ผู้ป่วยลึกลับ

"ถ้าคุณรักษาเขาไม่ได้ ภายในชั่วโมงนี้... เตรียมตัวรับผลที่จะตามมาด้วย" เสียงเข้มงวดของชายในเครื่องแบบสีเขียวขี้ม้าดังขึ้น บรรยากาศภายในห้องโถงรับรองของค่ายทหารเขตเหนือเย็นเยียบจนแทบจะกลายเป็นน้ำแข็ง หลินมู่ซินไม่ได้แสดงอาการหวั่นไหวต่อแรงกดดันนั้น เธอเพียงแต่เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย นิ้วเรียวยาวขยับจัดกระเป๋าหนังเก่าๆ ที่บรรจุเข็มทองคำคู่ใจอย่างแช่มช้า เธอหันไปสบตากับคนพูด ดวงตาของมู่ซินราบเรียบดุจผิวน้ำที่ไร้กระแสลม "ที่นี่คือค่ายทหาร ไม่ใช่สนามรบที่ท่านจะมาข่มขู่หมอที่ท่านเป็นคนเชิญมาเอง หากท่านมั่นใจว่าลูกน้องของท่านมีความรู้ดีกว่าดิฉัน ก็เชิญเขาลงมือเถอะค่ะ แต่ต้องรับรองด้วยนะว่า หากคนไข้สิ้นใจลงหลังจากนั้น ท่านจะรับผิดชอบต่อตำแหน่งของท่านอย่างไร" เฉินเหว่ยที่ยืนกอดอกพิงผนังอยู่มุมห้องขยับตัวเล็กน้อย แววตาของเขาสะท้อนความชื่นชมในความใจกล้าของหญิงสาว เขาเดินเข้ามาแทรกกลางระหว่างทั้งสองคน "ใจเย็นก่อนครับท่านผู้การ หลินมู่ซินคือคนที่ผมเป็นคนรับรองด้วยเกียรติของหน่วยรบพิเศษ โปรดให้เธอทำงานของเธอเถอะครับ" ผู้การชายวัยกลางคนแค่นเสียงในลำคอ ก่อนจะเดินเลี่ยงออกไปข้างนอกด้วยท่าทางฮึดฮัด ทิ้งให้มู่ซินอยู่กับคนไข้ปริศนาที่นอนหายใจรวยรินอยู่บนเตียงไม้ที่ปูด้วยผ้าขาวสะอาด กลิ่นไอของสมุนไพรแปลกปลอมอบอวลอยู่ในอากาศ มู่ซินขมวดคิ้วแน่น เธอแตะชีพจรที่ข้อมือของผู้ป่วย สัมผัสที่ปลายนิ้วทำให้ใจของเธอเต้นกระตุก ชีพจรนี้ไม่ใช่คนธรรมดา แต่มันเต้นเป็นจังหวะที่ผิดปกติเหมือนคนโดนพิษที่สกัดจากธรรมชาติในป่าลึก... พิษชนิดเดียวกับที่เคยปรากฏในบันทึกโบราณของตระกูลที่เธอเคยศึกษาสมัยเป็นแพทย์ในวังหลวง "เฉินเหว่ย ช่วยปิดประตูด้วยค่ะ" มู่ซินเอ่ยเสียงเบา แต่หนักแน่น มู่ซินดึงเข็มทองคำออกมาจากมิติสมุนไพรที่ไม่มีใครมองเห็น แสงสีทองเรืองรองสว่างวาบขึ้นเพียงชั่วครู่ก่อนจะหายไป เธอจดจ่ออยู่กับการระบายพิษผ่านปลายนิ้ว เหงื่อเม็ดเล็กผุดพรายขึ้นตามไรผม ความเงียบภายในห้องถูกแทนที่ด้วยเสียงลมหายใจที่เริ่มสม่ำเสมอขึ้นทีละนิด ทว่าในจังหวะที่เธอจะฝังเข็มลงที่จุด 'ไป่ฮุ่ย' เพื่อสกัดกั้นเส้นลมปราณ มู่ซินกลับชะงักกึก เธอเลิกเสื้อเชิ้ตของผู้ป่วยขึ้นช้าๆ เพื่อเปิดพื้นที่บริเวณหน้าอก และทันใดนั้น เธอก็ต้องหยุดหายใจ รอยปานสีแดงรูปดอกเหมยที่ประทับอยู่เหนือหัวใจของชายผู้นี้... มันคือรอยเดียวกับที่เคยปรากฏบนจดหมายลับที่แม่ของเธอทิ้งไว้ให้ก่อนที่เธอจะทะลุมิติมายังยุค 70 นี้ "นี่มันหมายความว่าอย่างไรกัน..." มู่ซินพึมพำกับตัวเอง เสียงนั้นสั่นไหวอย่างยากจะควบคุม ความเป็นมืออาชีพที่เคยมีมาตลอดถูกสั่นคลอนด้วยความจริงที่อยู่ตรงหน้า ทันใดนั้นเอง มือของผู้ป่วยที่ควรจะหมดสติกลับคว้าหมับเข้าที่ข้อมือของเธอแน่น ดวงตาที่เคยหลับพริ้มค่อยๆ ลืมขึ้นเผยให้เห็นนัยน์ตาสีเทาเข้มที่ดูคุ้นเคยอย่างน่าประหลาด เขาขยับริมฝีปากที่แห้งผาก เอ่ยชื่อที่ทำให้มู่ซินต้องเบิกตากว้าง "หลิน... มู่ซิน... ในที่สุด... ข้าก็หาเจ้าจนพบ" ความเย็นวาบวิ่งผ่านสันหลังของเธอ นี่ไม่ใช่ผู้ป่วยทั่วไป และค่ายทหารแห่งนี้ไม่ใช่ที่ที่เธอควรจะเข้ามาตั้งแต่แรก ความลับที่เธอพยายามกลบฝังไว้ในยุคสมัยนี้กำลังถูกขุดคุ้ยขึ้นมาโดยคนตรงหน้า พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนที่กำลังมุ่งตรงมายังห้องนี้ด้วยความเร็วที่ผิดปกติ... ประตูถูกกระชากเปิดออกพร้อมกับร่างของหลินจูที่ปรากฏตัวขึ้นด้วยใบหน้ายิ้มเยาะ "พี่มู่ซินคะ ดูเหมือนว่าความลับของคุณ... จะไม่ได้เป็นความลับอีกต่อไปแล้วนะคะ" อวี้ซินหมอยายุค 70 ขอขอบพระคุณรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดหักเหที่สำคัญที่สุดของมู่ซินในตอนนี้ด้วยนะคะ