อาการป่วยเรื้อรัง

“เจ้าเป็นใคร!” หลินมู่ซินตวาดลั่น ดวงตาคู่คมดุจใบมีดผ่าตัดกวาดมองไปที่บานหน้าต่างไม้ที่สั่นไหวอย่างรุนแรง ความเย็นเยียบแล่นผ่านกระดูกสันหลัง แต่มือที่สั่นเทาของนางกลับไม่ได้อ่อนแอ นางคว้ามีดปอกผลไม้ที่วางอยู่ข้างเตียงไว้แน่น สติสัมปชัญญะในฐานะแพทย์หญิงผู้ผ่านความเป็นความตายมานับไม่ถ้วนบอกให้รู้ว่า—เวลานี้ไม่ใช่เวลาที่จะมาตื่นตระหนก นางพุ่งตัวไปที่หน้าต่างด้วยความเร็วที่เจ้าของร่างเดิมไม่เคยทำได้ ก่อนจะใช้ปลายมีดกรีดลงไปที่รอยรองเท้าบูทหนังทหารบนพื้นดินเปียกชื้นภายนอก มันไม่ใช่รองเท้าที่ชาวนาในหมู่บ้านนี้ใส่กัน แต่มันคือรองเท้าคอมแบทเกรดกองทัพที่หาได้ยากยิ่งในยุค 70 นี้ “รอยเท้ากว้าง ลึกทางด้านส้น... คนผู้นี้บาดเจ็บที่ขาซ้าย” นางพึมพำกับตัวเอง สายตาสแกนสิ่งแวดล้อมอย่างถี่ถ้วน ก่อนจะหันกลับมามองสภาพร่างกายอันผอมโซของตนเองที่สั่นสะท้านจากไข้เรื้อรัง “หากปล่อยไว้แบบนี้ ข้าคงไม่ทันได้ไขความลับนี้ก็คงตายไปก่อน” หลินมู่ซินสูดลมหายใจเข้าลึก รับรู้ถึงพลังงานอุ่นๆ ที่ไหลเวียนอยู่ภายในมิติส่วนตัวที่ซ่อนอยู่ในจิตใต้สำนึก นางตัดสินใจนั่งขัดสมาธิลงบนเตียงไม้เก่าๆ แล้วจมดิ่งเข้าสู่สมาธิทันที ในห้วงมิตินั้น สมุนไพรล้ำค่าที่เก็บรักษาไว้ด้วยพลังปราณดั่งเดิมกำลังเปล่งแสงเรืองรอง นางเลือกรากโสมพันปีและหญ้าวิญญาณสีครามออกมา สกัดมันด้วยสมาธิขั้นสูงสุดจนกลายเป็นหยดน้ำค้างสีทองบริสุทธิ์ ทันทีที่หยดนั้นไหลผ่านลำคอ ความร้อนรุ่มที่เคยกัดกินร่างกายดั่งไฟเผากลับถูกดับมอดลงแทนที่ด้วยความสดชื่นราวกับน้ำค้างจากยอดเขาสูง ความอ่อนเพลียที่รุมเร้ามานานนับปีมลายหายไปราวกับปาฏิหาริย์ เส้นเลือดที่เคยตีบตันกลับมาไหลเวียนปกติ พลังงานจากมิติกำลังหล่อเลี้ยงกล้ามเนื้อและกระดูกที่เคยฝ่อลีบให้กลับมาแข็งแรงขึ้นอย่างรวดเร็ว ทว่า... ในขณะที่นางกำลังฟื้นฟูร่างกายอยู่นั้น เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นที่หน้าบ้าน “มู่ซิน! เจ้าตายหรือยัง?” เสียงแหลมสูงของหลินจูดังขึ้นพร้อมกับการกระชากประตูบ้านจนดังโครมคราม “วันนี้ถึงคิวเจ้าต้องไปถอนหญ้าในแปลงรวม ถ้าเจ้ายังทำตัวเป็นภาระให้ท่านปู่ท่านย่าเลี้ยงดู ข้าจะเอาเรื่องนี้ไปฟ้องหัวหน้าหมู่บ้านให้ไล่เจ้าออกจากบ้านหลังนี้ซะ!” หลินมู่ซินลืมตาขึ้น ดวงตาสุกสกาวดุจดวงดาวในยามค่ำคืน นางลุกขึ้นยืนด้วยความคล่องแคล่ว แววตาที่เคยหม่นแสงกลับมีความเด็ดขาดและแฝงไปด้วยความน่าเกรงขามที่ยากจะอธิบาย นางก้าวไปเปิดประตูบ้านด้วยท่าทีสงบนิ่ง ทิ้งความอ่อนแอของร่างเก่าไว้เบื้องหลังอย่างสิ้นเชิง “ข้ายังไม่ตาย หลินจู” เสียงของนางราบเรียบ เย็นชา จนอีกฝ่ายชะงักไปครู่หนึ่ง หลินจูขมวดคิ้วมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความประหลาดใจ ผิวพรรณของหลินมู่ซินที่เคยซีดเซียวกลับดูเปล่งปลั่งขึ้นผิดตา แววตาของนางไม่มีความหวาดกลัวเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา “เจ้า... เจ้าทำไมดู...” “ดูอะไรหรือ?” มู่ซินก้าวเข้าไปใกล้ ลมหายใจของนางสม่ำเสมอ กลิ่นหอมจางๆ ของสมุนไพรหายากโชยออกมาจากตัวนาง “เจ้ามาหาข้าเพื่อจะด่าทอ หรือจะมาบอกความจริงเรื่องรองเท้าบูทคู่ที่วางอยู่หลังบ้านเมื่อครู่นี้กันแน่?” ใบหน้าของหลินจูเปลี่ยนเป็นสีซีดเผือดในพริบตา นางเม้มปากแน่น หลบสายตาของมู่ซินอย่างร้อนรน “ข้า... ข้าจะไปรู้ได้ยังไง! เจ้าอย่ามาใส่ร้ายข้าเชียวนะ!” “งั้นรึ?” มู่ซินยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ทำให้หลินจูรู้สึกเหมือนกำลังถูกมองทะลุเข้าไปถึงก้นบึ้งของหัวใจ “ถ้าเจ้าไม่รู้ แล้วทำไมเจ้าถึงเหงื่อตกขนาดนั้นล่ะ... หรือว่าเจ้ากำลังกลัวอะไรบางอย่างที่ข้าเพิ่งจะ ‘รักษา’ ให้หายดี?” ในจังหวะที่หลินจูกำลังจะอ้าปากเถียง เสียงทุ้มต่ำและเย็นเยียบของผู้ชายคนหนึ่งก็ดังขึ้นจากเงามืดหลังบ้าน “นางไม่ได้โกหก... แต่คนที่เจ้าควรระวัง ไม่ใช่หญิงสาวผู้นี้หรอก หลินจู” เงาร่างกำยำในชุดทหารสีเขียวเข้มก้าวออกมาจากพงหญ้าที่มู่ซินเพิ่งสังเกตเห็นรอยเท้าเมื่อครู่ เขาคือเฉินเหว่ย ดวงตาของเขาสบเข้ากับมู่ซินเพียงชั่วครู่ ก่อนจะมองไปที่หลินจูด้วยแววตาดุดัน “ในเมื่อความลับถูกเปิดเผยแล้ว เจ้าคิดว่าเจ้าจะรอดพ้นจากกฎหมายไปได้งั้นหรือ?” หลินมู่ซินมองคนทั้งสองสลับกันอย่างใช้ความคิด นี่ไม่ใช่แค่เรื่องการกลั่นแกล้งในหมู่บ้าน แต่มันเกี่ยวข้องกับอะไรบางอย่างที่ใหญ่กว่านั้นมาก และที่สำคัญที่สุด... ชายคนนี้คือคนที่เข้ามาในห้องของนางเมื่อคืน! ขณะที่มู่ซินกำลังจะเอ่ยปากถาม เฉินเหว่ยก็ขยับตัวเข้ามาใกล้จนนางได้กลิ่นเลือดจางๆ บนตัวเขา เขาขยับเข้ามาใกล้จนริมฝีปากเกือบชิดใบหูนาง พร้อมกระซิบด้วยเสียงที่สั่นพร่า “ถ้าไม่อยากตายในคืนนี้... จงทำเป็นรู้จักข้าเสียตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป” ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับอวี้ซินหมอยายุค 70 นะคะ!