ผลตอบแทนจากการทำดี

"อย่าอ่านมันต่อเลยมู่ซิน... นี่คือกับดักที่หลินจูใช้เพื่อลากเธอลงเหว" เสียงของเฉินเหว่ยแหบพร่า ทว่าแฝงด้วยความเด็ดขาด เขาคว้าข้อมือของหญิงสาวไว้แน่นจนรอยนิ้วมือปรากฏเป็นปื้นแดงบนผิวขาวจัด ดวงตาคมกริบของเขาจ้องมองกระดาษแผ่นนั้นราวกับมันคืออสรพิษร้าย หลินมู่ซินไม่ถอยหนี นางเพียงเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาที่เคยราบเรียบดั่งผิวน้ำยามไร้ลมกลับไหววูบด้วยความเย็นเยียบที่หาได้ยาก นางดึงข้อมือกลับอย่างแช่มช้า ก่อนจะกางจดหมายแผ่นนั้นออกจนสุดแขน "กับดักหรือโอกาส ท่านเฉิน... ท่านน่าจะรู้ดีที่สุดว่าคนที่ตายไปแล้ว ย่อมไม่สามารถหุบปากได้ตลอดกาล" หลินมู่ซินเอ่ยเสียงเรียบ สายตาของนางกวาดผ่านตัวอักษรที่ตวัดปลายอย่างจองหอง ปลายพู่กันที่หนักแน่นบ่งบอกถึงฐานอำนาจที่อยู่เหนือสามัญชน บรรยากาศในห้องแคบๆ ของโรงพยาบาลประจำตำบลดูราวกับจะหนักอึ้งขึ้นในทันที หลินจูที่นั่งทรุดอยู่กับพื้นพยายามเค้นเสียงหัวเราะอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันกลับสั่นเครือ "พี่มู่ซิน... ท่านคิดว่าความฉลาดที่ท่านมีจะช่วยให้ท่านรอดพ้นจากเงื้อมมือคนพวกนั้นได้หรือ? บิดาท่านถูกกำจัดทิ้งเพราะรู้มากเกินไป แล้วตัวท่านล่ะ... เป็นเพียงหมอหญิงที่วันๆ ยุ่งอยู่กับรากไม้แห้งๆ ท่านคิดว่าท่านมีค่าพอให้พวกเขาเหลียวแลหรือ" หลินมู่ซินไม่สนใจคำยั่วยุ นางหันไปสบตาเฉินเหว่ย นิ่งนานจนเขารู้สึกได้ถึงความกดดันที่แผ่ออกมาจากร่างบอบบางนั้น "จดหมายฉบับนี้ไม่ได้ถูกส่งมาจากหลินจูเพียงคนเดียว" มู่ซินกล่าวพลางใช้นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนตราประทับรูปนกกระเรียนที่มุมกระดาษ "มันคือคำเชิญ... จากรองหัวหน้าเขตคนใหม่ที่เพิ่งย้ายมา" เฉินเหว่ยชะงัก ลมหายใจของเขาขาดห้วงไปครู่หนึ่ง "เขารู้ว่าเธอกำลังสืบเรื่องนี้" "เขาไม่ได้แค่รู้ แต่เขากำลังต้องการ 'เครื่องมือ'" หลินมู่ซินคลี่ยิ้ม ทว่าเป็นรอยยิ้มที่ไม่ถึงดวงตา นางเดินไปหยุดเบื้องหน้าหลินจูที่กำลังตัวสั่น "ขอบคุณที่นำเรื่องนี้มาให้ข้านะหลินจู ความซื่อบื้อของเจ้าในคราวนี้ ช่วยให้ข้าตัดสินใจได้ง่ายขึ้นมาก" นางเอื้อมมือไปหยิบสมุนไพรกลิ่นฉุนจัดจากกระเป๋าผ้าก่อนจะกดลงบนจุดชีพจรที่ลำคอของหลินจูเบาๆ อีกฝ่ายเบิกตากว้างก่อนจะหมดสติไปในทันที "ท่านเฉิน" มู่ซินหันมาเผชิญหน้ากับชายหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างกาย "ในเมื่อเบื้องบนต้องการจะเล่นเกมนี้ เราก็ต้องจัดให้สาสม ท่านช่วยพาตัวนางไปเก็บไว้ในที่ที่ปลอดภัยที่สุดที่ท่านควบคุมได้ทีเถอะ ส่วนจดหมายฉบับนี้... ข้าจะเป็นคนไปตอบรับด้วยตัวเอง" เฉินเหว่ยขมวดคิ้ว "มู่ซิน เธอรู้ใช่ไหมว่าการก้าวเข้าไปในพื้นที่อำนาจของเขา คือการเดินเข้าหาคมดาบ" "หากข้าไม่ก้าวไปหาคมดาบ ข้าจะหาทางทำลายมันได้อย่างไร?" มู่ซินตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่เด็ดเดี่ยว นางหยิบเข็มทองคำขึ้นมาหมุนเล่นในมือ แสงไฟจากตะเกียงน้ำมันสะท้อนกับโลหะล้ำค่าเกิดเป็นประกายวับวาว "ท่านหมอคนนี้ไม่ได้มีดีแค่การรักษาคนไข้ ท่านเองก็น่าจะทราบดี... ว่าบางครั้ง การรักษาที่ดีที่สุด คือการกำจัดเนื้อร้ายที่กัดกินสังคมทิ้งไปเสีย" วันต่อมา ณ คฤหาสน์หรูหราที่ตั้งอยู่นอกเขตอำเภอ รถยนต์คันสีดำสนิทแล่นเข้ามาจอดสนิท หลินมู่ซินก้าวลงจากรถด้วยท่าทีสงบนิ่ง แม้ว่ารอบกายจะเต็มไปด้วยชายชุดดำที่ดูไม่ใช่ชาวบ้านธรรมดา ชายวัยกลางคนผู้หนึ่งก้าวออกมาต้อนรับ เขาคือ 'ท่านรองเหอ' ผู้มีข่าวลือว่ามีเบื้องหลังที่ไม่สะอาดนัก เขาสวมแว่นตากรอบเงินและมีท่าทีนอบน้อมผิดวิสัยคนมีอำนาจ "คุณหมอหลิน... ยินดีที่ได้พบกันเสียที ผมเฝ้ารอวันนี้มานาน" ท่านรองเหอกล่าวพลางผายมือเชิญ "คนไข้ของผมป่วยด้วยโรคประหลาดที่หาหมอคนไหนรักษาไม่หาย ได้ยินมาว่าฝีมือของคุณไม่ธรรมดา" หลินมู่ซินเดินตามเข้าไปในห้องโถงกว้างขวาง กลิ่นหอมจางๆ ของกำยานราคาแพงไม่ได้ทำให้หัวใจนางหวั่นไหว ในใจของนางกำลังคำนวณตำแหน่งจุดฝังเข็มและจุดอ่อนของชายเบื้องหน้าอย่างเงียบเชียบ "การรักษาของข้ามีค่าตอบแทนที่สูงมาก ท่านรองเหอ" มู่ซินเอ่ยพลางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของอีกฝ่าย "และข้าไม่ได้สนใจเงินทอง" "แล้วคุณต้องการอะไร?" ท่านรองเหอถามพลางหัวเราะร่า มู่ซินขยับยิ้มมุมปาก ก่อนจะเอ่ยชื่อคนผู้หนึ่งที่ทำให้รอยยิ้มของท่านรองเหอหายไปในทันที "ข้าต้องการข้อมูล... เกี่ยวกับเหตุการณ์ในวันที่บิดาของข้าต้องจบชีวิตลงที่หมู่บ้านชายแดนแห่งนั้น เมื่อเจ็ดปีก่อน" สิ้นคำพูดของนาง บรรยากาศในห้องเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ชายชุดดำที่ยืนอยู่มุมห้องขยับเข้าใกล้ราวกับเตรียมตัวชักอาวุธ ท่านรองเหอวางถ้วยชาในมือลงช้าๆ เสียงกระทบกันของถ้วยกระเบื้องกังวานไปทั่วทั้งห้องที่เงียบสงัด เขาจ้องมองนางด้วยสายตาที่เปลี่ยนจากความหยิ่งผยองเป็นความหวาดระแวง ก่อนจะแค่นหัวเราะ "คุณคิดว่าคุณเข้ามาที่นี่ได้ แต่จะออกไปได้ง่ายๆ อย่างนั้นหรือหลินมู่ซิน?" มู่ซินไม่ได้แสดงความหวาดกลัว นางเอื้อมมือไปหยิบเข็มทองคำออกมาวางบนโต๊ะไม้ขัดเงา "ข้าเดินเข้ามาด้วยเท้าของตัวเอง และข้าก็มั่นใจว่าจะเดินออกไปพร้อมกับคำตอบ... หากท่านไม่อยากให้ 'โรค' ที่ท่านกำลังซ่อนอยู่ใต้รอยยิ้มนี้ ระเบิดออกมาจนไม่มีใครช่วยชีวิตท่านได้ทัน" ทันใดนั้นเอง เสียงเคาะประตูห้องอย่างหนักหน่วงดังขึ้น ก่อนที่ประตูไม้บานใหญ่จะถูกผลักเปิดออกโดยชายในเครื่องแบบทหารยศสูงที่เฉินเหว่ยเคยเล่าถึง เขาเดินเข้ามาพร้อมกับทหารติดตามนับสิบคน สายตาของเขาหยุดอยู่ที่หลินมู่ซินก่อนจะหันไปทางท่านรองเหอด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบ "ท่านรองเหอ... ดูเหมือนว่าวันนี้จะมีแขกคนสำคัญมาเยือนที่นี่มากกว่าที่ผมคิดนะครับ" อวี้ซินหมอยายุค 70 หวังว่าบทนี้จะทำให้ทุกท่านลุ้นไปกับก้าวต่อไปของมู่ซินนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ