แผนร้ายของหลินจู

กลิ่นอายยาจีนเคี่ยวกรุ่นผสมกับกลิ่นอับของห้องเก็บสมุนไพรในสถานีอนามัยประจำอำเภอ ลอยอบอวลจนน่าเวียนหัว แต่หลินมู่ซินกลับยืนนิ่งสงบ ปลายนิ้วเรียวยาวบรรจงคีบรากโสมป่าอายุหลายสิบปีวางลงบนตาชั่งทองเหลืองอย่างแม่นยำ ราวกับโลกภายนอกที่กำลังส่งเสียงเอะอะโวยวายไม่มีตัวตนอยู่ในสายตาของนางเลยแม้แต่น้อย "หลินมู่ซิน! เธอหลบหน้าฉันเหรอ อีคนอกตระกูลสารเลว!" เสียงแหลมสูงที่แฝงด้วยความริษยาและเกลียดชังดังทะลุกรอบประตูไม้เก่าๆ เข้ามา ก่อนที่ร่างของหลินจูในชุดเสื้อผ้าเนื้อดีแปลกตา—เทียบกับมาตรฐานของคนในยุค 70—จะก้าวเข้ามาด้วยท่าทางกระฟัดกระเฟียด ใบหน้าที่พยายามแต่งแต้มมาอย่างดีกลับบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยวจนน่าเกลียด หลินจูตั้งใจเดินทางไกลนับร้อยลี้จากหมู่บ้านเพื่อมาอาละวาดถึงในเมืองหลวงอำเภอแห่งนี้โดยเฉพาะ เป้าหมายเดียวคือการทำลายชื่อเสียงของหญิงสาวที่นางเกลียดเข้าไส้ มู่ซินไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง ผู้ช่วยฝึกหัดข้างกายตื่นตระหนกจนทำสมุดบันทึกหล่นพื้น แต่มู่ซินกลับส่งสัญญาณมือให้นิ่งเฉย นางเพียงแค่วางก้านโสมลงในห่อกระดาษสีน้ำตาลอย่างใจเย็น ผูกเชือกด้วยเงื่อนที่ประณีต แล้วจึงค่อยๆ เงยหน้าขึ้นสบตาผู้มาเยือน ดวงตาสุกใสคู่นั้นเย็นชาและลึกล้ำราวกับหุบเขาไร้ก้นบึ้ง "เสียงดังเอะอะในสถานีอนามัย ฝ่าฝืนกฎระเบียบของรัฐ และรบกวนเวลาตรวจรักษาผู้ป่วย..." มู่ซินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าทรงพลังจนหลินจูถึงกับชะงัก "หลินจู เธอเอาความกล้ามาจากไหน ถึงกล้ามาสร้างความวุ่นวายถึงที่นี่ หรือว่าคะแนนความประพฤติที่บ้านเกิดยังโดนลงทัณฑ์ไม่พอ อยากมาลองชิมรสชาติคุกของทางการในเมืองดูสักตั้ง?" "เธอ! อย่ามาทำเป็นปากดีนะ มู่ซิน!" หลินจูกัดฟันกรอด ก้าวเข้าไปประชิดโต๊ะตรวจโรคจนเกือบจะปัดขวดโหลยาสมุนไพรตกลงมา มือที่สั่นเทาด้วยความแค้นชี้หน้าญาติผู้พี่ "แกคิดว่าหนีมาอยู่ในเมืองแล้วจะเสวยสุขได้คนเดียวอย่างนั้นเหรอ? แกหลอกลวงชาวบ้าน เอาตัวยาเถื่อนมารักษาคนอื่นจนมีหน้ามีตา ชาวบ้านในคอมมูนเขารู้กันหมดแล้วว่านากับพวกมันโดนคนตระกูลหลินหลอก!" คำกล่าวหาอันเลื่อนลอยนี้เรียกเสียงฮือฮาจากชาวบ้านบางคนที่มารอรับยาบริเวณหน้าห้องตรวจ หลินจูวางแผนมาอย่างดี นางจ้างอันธพาลท้องถิ่นบางส่วนให้ปล่อยข่าวลือ และจงใจตามมาขัดขวางถึงที่ทำงาน เพื่อหวังให้มู่ซินถูกไล่ออกและสูญเสียความน่าเชื่อถือทั้งหมด ทว่า มู่ซินกลับไม่แสดงอาการหวาดกลัวแม้แต่น้อย นางแค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่เยือกเย็นนั้นทำให้หลินจูรู้สึกหนสันหลังวาบอย่างประหลาด "หลอกลวงงั้นหรือ?" มู่ซินก้าวเท้าออกมาจากหลังโต๊ะทำงาน ร่างเพระระهในเสื้อกาวน์สีขาวสะอาดสะอ้านเดินเข้าหาหลินจูทีละก้าว แรงกดดันที่แผ่ออกมาจากตัวของแพทย์หญิงยุคโบราณผู้ผ่านความเป็นความตายมานับครั้งไม่ถ้วน ทำให้หลินจูต้องถอยหลังโดยไม่รู้ตัว "ยาบำรุงที่ฉันจ่ายให้คุณยายหลี่ ทำให้โรคหอบหืดของแกหายเป็นปลิดทิ้ง แผลเน่าเฟะที่ขาของลุงเฉิน ฉันก็ใช้เข็มทองสกัดพิษจนเดินได้ปกติ แล้วยาเถื่อนที่เธอว่า... คือตัวยาชนิดไหนกันแน่ หรือว่าเธออิจฉาที่ฉันสามารถใช้ความรู้ช่วยคนได้ ขณะที่เธอทำได้แค่นั่งอิจฉาริษยาชาวบ้านไปวันๆ?" "แก... แกมันนังปีศาจ!" หลินจูหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธจัดและอับอายเมื่อเห็นสายตารอบข้างเริ่มมองมาที่ตนด้วยความเคลือบแคลง นางหมดหนทางจะเถียง จึงตัดสินใจใช้ไม้ตายสุดท้ายที่เตรียมมา—ความรุนแรง! หลินจูเงื้อมือขึ้นสูง หมายจะตบลงบนใบหน้าขาวเนียนของมู่ซินให้สะใจ "อีสารเลว ไปตายซะ!" ทว่า ฝ่ามือของหลินจูไม่มีวันกระทบโดนผิวของมู่ซิน *หมับ!* มือหนาและแข็งแกร่งข้างหนึ่งเอื้อมเข้ามาคว้าข้อมือของหลินจูไว้กลางอากาศได้อย่างแม่นยำ ราวกับคีมเหล็กที่ไร้ความปรานี แรงบีบนั้นมากพอที่จะทำให้กระดูกข้อมือของหลินจูเกือบจะแตกละเอียด หลินจูร้องกรี๊ดออกมาด้วยความเจ็บปวด เมื่อหันไปมองก็ต้องพบกับใบหน้าคมคายเคร่งขรึมของเฉินเหว่ย ดวงตาคมกริบของทหารหนุ่มคู่นั้นเต็มไปด้วยจิตสังหารที่เย็นเยียบจนน่ากลัว "ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่คนไร้ยางอายจะมาอาละวาดได้ตามอำเภอใจ" เฉินเหว่ยเอ่ยเสียงต่ำ ร่างสูงใหญ่ก้าวบังมู่ซินไว้ด้านหลังราวกับภูเขาผา "ถ้าเธอยังไม่อยากถูกส่งตัวไปปรับทัศนคติที่ค่ายทหาร จงไสมือออกไปจากที่นี่ซะ" หลินจูน้ำตาคลอเบ้าด้วยความเจ็บและแค้นใจ นางสะบัดมือออกทันทีที่เฉินเหว่ยปล่อย หลินจูถอยหลังกรูด มองทั้งสองคนด้วยสายตาอาฆาตมาดร้าย "พวกแกสองคน... สมรู้ร่วมคิดกันกลั่นแกล้งฉัน! คอยดูเถอะ ฉันไม่ยอมแค่นี้แน่!" นางหันหลังวิ่งหนีออกไปจากสถานีอนามัยอย่างลนลาน ทิ้งเสียงกรีดร้องอาฆาตไว้เบื้องหลัง เหตุการณ์สงบลงอย่างรวดเร็ว ชาวบ้านต่างพากันพยักหน้าชื่นชมในความเด็ดขาดของหมอหลินและนายทหารหนุ่ม มู่ซินถอนหายใจเบาๆ ปรับสีหน้าให้เป็นปกติแล้วหันกลับมาจัดการงานต่อ แต่ทว่า... ในจังหวะที่นางหยิบแฟ้มประวัติคนไข้ขึ้นมาพลิกดูอีกครั้ง สายตาก็สะดุดเข้ากับกระดาษแผ่นหนึ่งที่สอดอยู่ด้านใน—กระดาษโน้ตตัวหนังสือหวัดๆ ที่เขียนด้วยหมึกสีดำสนิท *ระวังตัวด้วย ยาต้มล็อตล่าสุดในห้องคลังถูกคนแอบเปลี่ยนสารพิษ* ดวงตาของหลินจูหรี่แคบลงทันที หัวใจกระตุกวาบ ความโกรธเกรี้ยวของหลินจูเมื่อครู่เป็นเพียงแค่ละครฉากหน้า เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ... แท้จริงแล้วยังมีอีกคนที่เล่นเกมซ่อนเร้นอยู่ในเงามืด และเป้าหมายที่แท้จริงไม่ใช่แค่การประจานนางในที่สาธารณะ แต่เป็นการวางยาคนไข้ผ่านมือของนางเอง! ทว่า ก่อนที่มู่ซินจะทันได้ก้าวไปตรวจสอบห้องคลังสมุนไพร เสียงฝีเท้าหนักแน่นและรีบร้อนของเจ้าหน้าที่ตำรวจประจำอำเภอก็พังประตูเข้ามา พร้อมกับเอกสารหมายค้นในมือ! "แพทย์หญิงหลินมู่ซิน คุณถูกกล่าวหาว่าจ่ายยาพิษอันตรายให้แก่คนไข้จนอาการโคม่า ขอเชิญคุณไปให้ปากคำที่สถานีตำรวจเดี๋ยวนี้!" ขอขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและตื่นเต้นไปกับอุปสรรคครั้งใหม่ของมู่ซินนะคะ!