พบคนรู้ใจ

“เจ้าคิดว่าการช่วยชีวิตคนด้วยเข็มเงินเพียงไม่กี่เล่ม จะลบเลือนความจริงที่ว่าเจ้าเป็นตัวอันตรายสำหรับที่นี่ไปได้งั้นหรือ?” เสียงของหลินจูดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องเก็บสมุนไพรในคลินิกประจำหมู่บ้าน หลินมู่ซินที่กำลังก้มหน้าคัดแยกโสมป่าอายุนับร้อยปีชะงักมือเล็กน้อย นางไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองหญิงสาวที่ยืนกอดอกพิงขอบประตูด้วยสายตาอาฆาตมาดร้าย “ถ้าความเมตตาของฉันคืออันตรายสำหรับเจ้า เช่นนั้นเจ้าคงมีชีวิตอยู่บนกองความแค้นจนหาความสุขไม่ได้เลยสินะ หลินจู” มู่ซินตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าแฝงไปด้วยความเย็นชาที่ทำให้อีกฝ่ายสะดุ้ง “อย่ามาทำเป็นอวดดี! ที่พี่เฉินเหว่ยคอยช่วยเหลือเจ้าทุกฝีก้าว ไม่ใช่เพราะเขาพิสมัยในตัวเจ้าหรอกนะ เขาแค่สงสารคนไร้หัวนอนปลายเท้าอย่างเจ้าที่ทำตัวเหมือนมีวิชาดีติดตัว!” มู่ซินวางรากสมุนไพรลงบนโต๊ะไม้ด้วยความใจเย็น นางหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับหลินจู ดวงตาคู่สวยดุจดั่งน้ำนิ่งในบ่อลึก ทว่าซ่อนประกายคมกริบไว้ภายใน “ถ้าความห่วงใยของเขาคือสิ่งที่เจ้าอิจฉา ทำไมไม่ลองปรับเปลี่ยนนิสัยที่น่ารังเกียจของตัวเองดูบ้างล่ะ เผื่อว่าสักวันจะมีใครสักคนมองเห็นค่าเจ้าจริงๆ ไม่ใช่เพียงแค่ความเกลียดชังที่เจ้าพยายามยัดเยียดให้คนอื่น” หลินจูหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธจัด นางก้าวเท้าหมายจะพุ่งเข้ามาหา แต่มู่ซินกลับหยิบเข็มทองคำขึ้นมาควงเล่นในมือเพียงเบาๆ ท่าทีสงบนิ่งนั้นทำให้ศัตรูต้องชะงักกึก ความทรงจำเรื่องที่มู่ซินใช้วิชาฝังเข็มสั่งสอนคนพาลจนลุกไม่ได้ไปสามวันสามคืนแล่นเข้ามาในหัว “ถอยไป” มู่ซินเอ่ยเพียงคำเดียว แต่น้ำหนักของคำสั่งนั้นก้องกังวานจนหลินจูต้องกัดฟันกรอดแล้วหมุนตัวเดินหนีออกไปจากคลินิกอย่างผู้แพ้ ภายในห้องที่กลับคืนสู่ความเงียบ มู่ซินถอนหายใจยาว นางหยิบกล่องไม้เล็กๆ ออกมาจากมิติส่วนตัว ภายในคือเศษผ้าเปื้อนเลือดที่นางเคยใช้พันแผลให้เฉินเหว่ยเมื่อครั้งที่เขาได้รับบาดเจ็บจากการไปทำภารกิจลับที่ชายแดน “คนโง่เง่า...” นางพึมพำกับตัวเองเบาๆ “ใครคือคนโง่เง่าในสายตาของหมอหลินกันล่ะ?” เสียงทุ้มต่ำและคุ้นเคยดังมาจากหน้าต่างด้านหลัง มู่ซินสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะหันไปพบร่างสูงใหญ่ของเฉินเหว่ยในชุดเครื่องแบบทหารที่ดูจะผ่านการเดินทางมาอย่างหนักหน่วง ดวงตาของเขาอ่อนแสงลงเมื่อสบตากับนาง แต่มันกลับมีความวูบไหวที่ทำให้นางไม่อาจละสายตาได้ เฉินเหว่ยก้าวเข้ามาในห้อง กลิ่นอายของป่าเขาและโลหะจางๆ ที่ติดตัวเขามาทำให้บรรยากาศในห้องดูบีบคั้นขึ้นทันตา เขาหยุดยืนตรงหน้ามู่ซิน ห่างออกไปเพียงแค่ลมหายใจกั้น “เจ้ามาที่นี่ทำไม? บาดแผลที่แขนหายดีแล้วไม่ใช่หรือ?” มู่ซินถามกลบเกลื่อนความสั่นไหวในใจ “หายดีแล้ว” เฉินเหว่ยตอบสั้นๆ ก่อนจะขยับเข้าไปใกล้อีกก้าว “แต่สิ่งที่ข้าทำไม่เคยหายดีเลยสักครั้ง... มันกลับกำเริบขึ้นมาทุกครั้งที่เห็นเจ้าโดนรังแก หรือทุกครั้งที่ข้าต้องอยู่ห่างจากเจ้าไปนานๆ” มู่ซินเม้มปากแน่น นางเป็นถึงหมอหญิงผู้ปราดเปรื่อง แต่ในยามนี้กลับรู้สึกเหมือนถูกเข็มทองคำนับร้อยแทงเข้าที่หัวใจจนทำอะไรไม่ถูก “พูดเรื่องอะไรของท่าน? ข้าไม่เข้าใจ” เฉินเหว่ยไม่ได้ถอยห่าง เขาเอื้อมมือมาแตะที่ข้อมือนางเบาๆ อุณหภูมิจากฝ่ามือที่กร้านแดดนั้นส่งผ่านถึงผิวหนังของนางจนรู้สึกร้อนผ่าว “ข้าไม่ใช่นักรบที่ฉลาดเรื่องคำพูดนักหรอกมู่ซิน แต่การที่ข้าเอาชีวิตไปเสี่ยงในสนามรบแล้วคนเดียวที่ข้าคิดถึงในยามที่ลมหายใจใกล้ดับ คือหญิงสาวที่ถือเข็มทองคำยืนรออยู่ที่หมู่บ้านแห่งนี้... นี่ไม่ใช่คำตอบที่ชัดเจนพอหรือ?” “ท่าน...” มู่ซินเงยหน้ามองเขา แววตาของทหารหนุ่มตรงหน้าลึกซึ้งและซื่อตรงอย่างที่นางไม่เคยพบเจอจากผู้ใดในชาติก่อน “ข้าอาจจะดูเงียบขรึมและเย็นชาต่อโลกภายนอก แต่หัวใจของข้า... มันมีไว้เพื่อคนๆ เดียวเท่านั้น” เฉินเหว่ยโน้มใบหน้าลงมาจนมู่ซินสัมผัสได้ถึงไออุ่น “ข้าไม่ต้องการเป็นเพียงผู้คุ้มครองในเงามืดอีกต่อไป ข้าต้องการเป็นคนที่ได้รับอนุญาตให้ยืนเคียงข้างเจ้า ไม่ว่าหนทางข้างหน้าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม” มู่ซินนิ่งงัน หัวใจที่เคยเยือกเย็นราวกับน้ำแข็งในหน้าหนาวของนางกลับเต้นรัวจนควบคุมไม่ได้ นางกำลังจะเอ่ยปากตอบ ทว่าจู่ๆ ประตูคลินิกก็ถูกผลักออกอย่างแรงจนส่งเสียงดังสนั่น “มู่ซิน! แย่แล้ว! เกิดเรื่องใหญ่ที่หลังหมู่บ้าน!” เสียงตะโกนของชาวบ้านดังแทรกเข้ามา พร้อมกับร่างที่โชกไปด้วยเลือดของชายคนหนึ่งที่ถูกหามเข้ามา มู่ซินเบิกตากว้างเมื่อเห็นใบหน้าที่คุ้นเคยของชายที่ถูกหามเข้ามา คือสายลับที่ทำงานร่วมกับเฉินเหว่ย และในมือของเขา กำลังกำจดหมายที่มีตราประทับลับจากหน่วยข่าวกรองที่เพิ่งถูกประกาศว่าเป็นกบฏ! เฉินเหว่ยขมวดคิ้วแน่น มือของเขาเลื่อนไปแตะที่อาวุธข้างเอวทันที ความสุขที่เพิ่งก่อตัวขึ้นพังทลายลงด้วยเงาของความตายที่พุ่งเข้ามาหาพวกเขาในวินาทีนี้ ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและไขปริศนาไปพร้อมกับอวี้ซินนะคะ!