ยาขนานเอก

"ถ้าเจ้ายังกล้าเอาเศษดินโคลนมาหลอกขายชาวบ้านว่าเป็นยาสมุนไพรล้ำค่าอีก ข้าจะแจ้งเจ้าหน้าที่คอมมูนให้มาลากตัวเจ้าไปปรับทัศนคติที่ค่ายกักกันเสีย!" เสียงตวาดกร้าวของหลินจูดังสะท้อนไปทั่วลานหน้าบ้านพักในหมู่บ้านกังหนาน นางยืนเท้าสะเอว ใบหน้าที่เคยจืดชืดบัดนี้แต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางราคาถูกจนดูเกินงาม ดวงตาคู่นั้นจ้องมองหลินมู่ซินที่กำลังก้มหน้าก้มตาบดสมุนไพรในครกหินอย่างไม่สะทกสะท้าน หลินมู่ซินไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองแม้แต่น้อย มือเรียวบางที่ดูสะอาดสะอ้านยังคงขยับสากหินเป็นจังหวะเนิบนาบ กลิ่นหอมจางๆ ของรากโสมป่าและเกสรดอกไม้หายากลอยอบอวลไปทั่วบริเวณ กลิ่นที่ทำให้ผู้สูดดมรู้สึกถึงความสงบและเปี่ยมพลัง ต่างจากกลิ่นอับของยาปลอมที่หลินจูพยายามยัดเยียดให้ผู้อื่น "พูดจบหรือยังคะหลินจู?" เสียงของมู่ซินราบเรียบ ทว่าทรงพลังจนทำให้หลินจูชะงัก "ถ้าว่างนัก ก็เอาเวลาไปดูเล็บมือที่เปื้อนคราบเขม่าของเจ้าเถอะค่ะ สตรีที่จิตใจร้อนรนและเต็มไปด้วยความอิจฉา ต่อให้ใช้ยาดีแค่ไหน ผิวพรรณก็ไม่มีทางผุดผ่องขึ้นมาได้หรอกนะคะ" "นังมู่ซิน! แกกล้าดียังไง..." หลินจูพุ่งตัวเข้ามาหมายจะปัดครกยาให้คว่ำ แต่ทันใดนั้น ร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารที่คุ้นตาของเฉินเหว่ยก็ก้าวออกมาจากมุมมืดของเพิงพัก มือหนาคว้าข้อมือหลินจูไว้แน่น แรงบีบนั้นไม่ได้รุนแรงจนทำร้าย แต่หนักแน่นพอที่จะตรึงอีกฝ่ายให้อยู่กับที่ สายตาของเฉินเหว่ยเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งขั้วโลก "ที่นี่มีไว้สำหรับรักษาคน ไม่ใช่ที่สำหรับคนพาลอย่างเจ้า" เฉินเหว่ยกล่าวเสียงต่ำ "ไสหัวไป ก่อนที่ข้าจะหมดความอดทน" หลินจูหน้าซีดเผือด รีบสะบัดมือออกแล้ววิ่งหนีไปพร้อมคำสาปแช่งเบาๆ มู่ซินถอนหายใจพลางวางสากลง นางขยับไปหยิบชามกระเบื้องเคลือบสีขาวสะอาดขึ้นมา ภายในบรรจุ 'ยาขนานเอก' ที่นางเพิ่งปรุงเสร็จ ผงยาสีน้ำตาลอ่อนที่ส่งกลิ่นหอมหวลอย่างประหลาด "คนพวกนั้นเริ่มจับตามองเจ้าหนักขึ้นเรื่อยๆ" เฉินเหว่ยลดระดับเสียงลงเมื่ออยู่กันสองต่อสอง "ข่าวลือที่ว่าเจ้ามียาเทวดาเริ่มแพร่ไปถึงหูคนในเมืองใหญ่ พวกนักธุรกิจมืดที่หิวกระหายกำลังวางแผนจะมาเยือนที่นี่" มู่ซินเงยหน้าขึ้นมองเขา แววตาของนางไหววูบไปชั่วครู่ก่อนจะกลับมาสงบนิ่ง "ในเมื่อข้าเลือกที่จะช่วยคน การจะให้พวกเขารู้จักยาของข้าก็เป็นเรื่องที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ค่ะเฉินเหว่ย ยานี้ไม่ใช่แค่ยารักษาโรค แต่เป็นเครื่องมือที่จะเปิดเผยว่า ใครคือผู้ที่สมควรได้รับความเมตตา และใครคือผู้ที่ควรถูกกำจัดออกจากวงจรนี้" ตลอดทั้งบ่าย ข่าวลือเรื่องยาขนานเอกของหลินมู่ซินลุกลามไปทั่วเมืองราวกับไฟลามทุ่ง คนไข้ที่หมดหวังจากโรงพยาบาลรัฐต่างเดินทางมายังบ้านพักของนางด้วยความศรัทธา มู่ซินไม่ได้แสดงความถือตัว นางต้อนรับทุกคนอย่างเท่าเทียม มือของนางเปื้อนดินสมุนไพร แต่นางกลับดูสง่างามดั่งเทพธิดาที่ลงมาโปรดสัตว์ เมื่อดวงอาทิตย์ลับขอบฟ้า หมอกจางๆ เริ่มปกคลุมไปทั่วลานบ้าน มู่ซินเดินไปเปิดประตูด้านหลังบ้านที่เชื่อมต่อกับป่าละเมาะ แต่นางกลับต้องชะงักฝีเท้า เมื่อเห็นชายแปลกหน้าในชุดสูทสีเข้มยืนรออยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ มือของเขาถือกล่องไม้แกะสลักเก่าแก่เอาไว้ "ท่านหมอหลิน... ข้าได้รับคำสั่งมาให้นำสิ่งนี้มามอบให้ท่าน" ชายคนนั้นกล่าวพลางเปิดกล่องไม้ เผยให้เห็นเข็มทองคำบริสุทธิ์ที่สลักลวดลายดอกบัวตูม ซึ่งดูคุ้นตาอย่างประหลาด มู่ซินใจเต้นระรัว เข็มชุดนี้... คือเข็มที่นางเคยทำหายไปในมิติกาลเวลาก่อนจะทะลุมิติมาที่นี่! นางหยิบเข็มขึ้นมาตรวจสอบ และนั่นเองที่นางพบกับเศษกระดาษที่ซ่อนอยู่ใต้ผ้ากำมะหยี่ ข้อความในนั้นเขียนด้วยลายมือที่นางจำได้แม่นยำว่าเป็นของ 'อาจารย์' ผู้ล่วงลับของนางในโลกยุคโบราณ 'จงระวัง... ในยุคที่เจ้าอยู่ ไม่ได้มีแค่เจ้าที่ทะลุมิติมาได้เพียงคนเดียว' ในวินาทีนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนดังขึ้นจากเงามืดหลังพุ่มไม้ พร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่ทำให้นางขนลุกไปถึงกระดูกสันหลัง เสียงหัวเราะที่นางคุ้นเคยเป็นอย่างดี... เสียงของคนที่นางเคยฆ่าด้วยมือตัวเองในชาติก่อน! อวี้ซินหมอยายุค 70 ขอบพระคุณรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับมู่ซินในทุกตอนนะคะ