แผนซ้อนแผน

"ถ้าข้าเป็นท่านหัวหน้าหมู่บ้าน ข้าคงต้องพิจารณาให้ดีแล้วค่ะว่า ผงสีขาวบนปกเสื้อของหลินจูนั้น... มันคือแป้งทำอาหารหรือ 'ผงพิษอ่อน' ที่เพิ่งถูกเปิดออกกันแน่?" น้ำเสียงของมู่ซินราบเรียบ ทว่ากังวานชัดท่ามกลางความเงียบงันที่ปกคลุมลานบ้านของหัวหน้าหมู่บ้านหลี่ ทุกสายตาพุ่งตรงไปที่จุดนั้นทันที หลินจูหน้าถอดสี ร่างกายสั่นเทาเหมือนใบไม้ต้องลม นางรีบยกมือขึ้นปัดปกเสื้ออย่างลนลานจนดูผิดธรรมชาติ "เจ้า... เจ้าพูดเพ้อเจ้ออะไร! มู่ซิน! เจ้ามันปีศาจร้าย คิดจะใส่ร้ายข้าเพื่อกลบเกลื่อนความผิดของตัวเองงั้นหรือ!" หลินจูแผดเสียงร้องโวยวาย แววตาเต็มไปด้วยความหวาดหวั่นที่ปิดไม่มิด หัวหน้าหมู่บ้านหลี่ขมวดคิ้วแน่น เขาเป็นชายวัยกลางคนที่ผ่านโลกมามาก เขาสังเกตเห็นมือที่สั่นเทาของหลินจู ก่อนจะหันมามองมู่ซินที่ยืนสงบนิ่งราวกับรูปปั้นหิน ท่ามกลางสถานการณ์ที่บีบคั้นเช่นนี้ มู่ซินกลับไม่แสดงอาการประหม่าแม้แต่น้อย "หัวหน้าหมู่บ้านคะ..." มู่ซินก้าวเข้าไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ดวงตาสุกสกาวดุจดวงดาวจับจ้องไปที่หลินจู "คนทำผิดมักกลัวเงาตัวเอง หากเป็นแป้งธรรมดา ทำไมเจ้าต้องรีบทำลายหลักฐานล่ะคะ? หรือว่า... ผงนั่นมันมีกลิ่นสมุนไพรประหลาดที่เจ้ากลัวว่าคนมีประสบการณ์จะจับได้?" "ไม่มี! ข้าไม่มี!" หลินจูถอยหลังไปชนกับม้านั่งไม้จนล้มโครม เฉินเหว่ยที่ยืนกอดอกพิงเสาเรือนอยู่เงียบๆ มาตลอด ขยับกายเล็กน้อย นัยน์ตาคมกริบของเขาไม่ได้มองไปที่มู่ซิน แต่เขากำลังจับจ้องไปยัง 'เงาดำ' ที่เคลื่อนไหวอยู่หลังพุ่มไม้หน้าบ้านต่างหาก ความเงียบของเขาน่าเกรงขามและชวนให้อึดอัดเสียยิ่งกว่าคำพูดใดๆ "ถ้าเช่นนั้น..." มู่ซินยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ทำให้หลินจูรู้สึกเหมือนถูกมีดผ่าตัดเย็นเฉียบกรีดลงบนผิวหนัง "รบกวนหัวหน้าหมู่บ้านช่วยเก็บตัวอย่างผงนั่นไปส่งให้สถานีอนามัยตรวจสอบทีนะคะ เผอิญว่าข้าเพิ่งเรียนรู้วิชาการแยกแยะพิษเบื้องต้นมาพอดี หากพิสูจน์ได้ว่ามันเป็นสิ่งที่ใช้ทำร้ายคน... คนที่พกสิ่งนี้ติดตัว ก็คงต้องไปชี้แจงกับเจ้าหน้าที่รัฐในเมืองนะคะ" หลินจูชะงักงัน นางรู้ดีว่าหากเรื่องถึงมือเจ้าหน้าที่รัฐ ทุกอย่างจะจบเห่ แผนการที่นางวางไว้ว่าจะกำจัดมู่ซินให้พ้นทางเพื่อแย่งชิงสมุนไพรในมิติของนางจะพังทลายลงทันที นางกัดริมฝีปากจนห้อเลือด ความอิจฉาริษยาในใจหลอมรวมเป็นความแค้นที่ร้อนแรง "มู่ซิน! เจ้ามันนางแม่มด! เจ้าใช้เล่ห์เหลี่ยมอะไร!" หลินจูพุ่งตัวเข้ามาหมายจะตบหน้ามู่ซินด้วยความขาดสติ ทว่า... ก่อนที่ฝ่ามือของนางจะถึงตัวมู่ซิน ร่างสูงใหญ่ของเฉินเหว่ยก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า ราวกับเขามีวิชาตัวเบา เขาสกัดข้อมือหลินจูไว้แน่น แรงบีบนั้นมากพอที่จะทำให้หลินจูนิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวด "สุภาพหน่อย" เสียงทุ้มต่ำของเฉินเหว่ยดังก้องในความเงียบ "ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่เจ้าจะมาอาละวาด" มู่ซินมองเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยแววตาสมเพช นางไม่ได้กลัวหลินจูแม้แต่น้อย เพราะนางถือไพ่เหนือกว่าอยู่แล้ว สิ่งที่หลินจูไม่รู้คือ มู่ซินได้ใช้พลังมิติแอบโปรย 'ผงสมุนไพรล้างความทรงจำชั่วคราว' ใส่หลินจูไปก่อนหน้านี้ ทำให้ในยามที่นางตื่นตระหนก ความลับที่นางเก็บไว้จะพรั่งพรูออกมาโดยไม่รู้ตัว "สารภาพมาเสียดีกว่าค่ะหลินจู" มู่ซินกระซิบเสียงแผ่วเบาข้างหูหลินจูในจังหวะที่เฉินเหว่ยตรึงตัวนางไว้ "บอกมาว่าใครเป็นคนจ้างวานเจ้า... หรือใครเป็นคนให้ยาพิษนั่นกับเจ้ากันแน่?" หลินจูตาค้าง ร่างกายของนางเริ่มไร้การควบคุม ปากของนางขยับไปเองเหมือนคนละเมอ "ข้า... ข้าไม่ได้ทำคนเดียว... คนที่เอามาให้คือ..." ทันใดนั้นเอง! เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนกลุ่มหนึ่งก็ดังขึ้นจากทางหน้าประตูบ้าน หัวหน้าหมู่บ้านหลี่หันไปมองด้วยความตกใจ ขณะที่เฉินเหว่ยขมวดคิ้วและรีบปล่อยมือจากหลินจูด้วยสัญชาตญาณของการระแวดระวังภัย หญิงชราท่าทางดุร้ายคนหนึ่งก้าวเข้ามาพร้อมกับไม้เท้าในมือ นางคือ 'ป้าสะใภ้ใหญ่' ของตระกูลหลิน ผู้ที่มีอิทธิพลที่สุดในหมู่บ้านแห่งนี้! สายตาของนางกราดมองมู่ซินด้วยความเกลียดชัง ก่อนจะตะคอกเสียงดังจนลั่นบ้าน "นี่พวกเจ้ากำลังรุมรังแกเด็กผู้หญิงคนเดียวงั้นหรือ! มู่ซิน! เจ้ามันนางตัวดี วันนี้ข้าจะจัดการเจ้าให้หลาบจำในฐานะหัวหน้าตระกูล!" มู่ซินหันไปเผชิญหน้ากับนาง ดวงตาที่เคยอ่อนโยนกลับเย็นเยียบดุจน้ำแข็ง ทว่าในมือของนางกลับแอบกำเข็มทองคำที่เปล่งประกายวาววับไว้แน่น ความลับที่หลินจูกำลังจะคายออกมาถูกตัดตอนลงด้วยการปรากฏตัวของมารร้ายตัวจริงที่อยู่เบื้องหลังทั้งหมดนี้เสียแล้ว! ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของมู่ซินนะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ - อวี้ซินหมอยายุค 70