ความเมตตาที่จำกัด

“วางแหวนวงนั้นลง แล้วบอกมาว่าเจ้าได้มันมาจากที่ใด... หรือจะให้ข้าฝังเข็มพิษที่ทำให้อวัยวะภายในของเจ้าเน่าเปื่อยทีละนิ้วก่อนตาย” น้ำเสียงของหลินมู่ซินราบเรียบ ทว่าเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งขั้วโลก ดวงตาหงส์คู่นั้นจ้องมองร่างชายแปลกหน้าที่กำลังดิ้นทุรนทุรายอยู่บนพื้นดินที่เปรอะเปื้อนโคลนเลน เข็มทองคำที่ลำคอของเขายังคงสั่นระริกตามจังหวะชีพจรที่เต้นถี่รัวด้วยความหวาดกลัว ชายคนนั้นหอบหายใจรุนแรง นัยน์ตาที่เคยดูเหี้ยมเกรียมกลับฉายแววแตกสลาย เขาพยายามเอื้อมมือที่สั่นเทาไปกำแหวนหยกสีเลือดไว้แน่นจนข้อนิ้วขึ้นสีขาว “ขะ... ข้าไม่ได้ตั้งใจ... มันเป็นของตาย... ของคนที่ฝากชีวิตไว้ก่อนสิ้นใจ...” หลินมู่ซินขยับกายเข้าไปใกล้ นางก้าวเดินด้วยจังหวะที่มั่นคงและกดดัน กลิ่นอายของสมุนไพรจางๆ ที่เป็นเอกลักษณ์ประจำตัวของนางลอยอบอวลปะทะกับกลิ่นสาบของชายผู้นี้ นางย่อตัวลง ใช้ปลายเข็มอีกเล่มจี้ที่จุดชีพจรใต้หูของเขาเบาๆ “อย่าคิดตุกติก ในยุค 70 แห่งนี้ กฎหมายอาจคุ้มครองเจ้า แต่สำหรับข้า... ความตายคือสิ่งที่ข้าควบคุมได้ง่ายที่สุด” ในใจของหลินมู่ซินพายุอารมณ์กำลังโหมกระหน่ำ แหวนวงนี้คือกุญแจสู่โศกนาฏกรรมในชาติภพก่อน ตระกูลที่ทรยศนาง สังหารอาจารย์ และทำลายทุกสิ่งที่นางรัก... มันไม่ได้ถูกฝังไปพร้อมกับความแค้นในอดีตชาติ แต่มันกลับมาปรากฏอยู่ตรงหน้าในสภาพที่ดูอัปยศเช่นนี้ “ท่านหมอ... ข้า... ข้าแค่อยากเอาชีวิตรอด” ชายคนนั้นเค้นเสียงออกมา “ตระกูลนั้น... พวกเขากำลังกลับมา... พวกเขาไม่ได้มาเพื่อตามหาแหวน แต่มาเพื่อกำจัด 'ตัวตน' ที่เหลืออยู่ของทุกคนที่เกี่ยวข้อง” หลินมู่ซินชะงัก สายตาของนางวูบไหวเพียงชั่วครู่ก่อนจะกลับมาแข็งกร้าว “เจ้าจะบอกว่าคนพวกนั้นตามมาถึงยุคสมัยนี้งั้นรึ? อย่ามาตลกน่า ยุคสมัยนี้ไม่มีพลังปราณ ไม่มีวิชาอาคม จะเหลือก็แต่เศษซากของความแค้นที่เจ้าปั่นหัวขึ้นมาเท่านั้น” นางคว้าแหวนวงนั้นมาจากมือของเขาอย่างรวดเร็ว สัมผัสเย็นเยียบของหยกสีเลือดเสียดแทงลงไปถึงกระดูกสันหลัง นางควรจะฆ่าเขาเสียตอนนี้ เพื่อปิดปากพยานชิ้นสุดท้ายที่จะเชื่อมโยงนางเข้ากับอดีต แต่แล้วภาพใบหน้าของเฉินเหว่ยที่เคยกำชับนางเรื่องการรักษาความปลอดภัยและไม่ให้เข้ายุ่งเกี่ยวกับเรื่องอันตรายก็ผุดขึ้นมาในห้วงคำนึง หากนางลงมือสังหารเขาที่นี่... ความเป็นมนุษย์ที่นางเพียรพยายามรักษาไว้ในฐานะแพทย์หญิงจะเลือนหายไปหรือไม่? ความเมตตาของนางมีจำกัด และจำกัดอยู่เพียงแค่คนที่มีค่าพอจะได้รับ “ข้าจะไว้ชีวิตเจ้า” หลินมู่ซินถอนเข็มออกทันที “แต่เจ้าต้องสาบานว่าจะหายไปจากเมืองนี้ตลอดกาล หากข้าเห็นหน้าเจ้าอีกเพียงครั้งเดียว แม้แต่ยมทูตก็ไม่อาจมาขวางข้าไม่ให้ปลิดชีพเจ้าได้” ชายคนนั้นรีบพยักหน้าจนคอแทบเคล็ด เขาคลานหนีไปเหมือนสุนัขที่หวาดกลัว ทิ้งให้หลินมู่ซินยืนอยู่ท่ามกลางความมืดมิดของยามค่ำคืนเพียงลำพัง นางพลิกแหวนหยกในมือดูภายใต้แสงจันทร์สลัวๆ ตราประทับที่สลักไว้บนหยกนั้นชัดเจนจนน่าตกใจ... มันเป็นตราของ 'หอโอสถทิพย์' แห่งตระกูลหลินที่นางเคยบริหารในยุคโบราณ! ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นจากทางด้านหลัง เป็นจังหวะการเดินที่คุ้นเคย แข็งกร้าว และเต็มไปด้วยพลังอำนาจที่นางคุ้นเคยเป็นอย่างดี “เจ้าไม่ควรเก็บมันไว้กับตัว มู่ซิน” หลินมู่ซินหมุนตัวกลับไปทันที เฉินเหว่ยยืนอยู่ตรงนั้น ร่างสูงใหญ่ของเขาถูกห่อหุ้มด้วยชุดทหารสีเขียวเข้ม ใบหน้าของเขาเรียบเฉย ทว่าดวงตาที่จ้องมองแหวนในมือนางนั้นกลับดูคล้ายจะรู้ความลับบางอย่างที่นางยังไม่เคยล่วงรู้ เขาก้าวเข้ามาใกล้จนระยะห่างลดเหลือเพียงคืบ ก่อนจะกระซิบด้วยน้ำเสียงที่ทำให้ลมหายใจของนางสะดุด “แหวนวงนี้ไม่ได้หมายถึงการหวนคืนของตระกูลเจ้าเพียงอย่างเดียว แต่มันคือบัตรเชิญเข้าสู่ 'การล่า' ที่กำลังจะเริ่มต้นขึ้นในวันพรุ่งนี้... และที่แย่กว่านั้น หลินจูกำลังรอรับมอบแหวนวงนี้อยู่เพื่อส่งให้คนของตระกูลที่เจ้าเกลียดชังที่สุด” มือนางสั่นเทาเล็กน้อยเมื่อรู้ว่าตัวเองเพิ่งจะก้าวเข้าสู่กับดักที่วางไว้ซ้อนกันเป็นชั้นๆ หลินจู... นางลูกพี่ลูกน้องจอมปลอมนั่นกำลังเล่นเกมที่ใหญ่กว่าที่นางเคยคิดไว้เสียอีก! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและไขปริศนาไปพร้อมกับอวี้ซินนะคะ!