จดหมายจากบ้านเกิด

กลิ่นอายความชื้นของหมึกพิมพ์บนกระดาษหยาบๆ ในซองจดหมายส่งกลิ่นฉุนกึกเตะจมูก หลินมู่ซินกำกระดาษแผ่นนั้นแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เลือดในกายของนางดูเหมือนจะหยุดไหลไปชั่วขณะ เสียงฝีเท้าที่ก้าวเข้ามาอย่างแผ่วเบาในความมืดของห้องทำงานแพทย์ประจำหมู่บ้านไม่สามารถดึงสติของนางให้กลับมาได้ จนกระทั่งกลิ่นบุรุษจางๆ ที่คุ้นเคยโชยมาแตะจมูก “มู่ซิน... เกิดอะไรขึ้น” เสียงทุ้มต่ำของเฉินเหว่ยดังขึ้นข้างหู เขามักจะปรากฏตัวในเวลาที่นางอ่อนแอที่สุดเสมอ โดยไม่เคยเอ่ยถามคำถามที่น่ารำคาญใจ มู่ซินไม่ตอบ แต่นางส่งจดหมายฉบับนั้นให้เขา สายตาของนางจ้องมองไปยังผนังไม้ที่ผุพังด้วยแววตาที่ว่างเปล่า ทว่าภายในใจกลับคล้ายกับมีพายุโหมกระหน่ำ “พ่อของฉันถูกกล่าวหาว่ายักยอกเงินทุนส่วนกลางของคอมมูน และแม่... แม่กำลังถูกกักตัวไว้ในห้องเก็บของเก่าเพียงลำพัง เฉินเหว่ย นี่ไม่ใช่แค่เรื่องความอิจฉาของหลินจูแล้ว มันคือการจัดฉากที่จงใจทำลายล้างรากเหง้าของครอบครัวฉัน” เฉินเหว่ยอ่านจดหมายผ่านๆ ดวงตาคมกริบของเขาหรี่ลง ความโกรธเกรี้ยววาบผ่านแววตาเพียงชั่วครู่ก่อนจะแทนที่ด้วยความเยือกเย็น “ลายมือที่เขียนคำฟ้องนี้... ไม่ใช่คนในหมู่บ้านเรา และไม่ใช่คนจากคอมมูนที่เจ้าเคยเจอ” มู่ซินแค่นยิ้มที่มุมปาก มือที่สั่นเทาเริ่มนิ่งสนิท นางหยิบพู่กันขึ้นมาเขียนสมการสมุนไพรบนกระดาษร่างด้วยความเร็วสูง “หลินจูไม่มีปัญญาข่มขู่ถึงระดับที่ทำให้คนในบ้านฉันต้องกลายเป็นนักโทษการเมืองได้หรอก คนที่อยู่เบื้องหลังรายนี้... ต้องการ ‘บางอย่าง’ ที่พ่อของฉันเก็บไว้ และถ้าฉันเดาไม่ผิด มันต้องเกี่ยวข้องกับสมุดบันทึกการแพทย์โบราณที่ปู่เคยทิ้งไว้ให้ก่อนที่ท่านจะเสียชีวิต” “เจ้าจะกลับไปที่บ้านเกิดตอนนี้เลยหรือ” เฉินเหว่ยถาม พลางวางมือลงบนไหล่ของนางเบาๆ เพื่อถ่ายทอดความอบอุ่น “กลับไปตอนนี้ก็เท่ากับเดินเข้ากรงขัง” มู่ซินลุกขึ้นยืน ดวงตาของนางเปล่งประกายด้วยความมุ่งมั่นดั่งเข็มทองคำที่อาบยาพิษ “ฉันต้องใช้ ‘หมาก’ ที่ฉันมีให้เป็นประโยชน์ที่สุด ในเมื่อพวกเขาต้องการให้ฉันกลับไปในฐานะผู้แพ้ ฉันก็จะกลับไปในฐานะผู้กุมชะตาชีวิตของทุกคนที่นั่น... เฉินเหว่ย เจ้าช่วยเตรียมรถบรรทุกส่งของของหน่วยเสบียงให้ฉันหน่อย ฉันมีสมุนไพรล้ำค่าชุดหนึ่งที่ต้องใช้แลกกับการ ‘เปิดปาก’ ของคนที่รู้ความจริง” ห้องทำงานตกอยู่ในความเงียบงัน มีเพียงเสียงลมหวีดหวิวที่ลอดผ่านช่องหน้าต่าง ราวกับจะเตือนถึงภยันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามา มู่ซินเดินไปที่ตู้ยาไม้เก่าๆ ของนาง นางไม่ได้หยิบยาถอนพิษหรือสมุนไพรบำรุงกำลัง แต่กลับหยิบขวดแก้วใบเล็กที่มีผงสีเงินระยิบระยับอยู่ภายในขึ้นมา—มันคือยาที่สามารถทำให้คนพูดความจริงจนหมดเปลือกภายในเวลาไม่ถึงนาที “มู่ซิน... ถ้าเจ้าใช้สิ่งนี้ เจ้าจะไม่มีทางถอยหลังกลับได้อีกแล้วนะ” เฉินเหว่ยเตือนด้วยความกังวล “ฉันไม่เคยคิดจะถอยตั้งแต่ก้าวเข้ามาในยุคนี้แล้ว” นางตอบเสียงเรียบ นัยน์ตาสีเข้มดุจดั่งรัตติกาลไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างรุนแรงจากด้านนอก ไม่ใช่เสียงเคาะของชาวบ้านที่มาขอรับยา แต่เป็นเสียงของรองเท้าบูทหนังที่กระทบพื้นไม้จนเกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหว บานประตูที่ปิดสนิทถูกถีบออกอย่างแรงจนกลอนประตูหลุดกระเด็น บุรุษในชุดเครื่องแบบสีเขียวขี้ม้าคนหนึ่งก้าวเข้ามา เขามีใบหน้าที่ดูคุ้นตาอย่างประหลาด แววตาของเขาซ่อนความเย่อหยิ่งและรอยยิ้มที่น่าสะอิดสะเอียนไว้ “หลินมู่ซิน... พ่อของเธอฝากมาบอกว่า ‘สมุดบันทึกเล่มนั้นแลกกับลมหายใจของแม่เธอ’ หวังว่าเธอคงจะฉลาดพอที่จะเลือกว่าชีวิตคนสำคัญแค่ไหนเมื่อเทียบกับกองกระดาษไร้ค่าพวกนั้น” มู่ซินหันไปมองชายผู้นั้นด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบที่ทำให้ผู้ที่พบเห็นต้องขนลุกชัน นางก้าวเข้าไปหาเขาช้าๆ ในมือมีเข็มทองคำเล่มบางที่สะท้อนแสงไฟจนวาววับ “บอกพ่อของฉัน... ว่าอย่าเพิ่งรีบตาย เพราะคนที่ฉันจะส่งไปทักทายเขาในนรก ไม่ใช่แค่พ่อของฉัน... แต่เป็นคนที่บงการอยู่หลังม่านอย่างพวกคุณทุกคนต่างหาก” เมื่อนางพูดจบ เข็มทองคำในมือนางก็พุ่งตรงไปยังจุดชีพจรที่ลำคอของชายคนนั้นอย่างแม่นยำจนเขาทรุดฮวบลงกับพื้น ทว่าในจังหวะที่ร่างของเขาจะล้มลงนั้นเอง เขากลับควักบางอย่างออกมาจากกระเป๋าเสื้อ... มันคือแหวนหยกสีเลือดที่มีตราประทับตระกูลที่นางจำได้แม่นยำว่าเป็นของคนในตระกูลที่ทำลายชีวิตเก่าของนางในยุคโบราณ! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านช่วงเวลาที่แสนบีบคั้นนี้ไปกับมู่ซินนะคะ!