พัฒนาสมุนไพรในมิติ

"ถ้าเจ้ายังกล้าก้าวเข้ามาอีกก้าวเดียว ข้าสาบานได้ว่าเข็มสีทองเล่มนี้จะไม่ไปหยุดอยู่ที่จุดฝังเข็มบนร่างกายเจ้า... แต่จะเป็นที่อื่นที่ทำให้เจ้าทรมานจนอยากจะตายเสียให้พ้น!" หลินมู่ซินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าแววตาคมกริบดุจใบมีดโกนของนางนั้นทำเอาหลินจูที่กำลังเงื้อฝ่ามือจะพุ่งเข้ามาถึงกับชะงักค้าง ฝ่ามือนั้นสั่นเทาอยู่กลางอากาศ ใบหน้าของหลินจูบิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้นและหวาดกลัวในคราวเดียวกัน นางรู้จักดีว่าลูกพี่ลูกน้องคนนี้เปลี่ยนไปราวกับคนละคน ตั้งแต่ที่นางรอดชีวิตจากอาการป่วยคราวนั้น ความเยือกเย็นที่แผ่ออกมาจากตัวหลินมู่ซินดูน่าเกรงขามเกินกว่าที่หญิงสาวชาวบ้านธรรมดาจะมีได้ "เจ้า... เจ้ามันปีศาจ! นังหมอผี!" หลินจูถอยร่นไปด้านหลังจนสะดุดชายผ้าถุงของตัวเองล้มลงไปกองกับพื้น ก่อนจะรีบลุกขึ้นวิ่งหนีออกไปจากเรือนหลังเล็กด้วยความอับอาย หลินมู่ซินยืนนิ่งครู่หนึ่ง สายตาจับจ้องไปที่แผ่นหลังที่ลับหายไปของศัตรูตัวฉกาจ ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ นางไม่ได้สนใจความแค้นของหญิงสาวผู้นั้นเท่าใดนัก เพราะสิ่งที่สำคัญกว่าในตอนนี้ คือความรู้สึกแปลกประหลาดที่แล่นพล่านอยู่ในกระแสเลือดของนาง มิติสมุนไพรในจิตสำนึกกำลังสั่นไหวอย่างรุนแรง นางรีบสาวเท้ากลับเข้าไปในห้องปิดล็อคประตูลงกลอนอย่างแน่นหนา ก่อนจะจมดิ่งเข้าสู่ห้วงมิติ ทันทีที่จิตสัมผัสกับพื้นดินในพื้นที่ลับ กลิ่นหอมของสมุนไพรล้ำค่าที่เคยเบาบางกลับตลบอบอวลเข้มข้นจนแทบหายใจไม่ออก แสงสีทองเรืองรองสว่างไสวไปทั่วบริเวณ จากเดิมที่ต้องใช้เวลาปลูกบ่มเพาะเป็นแรมเดือน บัดนี้ต้นโสมร้อยปีและหญ้าวิญญาณกลับเติบโตแตกใบอ่อนแข่งกันชูช่อขึ้นมาเหนือดินราวกับต้องมนตร์สะกด "นี่มัน... เกิดอะไรขึ้น?" มือเรียวบางลูบไล้ไปที่ลำต้นของโสมที่งอกงามเต็มที่เพียงแค่ชั่วพริบตา พลังปราณสีทองในมิติกำลังหมุนวนเป็นเกลียวคลื่น มันกำลังอัปเกรดตัวเอง! แรงดันมหาศาลผลักดันให้นางรู้สึกเหมือนกระดูกทุกส่วนกำลังถูกขัดเกลาอีกครั้ง ความรู้ทางการแพทย์โบราณที่เคยเลือนหายไปกลับแจ่มชัดขึ้นมาในความทรงจำราวกับสายน้ำที่ไหลหลาก "อัปเกรดมิติระดับสองสำเร็จ..." เสียงกังวานใสที่ฟังดูคล้ายเสียงกระดิ่งลมดังก้องอยู่ในหัวของนาง ความสามารถในการผลิตสมุนไพรในมิติเพิ่มขึ้นสิบเท่า ทั้งยังสามารถสกัดตัวยาให้เข้มข้นได้โดยไม่ต้องอาศัยเตาหลอมจากภายนอก หลินมู่ซินหยิบสมุนไพรสดขึ้นมาหนึ่งกำมือ เพียงแค่นางใช้นิ้วมือสะบัดเบาๆ พลังจากมิติก็บีบอัดสมุนไพรเหล่านั้นให้กลายเป็นเม็ดยาสีทองสุกปลั่งในพริบตา นี่คือสิ่งที่นางต้องการมากที่สุดในการช่วยเหลือคนไข้ที่รอความตายอยู่ในหมู่บ้าน ทว่า ในขณะที่นางกำลังดื่มด่ำกับพลังอำนาจใหม่ที่ได้รับ เสียงเคาะประตูไม้หน้าเรือนก็ดังขึ้นเบาๆ สม่ำเสมอสามครั้ง "มู่ซิน... ข้าเอง" เสียงทุ้มต่ำและอบอุ่นนั้นทำให้นางใจเต้นแรงขึ้นมาวูบหนึ่ง เฉินเหว่ย เขามาทำอะไรในยามวิกาลเช่นนี้? หลินมู่ซินถอนจิตออกจากมิติอย่างรวดเร็ว ก้าวออกไปเปิดประตูด้วยท่าทีที่ยังคงนิ่งสงบ เฉินเหว่ยยืนอยู่ตรงนั้น ร่างสูงใหญ่ของเขาสวมชุดทหารเก่าๆ ที่เปื้อนฝุ่นจากการเดินทาง มือข้างหนึ่งถือห่อผ้าที่ดูคล้ายคราบเลือดแห้งกรัง ดวงตาคมเข้มของเขาคู่นั้นดูอ่อนล้าแต่ก็แฝงไปด้วยความกังวลอย่างปิดไม่มิด "ข้าไม่ควรมาในเวลานี้ แต่ไม่มีใครที่ข้าจะพึ่งพาได้อีกแล้ว" เขาเอ่ยเสียงแผ่ว สอดสายตาเข้าไปในห้องของนางราวกับกลัวใครจะแอบฟัง "หัวหน้ากองร้อยของข้า... เขาถูกลอบทำร้ายด้วยยาพิษชนิดที่ข้าไม่เคยเห็นมาก่อน อาการเขากำลังแย่ลงเรื่อยๆ ร่างกายเขากำลังเปลี่ยนเป็นสีม่วงคล้ำ" หลินมู่ซินขมวดคิ้วแน่น ยาพิษที่เปลี่ยนร่างคนเป็นสีม่วง? นั่นมันพิษจากดอกเหมยวิญญาณที่สาบสูญไปนานแล้วไม่ใช่หรือ? "เขารอดชีวิตมาได้นานแค่ไหนแล้ว?" นางถามพลางคว้ากระเป๋าเข็มทองคำเตรียมจะก้าวออกไป "ไม่ถึงหนึ่งชั่วยาม" เฉินเหว่ยตอบก่อนจะชะงักไปเล็กน้อย สีหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมขึ้นทันที "มู่ซิน... มีคนพบเห็นว่าข้าออกมาหาเจ้า พวกมันกำลังตามมา และข้าเกรงว่า... พวกมันไม่ใช่คนของทางการ" เขายังพูดไม่ทันขาดคำ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนหลายคนก็ดังขึ้นจากทางเดินมืดมิดหน้าบ้านพักของนาง แสงไฟจากคบเพลิงส่องผ่านช่องหน้าต่างเข้ามาเป็นจังหวะ และเงาดำร่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้นที่หน้าประตูทันทีพร้อมกับเสียงหัวเราะเยาะที่คุ้นหู "ดึกดื่นป่านนี้ยังนัดพบกันสองต่อสอง... หลินมู่ซิน เจ้าจะอธิบายเรื่องนี้กับคนในหมู่บ้านว่าอย่างไรดีล่ะ?" หลินจูยืนอยู่ตรงนั้น พร้อมกับชายฉกรรจ์ในชุดดำอีกสามคนที่ชักมีดสั้นออกมาจากฝักอย่างพร้อมเพรียง ความลับในมิติที่เพิ่งอัปเกรดกำลังจะถูกทดสอบด้วยคมดาบ หลินมู่ซินมองคนเหล่านั้นด้วยสายตาเย็นชา ก่อนจะหันกลับมาสบตากับเฉินเหว่ยที่เตรียมจะชักอาวุธขึ้นมาป้องกันนาง อวี้ซินหมอยายุค 70 หวังว่าบทนี้จะทำให้นักอ่านทุกท่านตื่นเต้นไปกับการผจญภัยครั้งใหม่ของมู่ซินนะคะ!