มือหนึ่งในการรักษา

"หากพวกท่านยังขวางทางข้าอยู่เพียงนี้ ก็เตรียมตัวรอรับศพคนในครอบครัวได้เลย!" เสียงตวาดก้องของหลินมู่ซินไม่ได้มาจากอารมณ์ชั่ววูบ แต่มันคือคำประกาศิตที่เย็นเยียบจนชาวบ้านที่กำลังล้อมวงประท้วงหน้าอนามัยประจำหมู่บ้านถึงกับชะงัก ฝ่ามือที่ถือจอบถือเสียมของเหล่าชายฉกรรจ์สั่นสะท้าน ไม่ใช่เพราะกลัวอำนาจ แต่เพราะกลัว 'ความจริง' ที่ซ่อนอยู่ในนัยน์ตาเรียวคมคู่นั้น "มู่ซิน... เจ้าอย่าพูดจาแช่งชักกันแบบนี้เลย โรคห่านี้มันเป็นกรรมของหมู่บ้านเรา ใครจะไปสู้สวรรค์ได้" ชายชราคนหนึ่งเอ่ยเสียงสั่น พลางยกแขนเสื้อขึ้นซับเหงื่อที่ไหลซึมออกมาแม้จะเป็นช่วงอากาศเย็น โรคระบาดที่คร่าชีวิตคนไปแล้วสามคนในคืนเดียวสร้างความหวาดกลัวจนสติของผู้คนแตกกระเจิง หลินมู่ซินไม่ตอบโต้ด้วยวาจา นางสะบัดชายเสื้อกาวน์สีขาวสะอาดที่ตัดเย็บจากผ้าเนื้อดีซึ่งดูแปลกแยกจากชุดม่อฮวนสีหม่นของชาวบ้าน นางก้าวเท้าเดินฝ่าฝูงชนไปอย่างมั่นคง ก่อนจะหยุดยืนตรงหน้าชายที่ดูมีอิทธิพลที่สุดในกลุ่ม ซึ่งไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็น 'หลินจู' ที่ยืนกอดอกยิ้มเยาะอยู่ใต้ร่มเงาไม้ ไม่ไกลจากนั้น เฉินเหว่ยในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวเข้มยืนกอดอกพิงกำแพง สายตาคมกริบของเขากวาดมองไปรอบตัวเพื่อคุ้มกันมู่ซินอย่างเงียบเชียบ "พี่หญิง... ท่านจะฝืนธรรมชาติไปถึงไหนคะ" หลินจูเอ่ยขึ้น เสียงของนางหวานหยดทว่าเคลือบด้วยยาพิษ "คนในหมู่บ้านตายลงทุกวัน ท่านหมออัจฉริยะผู้มาจากเมืองใหญ่ยังหาทางรักษาไม่ได้ แล้วพี่สาวที่วันๆ เอาแต่ขุดรากไม้จะทำอะไรได้ นอกจากจะนำเชื้อโรคไปแพร่กระจายให้คนอื่น" หลินมู่ซินแค่นยิ้มที่มุมปาก แววตาของนางนิ่งสงบราวกับผิวน้ำลึกที่ไม่มีสิ่งใดสั่นคลอนได้ "ถ้าข้าทำไม่ได้ แล้วเจ้าที่ยืนชี้นิ้วสั่งคนไปทั่วทำได้ไหมหลินจู? หรือเจ้าอยากจะเห็นหมู่บ้านนี้กลายเป็นป่าช้า เพื่อที่เจ้าจะได้สมใจกับการที่ไม่มีใครเหลืออยู่มาขัดขวางแผนการของเจ้า?" "เจ้า...!" หลินจูหน้าแดงก่ำ มู่ซินไม่รอฟังคำปฏิเสธ นางหมุนตัวกลับหลังหันไปหาทีมแพทย์อาสาที่ยืนสั่นงันงกอยู่ด้านหลัง "เตรียมเข็มเงินให้พร้อม ต้มน้ำสมุนไพรสูตรข้าให้เดือดจัด ใครที่มีไข้สูงเกินสามสิบแปดองศา แยกตัวออกมา! ใครขัดขวางข้าในระหว่างการรักษา ข้าจะถือว่าเขาคือผู้สมคบคิดกับโรคร้ายให้เป็นภัยต่อความมั่นคงของชาติ!" คำว่า 'ภัยต่อความมั่นคง' ทำให้เฉินเหว่ยขยับตัวก้าวออกมาข้างหน้าทันที แรงกดดันมหาศาลจากทหารผ่านศึกแผ่ออกมาจากร่างของเขาจนฝูงชนที่คิดจะก่อจลาจลถอยกรูดออกไปโดยอัตโนมัติ การทำงานเริ่มขึ้นท่ามกลางกลิ่นอายของสมุนไพรฉุนกึกที่อบอวลไปทั่วบริเวณ มู่ซินเคลื่อนไหวราวกับร่ายรำ ปลายนิ้วเรียวสวยของนางจับชีพจรของคนไข้แต่ละคนด้วยความเร็วที่เหนือมนุษย์ ในยามที่นางเพ่งสมาธิ มิติลับในจิตใจก็เปิดออก สารสกัดเข้มข้นจากรากโสมพันปีและสมุนไพรที่นางสะสมไว้ถูกหยดลงในหม้อต้มอย่างระมัดระวัง ทุกการกระทำคือการเดิมพันด้วยชีวิต "เหว่ย... ฝากดูแลข้างนอกด้วย อย่าให้ใครเข้ามาแทรกแซงในระยะสามเมตร" มู่ซินสั่งเสียงเบาโดยไม่เงยหน้าจากร่างคนไข้ที่กำลังชักเกร็ง "วางใจเถอะ มู่ซิน" เสียงทุ้มต่ำของเฉินเหว่ยตอบกลับมาสั้นๆ ทว่าเต็มไปด้วยน้ำหนักของการปกป้อง เขาก้าวเข้าไปขวางหน้าทางเข้าห้องรักษา มือหนาแตะไว้ที่ซองปืนข้างเอว แม้ไม่ได้ชักออกมา แต่เพียงแค่ความนิ่งของเขาก็เพียงพอที่จะหยุดยั้งฝูงชนที่กำลังคลั่ง ผ่านไปสามชั่วยาม... กลิ่นสมุนไพรที่รุนแรงเริ่มเปลี่ยนเป็นกลิ่นหอมสดชื่น คนไข้รายแรกที่มู่ซินฝังเข็มทองลงบนจุดฝังเข็มสำคัญเริ่มหายใจเป็นจังหวะ สีหน้าที่เคยเขียวคล้ำเริ่มเปลี่ยนเป็นชมพูระเรื่อ มู่ซินทรุดตัวลงนั่งกับพื้นด้วยความอ่อนล้า ทว่าแววตานางกลับเป็นประกาย "ได้ผล..." นางพึมพำกับตัวเอง ทว่า ในขณะที่บรรยากาศแห่งชัยชนะกำลังจะก่อตัวขึ้น เสียงฝีเท้าที่เร่งรีบจากทางเข้าหมู่บ้านก็ดังขึ้น หลินจูที่หายไปครู่หนึ่งเดินกลับมาพร้อมกับชายวัยกลางคนในชุดเสื้อกั๊กสีน้ำเงินเข้ม เขามีใบหน้าที่เคร่งเครียดและถือเอกสารปึกใหญ่มาด้วย "ท่านหัวหน้ากองอนามัยคะ! นี่คือหลักฐานที่ดิฉันรวบรวมมาได้" หลินจูตะโกนลั่น "นังผู้หญิงคนนี้ใช้ยาสมุนไพรที่ไม่ได้ผ่านการรับรอง และทำการรักษาโดยผิดระเบียบของรัฐ! หากคนไข้ตายไป ใครจะรับผิดชอบคะ!" หัวหน้ากองอนามัยก้าวเข้ามากลางวง สายตาเขามองไปที่มู่ซินด้วยความเคลือบแคลง ก่อนจะหันไปมองคนไข้ที่เริ่มมีอาการดีขึ้น แล้วเขาก็หยุดชะงัก... สายตาของเขาจับจ้องไปที่ 'เข็มทองคำ' เล่มเล็กที่ปักอยู่บนจุดจี่ชวนของคนไข้ "นั่นมัน... เข็มตระกูลหลินที่สาบสูญไปแล้วนี่!" ชายวัยกลางคนอุทานออกมาเสียงหลง มือที่ถือเอกสารสั่นเทาจนแทบทำร่วงพื้น เขาขยับแว่นสายตาให้เข้าที่ ก่อนจะคุกเข่าลงต่อหน้ามู่ซินอย่างไม่คาดฝัน "ท่านหมอ... ท่านคือทายาทของตระกูลที่รักษาราชวงศ์คนนั้นใช่หรือไม่? แต่ถ้าหากใช่... ทำไมท่านถึงมาอยู่ที่นี่ในยุคสมัยที่ไร้ซึ่งสมุนไพรชั้นเลิศเช่นนี้ได้?" ความเงียบเข้าปกคลุมทั่วบริเวณ ทุกสายตาจับจ้องมาที่มู่ซินที่ค่อยๆ เงยหน้าขึ้น แสงตะวันยามอัสดงสาดส่องลงบนใบหน้านิ่งสงบของนาง ในขณะที่หลินจูหน้าถอดสี เพราะสิ่งที่นางวางแผนมาตลอดกลับกลายเป็นสิ่งที่เปิดเผยความลับอันยิ่งใหญ่ของศัตรูให้คนทั้งหมู่บ้านรับรู้! มู่ซินค่อยๆ หยิบเข็มทองออกมาจากร่างคนไข้ แล้วหันไปสบตาหลินจูด้วยรอยยิ้มที่ทำให้ผู้ถูกมองรู้สึกเสียวสันหลังวาบ "ข้าก็แค่หมอคนหนึ่ง... แต่ในเมื่อเจ้าอยากรู้นักว่าข้าเป็นใคร งั้นข้าจะบอกให้ว่า หลังจากวันนี้ไป ความลับของหมู่บ้านเราจะมีคนอีกหนึ่งคนที่ต้องหายไป... เพราะเขารู้ในสิ่งที่เขาไม่ควรจะรู้" หลินจูตัวสั่นสะท้านเมื่อเห็นมู่ซินก้าวเข้าหาตนช้าๆ พร้อมกับแสงสีทองที่เปล่งประกายออกมาจากมือของนางอย่างไม่อาจปิดบังได้อีกต่อไป! หวังว่าบทนี้จะทำให้ทุกท่านลุ้นระทึกไปกับความลับของมู่ซินนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ