การปกป้องจากเฉินเหว่ย

“หมอหญิงอัจฉริยะ... ในที่สุดฉันก็ได้ตัวเธอมาสักที” เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความคุกคามดังขึ้นจากเงามืดหลังกองฟาง กลิ่นอับชื้นของโรงเก็บของเก่าคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นน้ำมันเครื่องจางๆ หลินมู่ซินไม่ได้ถอยหนี นางเพียงแต่ยืนนิ่งราวกับรูปสลัก สองมือประสานกันแน่นใต้แขนเสื้อ พลางใช้สายตาเย็นชาประเมินชายฉกรรจ์สามคนที่กำลังขยับเข้ามาล้อมกรอบ “การที่พวกคุณเรียกชื่อเล่นของฉันได้แม่นยำขนาดนี้ แสดงว่าทำการบ้านมาดี” หลินมู่ซินเอ่ยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ราวกับกำลังสนทนาเรื่องสภาพอากาศ ทั้งที่ในหัวของนางกำลังคำนวณตำแหน่งจุดตายของคนตรงหน้าอย่างรวดเร็ว “แต่เสียใจด้วยนะ ที่นี่ไม่ใช่ที่สำหรับคนเจ็บป่วย ถ้าจะมาหาหมอ กรุณาไปต่อแถวหน้าอนามัยตอนเช้า” “หึ! ปากดีนักนะนังนี่” หนึ่งในนั้นแสยะยิ้ม ก้าวเท้าหนักๆ เข้ามาใกล้จนเห็นรอยแผลเป็นบนโหนกแก้ม “หลินจูบอกว่าแกมันจองหองนัก วันนี้พวกเราเลยจะมา ‘ดัดนิสัย’ แกให้สมกับที่ชอบทำตัวสูงส่งยังไงล่ะ” หลินมู่ซินหรี่ตาลงเล็กน้อย หลินจู... นางคงลืมไปว่านิสัยริษยาของนางผู้นั้นไม่เคยรู้จักคำว่าพอดี แต่นางไม่มีเวลามานั่งกังวลเรื่องหลินจูในตอนนี้ เพราะชายตรงหน้าควักมีดพับเล่มเล็กออกมาควงเล่น แสงสลัวจากช่องโหว่ของผนังสะท้อนคมมีดวับวับ “ถอยไปก่อนที่ฉันจะทำให้นิ้วของพวกคุณขยับไม่ได้อีกตลอดชีวิต” นางเตือนด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบกว่าเดิม “แกจะทำอะไร...?” ยังไม่ทันสิ้นประโยค แรงกดอากาศภายในโรงเก็บของก็เปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน บานประตูไม้เก่าๆ ที่ถูกปิดล็อกไว้ถูกเตะกระแทกจนเปิดออกด้วยพละกำลังมหาศาล เสียงโครมครามทำเอาฝุ่นตลบอบอวล ร่างสูงโปร่งในชุดเครื่องแบบสีเขียวขี้ม้าก้าวเข้ามาด้วยท่าทีดุดันราวกับพยัคฆ์ร้ายที่เพิ่งถูกปลุก เฉินเหว่ยไม่แม้แต่จะชายตามองชายทั้งสาม เขาเดินตรงมาหาหลินมู่ซิน ก่อนจะยืนขวางหน้านางไว้ราวกับกำแพงเหล็กกล้า สายตาคมกริบดุจใบมีดโกนจ้องเขม็งไปที่กลุ่มชายฉกรรจ์ รังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากตัวเขาทำให้คนพวกนั้นชะงักฝีเท้าโดยอัตโนมัติ “ใครอนุญาตให้พวกแกเข้ามายุ่งกับคนของฉัน?” เสียงของเขาเรียบสนิท แต่มันกลับฟังดูน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าคำตะโกนใดๆ “เฉิน... เฉินเหว่ย! นายอย่ามายุ่งเรื่องนี้ นี่เป็นความขัดแย้งส่วนตัว!” หนึ่งในนั้นตะกุกตะกัก แม้จะพยายามรวบรวมความกล้าแต่แววตาที่สั่นไหวได้ทรยศต่อความรู้สึกนั้นไปหมดแล้ว เฉินเหว่ยขยับยิ้มที่มุมปาก แต่มันไม่ใช่รอยยิ้มที่เป็นมิตร มันคือรอยยิ้มของนักล่า “ความขัดแย้งส่วนตัวงั้นหรือ? น่าสนใจ... ถ้าอย่างนั้นมาเริ่มที่ฉันก่อนเป็นอย่างไร ใครอยากจะเป็นคนแรกที่ทดสอบฝีมือของฉัน?” ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่ทันที เฉินเหว่ยไม่ได้พกอาวุธ แต่เพียงแค่เขายืนตระหง่านอยู่ตรงนั้น ก็ไม่มีใครกล้าขยับตัวแม้แต่ปลายนิ้ว หลินมู่ซินมองแผ่นหลังกว้างของชายหนุ่มด้วยความรู้สึกซับซ้อน นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาปกป้องนาง แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เขาสื่อสารออกมาอย่างชัดเจนว่า ‘คนของฉัน’ “ไปซะ ก่อนที่ฉันจะเปลี่ยนใจส่งพวกแกเข้าคุกมณฑล” เฉินเหว่ยสั่งเสียงต่ำ ชายทั้งสามรีบเก็บมีดและเผ่นหนีออกจากโรงเก็บของไปอย่างไม่คิดชีวิต ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นระหว่างคนสองคน เฉินเหว่ยหมุนตัวกลับมา สายตาของเขาอ่อนลงทันทีที่สบเข้ากับดวงตาเรียวนิ่งของหญิงสาว “มู่ซิน... คุณไม่เป็นอะไรใช่ไหม?” เขาถามพลางกวาดสายตามองไปทั่วร่างนางอย่างห่วงใย หลินมู่ซินถอนหายใจยาว ก่อนจะคลายท่าทีระวังตัวลง “ฉันไม่เป็นไรหรอกค่ะ แค่รู้สึกว่าหลินจูเริ่มจะเกินขอบเขตไปมากแล้ว ถ้าปล่อยไว้แบบนี้ นางอาจจะทำอะไรที่รุนแรงกว่านี้” “ผมจะไม่ยอมให้เกิดเรื่องแบบนั้นขึ้นอีก” เฉินเหว่ยกล่าวหนักแน่น เขาขยับเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นสมุนไพรจางๆ ที่ติดตัวนาง “ตั้งแต่วันนี้ไป ผมจะดูแลคุณเอง ไม่ว่าจะในที่ลับหรือที่แจ้ง” คำพูดนั้นทำให้หัวใจของหมอหญิงที่ผ่านโลกมามากมายถึงกับกระตุกไหว นางก้มหน้าลงซ่อนประกายตาสั่นระริก ก่อนจะเบี่ยงประเด็น “ขอบคุณนะคะเฉินเหว่ย แต่ความจริงแล้ว... ฉันก็มีวิธีรับมือของฉัน” “ผมรู้ว่าคุณเก่ง มู่ซิน” เขาขัดขึ้นเบาๆ “แต่บางครั้ง... การรับมือเพียงลำพังมันก็เหนื่อยเกินไป การมีใครสักคนยืนเคียงข้างไม่ใช่เรื่องน่าอายหรอกนะ” ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังจะเปลี่ยนไปสู่ความนุ่มนวล เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังแทรกเข้ามาจากทางเข้าโรงเก็บของอีกด้าน เฉินเหว่ยและหลินมู่ซินหันไปมองพร้อมกัน ร่างของชายวัยกลางคนในชุดเสื้อกั๊กสีซีดเดินเข้ามาพร้อมสีหน้าที่เต็มไปด้วยความตื่นตระหนก เขาถือจดหมายฉบับหนึ่งไว้ในมือสั่นเทา “หมอหลิน... เฉินเหว่ย... พวกเธอสองคนอยู่ที่นี่จริงๆ ด้วย!” ชายผู้นั้นหอบหายใจ “เกิดเรื่องใหญ่ที่หมู่บ้านข้างเคียงแล้ว! มีคนป่วยล้มฟุบลงไปนับสิบคนหลังจากกินน้ำจากบ่อกลางหมู่บ้าน และอาการของพวกเขา... มันประหลาดมาก หมอจากอำเภอยังหาสาเหตุไม่ได้!” หลินมู่ซินขมวดคิ้วแน่น อาการประหลาดงั้นหรือ? ความรู้สึกสังหรณ์ใจบางอย่างแล่นเข้าสู่สมองนางทันที มันไม่ใช่โรคระบาดธรรมดา แต่มันคือการวางยาที่เป็นระบบ “ไปดูเดี๋ยวนี้ค่ะ” นางกล่าวเด็ดขาดก่อนจะหันไปหาเฉินเหว่ย “เตรียมรถให้พร้อม เราต้องรีบไปก่อนที่สารพิษจะออกฤทธิ์ไปมากกว่านี้” เฉินเหว่ยพยักหน้าทันที แต่ก่อนที่พวกเขาจะก้าวพ้นประตู ชายวัยกลางคนก็เอ่ยประโยคสุดท้ายที่ทำให้ทั้งคู่ต้องหยุดชะงักกึก “ไม่ใช่แค่เรื่องป่วยนะ... แต่คนที่ไปพบบ่อตอนแรก บอกว่าเห็น ‘หลินจู’ ยืนอยู่ที่นั่นพร้อมกับขวดแก้วเปล่าๆ ใบหนึ่งก่อนที่ทุกคนจะล้มลง!” ความเงียบปกคลุมไปทั่วโรงเก็บของอีกครั้ง หลินมู่ซินกำหมัดแน่นเมื่อความจริงเริ่มปรากฏชัด นี่ไม่ใช่แค่ความริษยา... แต่มันคือการฆาตกรรมหมู่ที่เดิมพันด้วยชีวิตของคนทั้งหมู่บ้าน! หวังว่าตอนที่ 27 นี้จะถูกใจนักอ่านที่รักของอวี้ซินหมอยายุค 70 ทุกท่านนะคะ!