หลักฐานมัดตัว

“ใครเป็นคนบอกคุณว่ายาถุงนั้นคือยาที่ฉันจ่าย?” เสียงราบเรียบแต่เฉียบคมของหลินมู่ซินดังขึ้นท่ามกลางความโกลาหลหน้าสถานีตำรวจ เจ้าหน้าที่ตำรวจนายหนึ่งชะงักมือที่กำลังจะใส่กุญแจมือเธอ สายตาของเขาเปลี่ยนจากความมุ่งมั่นเป็นความลังเลเมื่อเผชิญกับแววตาที่เยือกเย็นดุจน้ำแข็งพันปีของหญิงสาว หลินจูที่ยืนแอบอยู่หลังกลุ่มชาวบ้านรีบแทรกตัวออกมา แววตาของนางวาวโรจน์ด้วยความสะใจ “พี่มู่ซิน! อย่าได้ปากแข็งอีกเลย หลักฐานมันชัดเจนขนาดนี้ คนไข้กินยาที่พี่ให้ไปไม่ถึงชั่วโมงก็ชักดิ้นชักงอ พี่จะปฏิเสธความรับผิดชอบไปถึงไหนกัน?” หลินมู่ซินไม่หันไปมองคู่สนทนา แต่นางหยิบซองยาที่ถูกอ้างว่าเป็น ‘หลักฐาน’ ขึ้นมาพิจารณาด้วยปลายนิ้ว กลิ่นจางๆ ที่ลอยออกมาจากสมุนไพรนั้นทำให้มุมปากของนางกระตุกขึ้นเล็กน้อย ความเงียบปกคลุมไปทั่วบริเวณ แม้แต่เฉินเหว่ยที่ยืนกอดอกพิงกำแพงสถานีในเงามืด ยังจ้องมองเหตุการณ์นี้ด้วยสายตาที่คาดเดาไม่ได้ “น่าขันนัก” หลินมู่ซินหัวเราะแผ่วเบา “ยาที่ฉันปรุงเป็นสูตรเฉพาะที่ใช้ ‘รากโสมป่า’ ผสมกับ ‘ดอกเก๊กฮวยหิมะ’ แต่นี่... กลิ่น ‘ดอกหญ้าพิษ’ ที่ผสมเข้ามาเพื่อให้เกิดอาการชักเกร็งชั่วคราวมันแรงเสียจนกลบกลิ่นยาของฉันจนหมดสิ้น หลินจู เธอช่างสรรหาของมาใส่ร้ายฉันได้พิถีพิถันจริงๆ นะ” สีหน้าของหลินจูเปลี่ยนไปทันที นางหน้าซีดเผือดก่อนจะรีบแก้ต่างเสียงสั่น “พี่... พี่อย่ามาใส่ร้ายฉันนะ! พี่จะบอกว่าฉันแอบใส่ยาพิษอย่างนั้นเหรอ? หลักฐานก็อยู่ในมือพี่แท้ๆ!” “งั้นเรามาพิสูจน์กันที่ตลาดกลางเมืองไหมล่ะ?” หลินมู่ซินก้าวเข้าไปใกล้หลินจูช้าๆ กดดันด้วยรัศมีที่เหนือกว่า “คนไข้ที่นอนโคม่าอยู่น่ะ... ฉันให้เฉินเหว่ยไปเชิญมาแล้ว และตอนนี้น่าจะถึงตลาดแล้วด้วย หากตรวจพบว่ายาถุงนี้ไม่ได้มาจากมือฉัน แต่มาจากมือใครบางคนที่แอบเปลี่ยนยาในตะกร้า... เธอคิดว่าคนในหมู่บ้านจะว่าอย่างไร?” หลินจูเริ่มเหงื่อตก ฝูงชนเริ่มวิพากษ์วิจารณ์ดังขึ้นเรื่อยๆ หญิงสาวจึงตัดสินใจพุ่งเป้าไปที่ความกดดันทางอารมณ์ “แกมันใจร้าย! จะฆ่าคนแล้วยังจะโยนความผิดให้ฉัน! ฉันแค่คนหวังดีที่เห็นคนไข้ทรมาน!” เมื่อทั้งกลุ่มเคลื่อนขบวนไปยังตลาดกลางเมือง บรรยากาศเริ่มตึงเครียดถึงขีดสุด หลินจูพยายามเบียดเสียดแทรกตัวหนี แต่เฉินเหว่ยที่เคลื่อนตัวราวกับเงาได้ขวางทางนางไว้ทุกฝีก้าว ในใจกลางตลาด ร่างของคนไข้ที่ถูกกล่าวหาว่าโคม่ากำลังนอนอยู่บนแคร่ไม้ โดยมีเหล่าผู้อาวุโสของหมู่บ้านนั่งล้อมวงดูเหตุการณ์ “หลินจู” หลินมู่ซินตะโกนเรียกท่ามกลางสายตาของคนนับร้อย “ไหนลองบอกมาซิ ว่าในเมื่อคนไข้คนนี้กินยาของฉันเข้าไปจนโคม่า แล้วทำไมในกระเป๋าเสื้อของเธอ ถึงมีเศษสมุนไพรชนิดเดียวกับที่อยู่ในซองยานี้ล่ะ?” หลินจูสะดุ้งสุดตัว มือของนางเผลอไปจับที่กระเป๋าเสื้ออย่างลืมตัว นั่นคือจุดที่พลาดที่สุด หลินมู่ซินไม่ได้รอให้ใครอนุญาต นางพุ่งเข้าไปคว้ากระเป๋าเสื้อของหลินจูแล้วกระชากออกมา เศษรากหญ้าสีดำเข้มร่วงกราวลงบนพื้นกลางตลาด ท่ามกลางเสียงฮือฮาของผู้คน “นี่คือ ‘รากหญ้าอาคม’ ที่ใช้ทำยาพิษแบบออกฤทธิ์เร็ว” หลินมู่ซินประกาศก้อง แววตานางฉายความเย็นชาที่ทำเอาหลินจูถึงกับเข่าทรุด “เธอวางแผนจะกำจัดฉัน เพื่อครอบครองตำราแพทย์ของตระกูลหลิน โดยไม่สนเลยว่าคนไข้จะต้องตายจริง!” หลินจูหน้าถอดสี นางกรีดร้องและพยายามจะหนี แต่เมื่อเงยหน้าขึ้น นางกลับพบว่าไม่ใช่แค่ชาวบ้านที่มองนางด้วยความรังเกียจ แต่เป็นเจ้าหน้าที่รัฐระดับสูงที่เพิ่งเดินเข้ามาในวงล้อม—คนที่เป็นญาติผู้ใหญ่ของคนไข้ที่นางหวังจะให้ตาย “หลินจู” เสียงของญาติคนนั้นเย็นเยียบราวกับมาจากขุมนรก “เธอรู้ไหมว่าคนไข้คนนี้คือใคร... และยาที่เธอใส่ลงไป มันไม่ได้ทำให้แค่ชักเกร็ง แต่มันคือยาที่ทำลายประสาทส่วนกลางของคนในตระกูลเรา...” หลินจูเบิกตากว้าง ร่างกายสั่นเทิ้มอย่างควบคุมไม่ได้ นางหันไปหาหลินมู่ซิน หวังจะขอความช่วยเหลือ แต่กลับพบเพียงรอยยิ้มสมเพชที่นางไม่เคยเห็นมาก่อน ในจังหวะที่ความพินาศกำลังจะมาถึงตัว หลินจูตัดสินใจกุมความลับสุดท้ายไว้ “มู่ซิน! ถ้าฉันพินาศ... แกก็ไม่มีวันได้รู้ว่า ‘ใคร’ เป็นคนส่งยาพิษพวกนี้มาให้ฉัน!” หลินจูแค่นหัวเราะทั้งน้ำตาพลางหยิบจดหมายฉบับหนึ่งออกมาจากสาบเสื้อ จดหมายที่ประทับตราประหลาดที่ทำให้ใบหน้าของเฉินเหว่ยเปลี่ยนไปในทันที หลินมู่ซินขมวดคิ้วแน่น จดหมายนั้นไม่ได้มีแค่ลายเซ็น แต่มันคือคำสั่งลับจากเบื้องบนที่เกี่ยวข้องกับการตายของบิดานางเมื่อหลายปีก่อน! อวี้ซินหวังว่ารี้ดเดอร์ทุกท่านจะร่วมลุ้นไปกับชะตากรรมของตัวละครในตอนถัดไปนะคะ