดูคล้ายวัชพืชธรรมดา แต่เมื่อหยิบขึ้นมาใกล้จมูก นางกลับยิ้มมุมปาก “หญ้าเลือดมังกร... สดๆ แบบนี้ หาได้ยากยิ่งในยุคขาดแคลนเช่นนี้” ทุกย่างก้าวของนางเต็มไปด้วยความระมัดระวัง แม้ในป่าลึกจะมีอันตราย แต่สำหรับแพทย์หญิงอย่างนาง นี่คือคลังสมบัติที่รอการสำรวจ มู่ซินหยิบจอบเล็กๆ ที่พกมาด้วยขึ้นมาขุดดินอย่างบรรจง ทุกการเคลื่อนไหวแสดงถึงความเชี่ยวชาญ นางไม่ได้มองแค่ภายนอก แต่ใช้สัมผัสพิเศษที่ได้จากพลังในมิติรับรู้ถึง ‘ชีพจร’ ของสมุนไพรแต่ละต้น ทันใดนั้น เสียงกิ่งไม้หักดังขึ้นข้างหลัง! มู่ซินไม่ได้หันไปทันที นางหยุดนิ่ง ร่างกายเกร็งตัวพร้อมรับสถานการณ์ นิ้วชี้และนิ้วกลางคีบเข็มทองคำเตรียมพร้อมเข้าจุดตายของศัตรู “ถ้าเจ้าขยับเข้ามาอีกก้าวเดียว เข็มในมือข้าจะไม่เพียงแต่ทำให้เจ้าเป็นอัมพาต แต่มันจะทำให้เจ้าจำไม่ได้แม้แต่ชื่อตัวเองไปตลอดชีวิต” เสียงของนางเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งขั้วโลก “ข้าเอง... ไม่ได้จะมาทำร้ายเจ้า” เสียงทุ้มต่ำและคุ้นเคยดังขึ้น มู่ซินหันกลับไปพบกับร่างสูงใหญ่ของเฉินเหว่ย เขายืนนิ่งอยู่ใต้เงาไม้ใหญ่ ดวงตาคมเข้มที่มักจะดูเรียบเฉยกลับแฝงความกังวลไว้บางเบา ในมือของเขามีรอยแผลสดจากการเกี่ยวถูกหนามไม้ มู่ซินลดเข็มลงเล็กน้อย สายตาจ้องมองแผลของเขาด้วยสัญชาตญาณแพทย์ “เจ้ามาทำอะไรที่นี่ เฉินเหว่ย? ป่านี้ไม่ใช่ที่ที่คนปกติควรเดินเข้ามา โดยเฉพาะกับคนที่มีแผลฉกรรจ์เช่นนี้” “ข้าเห็นคนของหลินจูพยายามตามหาเจ้า... ข้าเลยตามมาดู” เฉินเหว่ยก้าวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด กลิ่นอายของบุรุษที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างหนักแผ่ซ่านออกมา “มู่ซิน... เจ้าเปลี่ยนไปมาก ข้าจำหญิงสาวผู้ขี้ขลาดคนนั้นไม่ได้แล้ว แต่นี่... อาจจะเป็นตัวตนที่แท้จริงของเจ้าใช่หรือไม่?” มู่ซินนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง คำถามนั้นบาดลึกเข้าไปถึงความลับที่นางเก็บไว้ นางเม้มริมฝีปากแน่นก่อนจะเปลี่ยนเรื่อง “แผลนั่น ถ้าไม่รีบห้ามเลือดและใส่ยาพิษจากแมลงในป่าอาจจะเข้าสู่กระแสเลือด... นั่งลง” เฉินเหว่ยทำตามอย่างว่าง่าย นางบรรจงดึงสมุนไพรที่เพิ่งขุดได้สดๆ มาบดด้วยมืออย่างชำนาญ กลิ่นสมุนไพรหอมละมุนฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณขณะที่นางเริ่มทำแผลให้เขา ความใกล้ชิดที่เกิดขึ้นทำให้บรรยากาศระหว่างคนทั้งสองแปลกไป หัวใจของมู่ซินที่เคยเย็นชาเริ่มสั่นไหวเล็กน้อยจากการกระทำของบุรุษตรงหน้า “ทำไมต้องช่วยข้า?” นางถามโดยไม่เงยหน้าขึ้นมอง “เพราะโลกนี้โหดร้ายเกินไปสำหรับเจ้าคนเดียว... มู่ซิน” เขาตอบเบาๆ ทว่าในจังหวะที่นางกำลังจะมัดผ้าพันแผล เสียงฝีเท้าของคนจำนวนหนึ่งก็ดังแว่วมาตามลม พร้อมกับเสียงตะโกนที่คุ้นหูของหลินจู “ข้าเห็นนางวิ่งมาทางนี้! นางไม่มีทางรอดไปได้หรอก ถ้านางขโมยสมุนไพรไปขาย เราต้องแย่งมันมา!” มู่ซินรีบเก็บสมุนไพรทั้งหมดเข้ามิติอย่างรวดเร็ว เฉินเหว่ยขยับตัวลุกขึ้นยืนบังหน้าหญิงสาวไว้ สายตาของเขามุ่งมั่นและเด็ดเดี่ยว แต่แล้วเขาก็ชะงักไปเมื่อเห็นสิ่งที่ซ่อนอยู่หลังพุ่มไม้หนาทึบเบื้องหน้า นั่นไม่ใช่คนของหลินจู... แต่เป็นชายในชุดดำที่คุ้นตา พวกเขากำลังล้อมกรอบพื้นที่นี้ไว้ทุกทิศทาง พร้อมกับอาวุธที่ดูไม่ใช่มีดทำสวนธรรมดา แต่มันคือปืนพกกระบอกสั้นที่ดูแปลกตาและไม่ควรจะมีอยู่ในยุค 70 นี้! เฉินเหว่ยกระซิบเสียงต่ำด้วยความตระหนก “มู่ซิน... อย่าหันไปมอง พวกมันไม่ใช่ชาวบ้านธรรมดา... พวกมันคือคนของ ‘กลุ่มค้ายาข้ามแดน’ ที่ทางการกำลังตามล่าตัวอยู่!” มู่ซินเบิกตากว้าง ความหนาวเหน็บแล่นริ้วไปตามสันหลัง เมื่อปลายกระบอกปืนค่อยๆ เลื่อนผ่านพุ่มไม้มาจ่อที่กลางหน้าผากของนางพอดี อวี้ซินหมอยายุค 70 ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของมู่ซินในตอนนี้นะคะ