สถานการณ์ตึงเครียด

"กักตัวทุกคนไว้ในโรงเก็บผลผลิตห้ามใครเข้าหรือออกจนกว่าคำสั่งจะเปลี่ยน!" เสียงตะโกนกึกก้องของเลขาธิการพรรคประจำหมู่บ้านทำเอาอากาศในห้องโถงกลางดูจะเบาบางลงจนแทบหายใจไม่ออก หลินมู่ซินวางปากกาในมือลงช้าๆ นางไม่ได้เงยหน้ามองความโกลาหลที่เกิดขึ้นด้านนอก แต่สายตาจดจ้องอยู่ที่บันทึกอาการของผู้ป่วยรายล่าสุดที่นางเพิ่งตรวจพบในเขตติดต่อระหว่างตำบล "มู่ซิน... นี่มันเรื่องจริงใช่ไหม" เฉินเหว่ยเดินเข้ามาใกล้ เขาลดเสียงต่ำลงจนแทบเป็นเสียงกระซิบ ดวงตาคมคายคู่นั้นที่ปกติมักจะนิ่งสงบ กลับฉายแววกังวลอย่างปิดไม่มิด มือหนาวางลงบนโต๊ะไม้เก่าๆ ของนางเบาๆ แต่น้ำหนักนั้นสื่อถึงความหนักอึ้งในใจ "ไข้สูงเฉียบพลัน ปากและลิ้นมีตุ่มใส เริ่มมีอาการเลือดออกตามไรฟัน" มู่ซินเอ่ยตอบโดยไม่ละสายตาจากกระดาษ "มันไม่ใช่ไข้หวัดธรรมดาอย่างที่พวกเขากลัวกันหรอกค่ะท่านเฉิน สิ่งที่น่ากลัวกว่าโรคระบาด คือความตื่นตระหนกของคนที่ไม่ยอมรับความจริง" "หลินมู่ซิน! เธอทำอะไรลงไป!" เสียงแหลมสูงของหลินจูแทรกเข้ามาพร้อมกับการพังประตูเข้ามาในห้อง หล่อนชี้นิ้วมาทางมู่ซินด้วยความโกรธจัด "เพราะเธอไม่ใช่เหรอที่ไปรักษาคนงานจากหมู่บ้านข้างๆ นั่น ตอนนี้คนเขาลือกันไปทั่วว่าเธอเป็นคนนำเชื้อโรคเข้ามา! พวกเขาจะเผาบ้านเธอแล้ว!" มู่ซินลุกขึ้นช้าๆ นางขยับตัวอย่างสง่างามและเยือกเย็นจนคนพาลอย่างหลินจูถึงกับชะงักไปครู่หนึ่ง มู่ซินเดินเข้าไปใกล้หลินจูจนอีกฝ่ายต้องถอยกรูด นางมองทะลุเข้าไปในดวงตาที่เต็มไปด้วยความริษยาของลูกพี่ลูกน้องตนเอง "การรักษาคนคือหน้าที่ของหมอ แต่การใส่ร้ายป้ายสีคนอื่นในยามที่บ้านเมืองกำลังวิกฤต คือความเสื่อมทรามของจิตใจค่ะหลินจู ถ้าความตายมาเยือนถึงหน้าประตูบ้านเธอจริงๆ หวังว่าคำพูดเหล่านี้จะช่วยให้เธอหายป่วยได้นะคะ" "เธอ... เธอแช่งฉันงั้นเหรอ!" หลินจูหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธจนตัวสั่น "ข้าแค่เตือนให้มีสติค่ะ" มู่ซินหันกลับมาหาเฉินเหว่ย "ท่านเฉินคะ เตรียมชุดสมุนไพรที่ข้าเตรียมไว้ในมิติก่อนหน้านี้ เราต้องรีบจัดการเรื่องแหล่งน้ำปนเปื้อนก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป" เฉินเหว่ยพยักหน้าอย่างรู้ใจ เขาไม่ถามรายละเอียดเพิ่ม เพราะเขารู้ดีว่ามู่ซินมีความลับบางอย่างที่ช่วยรักษาคนได้มากกว่ายาแผนปัจจุบันที่ขาดแคลน ทั้งสองเดินฝ่าฝูงชนที่กำลังแตกตื่นออกไป บรรยากาศรอบข้างเต็มไปด้วยกลิ่นอายของความหวาดกลัว บางคนเริ่มร้องไห้ บางคนเริ่มจับกลุ่มด่าทอหมอหญิงที่เพิ่งย้ายเข้ามา ทว่า ทันใดนั้นเอง ชายวัยกลางคนผู้หนึ่งก็ล้มพับลงไปกับพื้นตรงหน้าพวกเขา ร่างกายของเขาสั่นกระตุกอย่างรุนแรง ปากพ่นฟองสีขาวขุ่นออกมา "ถอยไป!" มู่ซินตวาดลั่น นางพุ่งตัวลงไปคุกเข่าข้างร่างนั้นทันทีโดยไม่กลัวการสัมผัส มือเรียวบางหยิบเข็มทองคำออกมาจากชายเสื้ออย่างรวดเร็ว ปลายเข็มวาววับสะท้อนแสงอาทิตย์ยามเย็นที่ใกล้ลับขอบฟ้า "มู่ซิน ระวัง!" เฉินเหว่ยคว้าไหล่นางไว้เมื่อเห็นว่าผู้ป่วยเริ่มมีอาการคลุ้มคลั่งและจะคว้ามีดสั้นที่เหน็บอยู่ข้างเอวขึ้นมา มู่ซินไม่ได้แสดงความหวาดกลัว นางจับข้อมือคนไข้ไว้แน่นด้วยแรงที่คาดไม่ถึง ก่อนจะสะบัดมือปักเข็มทองคำลงไปที่จุดฝังเข็มสำคัญเพื่อสกัดกั้นเส้นประสาทการเคลื่อนไหว ลมปราณในร่างของนางถูกใช้ไปเพื่อประคองจังหวะหัวใจของชายคนนั้น ท่ามกลางความเงียบงันของผู้คนรอบข้างที่หยุดยืนมองด้วยลมหายใจติดขัด ชายคนนั้นหยุดสั่น แต่แล้ว... แววตาของเขากลับเปลี่ยนไป เขาจ้องมองมู่ซินด้วยสายตาที่เย็นเยียบและดูไม่เหมือนคนป่วยทั่วไป เขากระซิบเสียงแหบแห้งออกมาเพียงประโยคเดียวที่ทำให้มู่ซินถึงกับตัวแข็งทื่อ "ในที่สุด... ท่านก็ปรากฏตัวเสียที ท่านหมอผู้หลงยุค... พวกเขาตามหาท่านมานานเหลือเกิน" มู่ซินชะงักงัน มือที่ถือเข็มทองคำสั่นไหวเล็กน้อย สิ่งที่นางกลัวที่สุดไม่ใช่โรคระบาด แต่มันคือการที่อดีตจากโลกเดิมเริ่มคืบคลานเข้ามาในโลกใบนี้ เฉินเหว่ยสัมผัสได้ถึงความผิดปกติ เขาเลื่อนมือมาแตะที่ด้ามดาบข้างเอว เตรียมพร้อมรับมือกับสิ่งที่เหนือความคาดหมายทันที ในขณะที่มู่ซินกำลังจะเอ่ยถาม ความเงียบของหมู่บ้านก็ถูกทำลายลงด้วยเสียงกีบม้าที่ควบตะบะเข้ามาอย่างรวดเร็ว กองกำลังทหารจากส่วนกลางที่ไม่ควรจะปรากฏตัวที่นี่กลับบุกเข้ามาพร้อมกับหมายจับในมือที่จ่าหน้าซองถึงชื่อของ 'หลินมู่ซิน' เรื่องราวในค่ำคืนนี้เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น และดูเหมือนว่าโรคระบาดจะเป็นเพียงฉากหน้าของแผนการใหญ่ที่มู่ซินคาดไม่ถึงเสียแล้ว อวี้ซินหมอยายุค 70 หวังว่าความเข้มข้นในบทนี้จะทำให้ทุกท่านลุ้นไปกับก้าวต่อไปของมู่ซินนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ