สั่งสอนคนพาล

“ก้าวขาออกมาจากบ้านของข้าเดี๋ยวนี้ ก่อนที่มือของข้าจะเผลอลงเข็มผิดตำแหน่งจนเจ้าเดินไม่ได้ไปตลอดชีวิต!” เสียงของหลินมู่ซินราบเรียบ ทว่าทรงพลังจนทำให้บรรยากาศในลานบ้านที่เคยอื้ออึงด้วยเสียงด่าทอพลันเงียบกริบ หลินจูชะงักฝ่ามือที่กำลังจะคว้าไหสมุนไพรแห้งบนโต๊ะ ดวงตาที่เต็มไปด้วยความริษยาของนางเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะเค้นเสียงหัวเราะเยาะเย้ยออกมาอย่างไม่เกรงกลัว “ว้าวนี่นางคนบ้าคงเสียสติไปแล้วจริงๆ สิ! แกคิดว่าตัวเองเป็นใครกัน หลินมู่ซิน? แค่เคยเป็นหมอในยุคสมัยที่ล่มสลายไปแล้ว หรือแค่ความจำเสื่อมจนคิดว่าตัวเองเป็นคุณหนูผู้สูงศักดิ์ หึ! คนอย่างแกน่ะหรือจะกล้าแตะต้องตัวฉัน?” หลินจูขยับตัวเข้าใกล้มากขึ้น นางขยับรอยยิ้มเหยียดหยาม พร้อมกับกวาดสายตามองไปรอบห้องที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายสมุนไพรจางๆ “วันนี้ต่อให้แกคุกเข่าขอร้องให้ฉันเก็บของพวกนี้ไปขายต่อให้คนในเมือง ฉันก็จะไม่ยอมปล่อยแกไว้ง่ายๆ หรอกนะ เรื่องที่แกแอบเก็บผลผลิตของส่วนรวมไว้กินเองน่ะ ฉันจะเอาไปแจ้งให้หัวหน้าหมู่บ้านทราบเดี๋ยวนี้!” มู่ซินยืนนิ่งดุจรูปสลัก ใบหน้าเรียวเล็กประดับด้วยความเย็นชาที่ทำให้อากาศรอบข้างดูเหมือนจะลดอุณหภูมิลงไปหลายองศา ในหัวของนางไม่ได้สนใจคำขู่พรรค์นั้นเลยสักนิด สิ่งที่นางกำลังคำนวณอยู่คือ ‘จุดฝังเข็ม’ บนร่างของหญิงสาวตรงหน้า ในยุคที่ผู้คนยังคงงมงายกับกฎเกณฑ์ของยุคสมัย การใช้ความรุนแรงอาจไม่ใช่ทางออก แต่การใช้ ‘ศิลปะแห่งเข็ม’ เพื่อสยบคนพาลนั้น คือสิ่งที่นางถนัดที่สุด มู่ซินก้าวเท้าออกไปเพียงก้าวเดียว จังหวะก้าวนั้นนุ่มนวลทว่าหนักแน่นราวกับนักฆ่าที่ชำนาญการย่องเบา ก่อนที่หลินจูจะทันตั้งตัว มือเรียวบางของมู่ซินก็ตวัดผ่านอากาศไปราวกับสายฟ้าแลบ ปลายนิ้วของนางสั่นไหวเพียงเสี้ยววินาที—เข็มทองคำเล่มบางที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อถูกดีดออกไปอย่างแม่นยำ “อ๊ะ! แก... แกทำอะไร!” หลินจูร้องลั่นด้วยความตกใจ พยายามจะขยับตัวแต่ทว่าร่างกลับแข็งค้างดุจถูกสาป “จุดที่ข้าเพิ่งจิ้มลงไป คือจุด ‘ไป่หุ่ย’ และ ‘เหอกู่’ ที่ข้าปรับแต่งให้มันทำงานผิดปกติเล็กน้อย” มู่ซินเอ่ยเบาๆ ขณะก้าวเข้าไปประจันหน้ากับหลินจูที่ตอนนี้ใบหน้าเริ่มซีดเผือด “เจ้าจะรู้สึกเหมือนมีเข็มหมื่นเล่มทิ่มแทงไปทั่วร่างกายทุกครั้งที่เจ้าพยายามจะเปล่งเสียงหรือขยับตัวแรงๆ ทางเดียวที่จะหายคือต้องสงบปากสงบคำให้ได้สามวัน... เจ้าเข้าใจใช่ไหม?” หลินจูพยายามจะอ้าปากด่าทอ แต่ทว่าความเจ็บปวดแปลบปลาบดั่งสายฟ้าฟาดแล่นปราดไปทั่วร่างจนนางต้องเบ้หน้าด้วยความทรมาน หยาดเหงื่อกาฬผุดพรายขึ้นเต็มหน้าผาก ความมั่นใจเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความหวาดกลัวที่สั่นสะท้านไปถึงขั้วหัวใจ นางไม่เคยรู้จักหลินมู่ซินในมุมนี้มาก่อน มุมที่ดูน่าเกรงขามและดูลึกลับเกินกว่าจะเป็นเพียงสาวบ้านนาคนหนึ่ง “นี่คือบทเรียนแรกของการมาเยือนบ้านข้าโดยไม่ได้รับเชิญ” มู่ซินเอ่ยพร้อมกับค่อยๆ บรรจงเก็บเข็มทองเล่มเล็กกลับเข้าที่ด้วยกิริยาแช่มช้อย ทว่าแววตากลับวาวโรจน์ไปด้วยรังสีสังหาร “ถ้าครั้งหน้าเจ้ายังกล้าเข้ามาวุ่นวายอีก เข็มเล่มถัดไปจะไม่ใช่แค่การสั่งสอน แต่มันจะเป็นการทำให้เจ้ากลายเป็นคนเป็นใบ้ไปตลอดกาล ออกไป!” หลินจูพยายามฝืนร่างที่ไร้แรงเดินกระเผกออกไปจากรั้วบ้านด้วยความอับอายและหวาดกลัว มู่ซินยืนมองแผ่นหลังนั้นจนลับตา ก่อนจะถอนหายใจยาว พลางหันกลับมามองเงาร่างหนึ่งที่ยืนอยู่หลังต้นไม้ใหญ่หน้าบ้านมานานแล้ว “คุณทหาร คุณยืนดูละครฉากนี้มานานพอหรือยังคะ?” เงาร่างนั้นขยับตัวปรากฏออกมา เขาคือเฉินเหว่ย ดวงตาคมกริบของเขาไม่ได้มีความหวาดกลัวต่อหญิงสาวตรงหน้า มีเพียงความชื่นชมและคำถามที่ซ่อนอยู่ในส่วนลึกของแววตา “คุณไม่ใช่หลินมู่ซินคนเดิม... และคุณก็รู้อยู่เต็มอกว่าสิ่งที่ทำเมื่อครู่มันอาจนำภัยมาสู่ตัวมากกว่าที่คุณคิด” มู่ซินแค่นยิ้ม มือเรียวหยิบตำราสมุนไพรเก่าแก่เล่มหนึ่งขึ้นมาพลิกดู “ภัยน่ะหรือคะ? สำหรับคนที่มีความรู้เรื่องความเป็นความตายอยู่ในมือ ต่อให้ต้องเผชิญกับพายุที่โหมกระหน่ำ ข้าก็ไม่คิดจะหลบซ่อนหรอกค่ะ” ทว่าในจังหวะที่เฉินเหว่ยกำลังจะก้าวเข้ามาหา มู่ซินพลันชะงัก กลิ่นจางๆ ของสมุนไพรแปลกปลอมที่ลอยมากับลมปะทะเข้าที่จมูกของนาง มันไม่ใช่กลิ่นที่ควรจะอยู่ในหมู่บ้านนี้ และที่น่าตกใจกว่านั้นคือ... มันเป็นกลิ่นของ ‘โสมหิมะพันปี’ ที่นางเคยเก็บไว้ในมิติส่วนตัวเมื่อครู่ก่อนหน้านี้! นางหันขวับไปมองที่หน้าต่างห้องนอนของตน หน้าต่างที่เคยปิดสนิทบัดนี้กลับเปิดแง้มออกเล็กน้อย พร้อมกับมีเสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนกำลังกระโดดหนีหายไปในพงหญ้าหลังบ้าน โดยทิ้งรอยเท้าที่ดูแปลกประหลาดเอาไว้—รอยเท้าที่บ่งบอกว่าผู้มาเยือนคนนี้ไม่ใช่คนในหมู่บ้าน และอาจเป็นคนที่รู้ความลับเรื่องมิติของนางเข้าเสียแล้ว! ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของหลินมู่ซินด้วยใจจริงนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!